Φιλοσοφικής Δεσμώτης: Η Μεγάλη Τετάρτη της Απελπισμένης στο Κιάτο

Στο Σπουδαστήριο Κλασικής Φιλολογίας στον έβδομο ουρανό της Φιλοσοφικής Σχολής συνήθως βρίσκεις αυτά που ψάχνεις. Ή μάλλον εκείνα σε βρίσκουν, σα να εμφανίζεται ο Αισχύλος στενοχωρημένος που τα fragmenta του είναι μόνο fragmenta και να σου απαιτεί να ασχοληθείς μαζί του. Και εσύ ασχολείσαι, γιατί καλά τα λέει, αλλά δεν του εξομολογείσαι ότι κοίτα Αισχύλε, εγώ και τα ολόκληρά σου ως fragmenta τα αντιμετωπίζω. Διότι δεν με νοιάζει να δω τι έγινε με τον Αγαμέμνονα τελοσπάντων. Την ύλη μου να βγάλω, το μαθηματάκι να περάσω. Απέναντι από την είσοδο του Κλασικού Σπουδαστηρίου, υπάρχει ένα κλασικό πεζούλι. Στο κλασικό πεζούλι είναι γραμμένο ένα κλασικό αναρχικό σύνθημα, ολίγον χαμηλής κλάσεως που λέγει «Νταπ! Νταπ! Τα κεφάλια των Δαπιτών στον τοίχο!»

Σήμερα όμως, καθώς έφευγα και είχα χαρεί που είχα βρει μια μετάφραση κομμάτι αστεία για τους Αχαρνείς, ήθελα και εγώ να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο, αυτοβούλως, οριζοντίως και καθέτως. Διότι είχα δει τον Ελευθέριο. Και κάθε φορά που συναντάω τον Ελευθέριο ξέρω ότι θα ακούσω κάτι ανήκουστο, αλλά σήμερα δεν είχα όρεξη.

«Κάτσε ρε φίλε, κάτσε να σου πω! Κωλοκατάσταση! Άκου να δεις τι έγινε!» φώναξε και με πήρε σχεδόν απ’ τα μούτρα, να κάτσω να ακούσω τι ήθελε να πει. Κάθισα στο πεζούλι.
«Λέγε ρε, τι έγινε;»
«Τι έγινε. Πού να σου λέω. Έχεις ακούσει που λένε Κιάτο μουνί στο πιάτο;»
«Όχι δεν το έχω ακούσει»
«Είναι παροιμία και κάτι ξέρει ο σοφός λαός και το λέει. Το λοιπόν, τη Αγία και Μεγάλη Τετάρτη το κοράσιον το εμόν ευωδίαζε ακαταπαύστως. Ίασμος και γιασεμί και αλάβαστρον πλήρες μύρου το στήθος της το πειρατικόν»

Πειρατής: Μας προσμένουν πίπες αδειανές και τελωνοφύλακες στο Τσίλι. χαρ χαρ

Πειρατής:
Μας προσμένουν πίπες αδειανές και τελωνοφύλακες στο Τσίλι. χαρ χαρ

«Τι λες ρε Λευτέρη σοβαρά;»
«Σοβαρά που σου λέω, η αμαρτωλός γυνή. Πειρατικόν ότι τα αισθήματα κουρσεύγει και φέρει έναν κρίκον στην ρώγα ΝΑ. Εύμορφος η κόμη της, πλόκαμοι θήλεος οκτάποδος μελανειμονούντος»
«Λευτέρη μίλα ελληνικά γιατί δεν σε πιάνω. Πειρατικό κι εσύ μονόφθαλμος μουνόφαλμος; Τι έγινε την Μεγάλη Τετάρτη και μου κελαηδάς σήμερα;» τον ρώτησα, αν και δεν ήθελα να διακόψω το παραλήρημα.

«Μετά της Κωνσταντίνας. Ω της Τοματίνας. Πήγαμε εκδρομή εις το Κιάτον. Της Κορινθίας ετούτη την άγια κωμόπολη. Ωχ, ενοχές Καντιανές ενείχε το κοράσι μου και ετούτες τις άγιες μέρες του έρωτος απείχε. Ότε κατέφθασε την ρώτησα αν είχε φάει και αν ήθελε να φάμε τίποτε, μα επέμενε ότι ενήστευε και θα ήτο αμαρτία και απροσεξία να φάμε κρέας τη Αγία και Μεγάλη Τετάρτη. Όχι κρέας σήμερον.

Κι άμα είσαι από το Κιάτο  να το νίβεις με λουλάκι κατά τον Άσιμο το Νικολάκη

Κι άμα είσαι από το Κιάτο
να το νίβεις με λουλάκι
κατά τον Άσιμο το Νικολάκη

Αλλά ας τα πάρω από την αρχή. Ab ovo. Εκίνησα πρωί από τες Τζιτζιφιές. Ο πατέρας μου μοι έδωκε πενηντάρικον, διότι δεν είχα ούτε ψιλότερα ούτε χονδρότερα. «Πάρε» μου είπε «να την πας σε ένα καλό ξενοδοχείον, αφού υπάγετε και εκδρομή εις το Κιάτον». Τον ερώτησα αν πιστεύει πως η Κωνσταντίνα με αγαπά, μα όντως μου είπε πως το σίγουρον είναι ότι με ποθεί.
Εκείνη εκίνησε από την οικία της, από το σπίτι της το κεκοσμημένον με την παρουσίαν της εν Χαλανδρίω. «Ο μπαμπάς μου τα ‘πρηξε μωράκι μου με την ανάκριση σήμερα!»

«Τι σε ρώταγε δηλαδή;»
«Πού πάω και τέτοια.»
«Και τι του είπες Τοματίνα μου;»
«Ότι πάω στο κέντρο να πάρω βιβλία για το νέο εξάμηνο! Χα! Το ‘χαψε!»
«Μα γιατί να του πεις αυτό; Και γιατί τόσες ενοχές για μια εκδρομή στο Κιάτο βρε Τοματίνα; Θα σε ζουλήξω άμα λες ψέματα! Το ξες;»
Τέτοια μου έλεγε το κοράσι μου όταν κατέφθασε εις το Κιάτον και πίναμε καφέ γλυκό με δίχως γάλα, νηστίσιμο κατά τα δέοντα και ολόγυρα τα γερόντια μας κοιτούσαν, διότι η Κωνσταντίνα θέλησε ετούτη την Μεγάλη Τετάρτη να υπάγουμε εις καφενέ γερόντων και επ’ ουδενί σε καφετέρια αγοραίων νεανίσκων. Μου πασπάτευε το γόνατο λοιπόν και οι γέροι γούρλωναν τα μάτια, αλλά ο καφές παρέμενε νηστίσιμος.»

«Τι θες να πεις νηστίσιμος Ελευθέριε;» τον ρώτησα να πάρει μιαν ανάσα.
«Άνευ γάλακτος βέβαια! Ω υπείροχον που ήτο το εαρινόν Κιάτον. Ένας σπουργίτης πέταξε μπροστά μας, στρουθίον μονάχον να παρασιτεί, ώσπου να γυρίσει η χελιδόνα. Ανερυθρίως παρασιτούντες και εγώ με την Κωνσταντίνα, όπισθεν των γερόντων εις το καφενείον. Δεν εσκέφθηκα ουδόλως. Την άνοιξη θαύμασα και τα μάτια της, ένθα ουδείς δόλος, και την κόμη της.
Η εαρινή μου Τοματίνα πάλι τα γερόντια μου έδειξε κάποια στιγμή «Θέλω να γεράσουμε μαζί» εκστόμισε και το νου μου αποσυντόνισε. Τώρα; Ποτέ! Αύριο; Πάντα! Σε μέλλοντα χρόνο έρρευσαν όλες οι σκέψεις μας και κάτι δάφνες κυμάτιζαν όπως φυσούσε τ’ αγέρι το θαλασσινό στην παραλία του Κιάτου. Μια εκκλησία ροδοκόκκινη έστεκε δίπλα στην αμμουδιά και επειδή ξέρεις τι θρησκόληπτες νευρώσεις έχω ώρες ώρες «Να μπούμε;» της είπα «Να μυρωθούμε! Έλα!»
«Ανόητε, το μύρωμα είναι μεσημέρι κι είναι ακόμα πρωί!» απάντησε η φωνή της παραλοϊσμένης λογικής και συνεχίσαμε να βαδίζουμε. Ω, είχε δίκαιο το κοράσι μου. Ας περπατήσουμε. Ας πάμε.

«Ξέρεις, ήθελα να σου πω, κοράσι μου, αυτός που διαβάζεις, ο φιλόσοφος ο Ιμμάνουελ. Πολύ μου τη σπάει. Πολύ λογικός είναι. Και σα να μην υπάρχει άνθρωπος στην ηθική του. Μην τον διαβάζεις»
«Αυτά που λες με στεναχωρούν πολύ. Αγαπώ την ηθική φιλοσοφία. Βάζει σε τάξη την σκέψη μου. Όχι τη σκέψη μου, τη ζωή μου.»

Γιασεμάκι μου, ο φίλος σου ο Ιμμάνουελ απαγορεύει…

Γιασεμάκι μου, ο φίλος σου ο Ιμμάνουελ απαγορεύει…

«Γιασεμάκι μου, ο φίλος σου ο Ιμμάνουελ απαγορεύει… τι να σου πω… Δεν επιτρέπει στον άνθρωπο τελοσπάντων ν’ ανακουφίζεται μονάχος στις δύσκολες στιγμές. Δεν στέκει αυτό. Είναι απάνθρωπο. Μα τι συζητάμε Μεγαλοτεταρτιάτικα;»
«Αηδίες. Δεν το λέει έτσι. Σώπασε. Πάμε στην παραλία. Μου έχεις λείψει…» ψιθύρισε γλυκά στ’ αυτί μου το κοράσι και με πήρε από το χέρι.

Φθάσαμε σύντομα στην παραλία, πόρρω απέχοντες από οιαδήποτε εκκλησία. Η αύρα κι η αρμύρα έσκασε λυτρωτικά στα κούτελά μας. Έμπροσθέν μας, μ’ ακούς φίλτατε συμφοιτητά; Έμπροσθέν δεν ανοιγόταν ο φτωχούλης Κορινθιακός της κόλπος, ανοιγόταν η Μεσόγειος ολάκερη, μ’ όλο τ’ αλάτι και το κύμα της. Έμπροσθέν μας η θάλασσα η ανεξάντλητη, ο ωκεανός και το καράβι μας να πλέει αγέρωχο, η θαλασσοταραχή της συζητήσεως να σκάει εις την πλώρην εκφοβιστικώς, μα το πλοίο να πηγαίνει. Συμπλέουμε λαγαρά κι ουρανός είναι ανοιξιάτικα καθαρός! Πού να σου τα λέω!»

«Τι λες ρε Λευτέρη; Όλα αυτά στο Κιάτο ε; Εγώ κάτι παιδικές χαρές έχω δει εκεί στην παραλία, μμμ, και κάτι ταβέρνες ψιλοάθλιες. Κι εσύ είδες κοτζάμ ωκεανό ε; Ωρέ μπράβο!»
«Σε παρακαλώ, μη με διακόπτεις. Όποιος έχει μάτια, βλέπει. Και θα σου πω και για την παιδική χαρά. Κράτει. «Εδώ» είπε η Τοματίνα και πάτησε με το καφέ μποτίνι της τη νόστιμη άμμο. Ξερά φύκια, βότσαλα παράωρα, μπουκάλια πεταμένα στην παραλία. Ότι είναι άνοιξη, ω γλυκύ μου έαρ, δεν έχουν καθαρίσει εισέτι εδώ και πολλά έτη. Βρίσκουμε μια κόγχη του κόλπου, λίγο πιο σκοτεινή δήθεν. Ν’ αγκαλιαστούμε. «Θέλω οι αγκαλιές να είναι για μένα και για σένα κοράσι μου, με εννοείς; Φθηνές βρίσκω τις άλλες. Ευτελείς. Οι δημόσιες και κοινοποιημένες είναι φθηνές.» της είπα. Και ω, πώς με κατάλαβε.

«Όσο μπορείς… μην την εξευτελίζεις… μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου» μου απάντησε εκείνη. Καταλαβαίνεις; Μου απάντησε με Καβάφη. Ποια το κάνει αυτό; Μόνον η Κωνσταντίνα. Ω θεοί, ποιο σύμπαν διατρέξατε να την βρείτε να μου την στείλετε;»

Τέτοια περίπου έλεγε ο Λευτέρης, όταν έπεσε πάνω του ένα πιάνο με ουρά.

Διαβάστε επίσης:

Περί Κιάτου και παραφροσύνης

Περί ετέρας προβληματισμένης δεσποσύνης

Περί απροσεξίας

Περί των Φρούτων Ουτοπίας

Περί της στρόγγυλης κυρίας

Advertisements

8 thoughts on “Φιλοσοφικής Δεσμώτης: Η Μεγάλη Τετάρτη της Απελπισμένης στο Κιάτο

  1. Παράθεμα: Φιλοσοφικής Δεσμώτης: Η Μεγάλη Τετάρτη της Απελπισμένης στο Κιάτο Πιάτο | Τα Νέα του Βελγίου

  2. Παράθεμα: Φιλοσοφικής Δεσμώτης: Ακαδημαϊκόν Τρίπτυχον | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s