Είμαι gay κορίτσι, και ο πατέρας μου gay ήταν και αυτός

Ένα graphic novel για την απελευθέρωση, τόσο την προσωπική όσο και την λύτρωση από τις αμαρτίες των γονέων που παιδεύουσι τα τέκνα.

Fun-Home-02

Ας κάνουμε για υπόθεση εργασίας: γεννιέσαι τη δεκαετία του 60’ σε πόλη της αμερικάνικης επαρχίας. Η μαμάς σου είναι ηθοποιός αλλά αγάπησε τον μπαμπά σου και τον ακολούθησε στο middle of nowhere. Εκείνος, φιλόλογος ων, έχασε τον πατέρα του και παππού σου και αποφάσισε –ή αναγκάστηκε- να ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση: ένα γραφείο τελετών. Κάτι σαν το Six Feet Under δηλαδή, τη σειρά –όχι την μπάντα.

Το αγγλοσαξονικό εξώφυλλο

Το αγγλοσαξονικό εξώφυλλο

Μεγαλώνεις με πατέρα λάτρη της λογοτεχνίας, μητέρα που φλέγεται από το μεράκι για το σανίδι και (αρσενικά) αδέρφια. Ο κύριος φιλόλογος και νεκροθάφτης είναι πάντα ντυμένος στην τρίχα και μυρίζει, αυτός και ένα οικοδομικό τετράγωνο γύρω του, πάντοτε βαριά κολόνια. Απόμακρος, ούτε ένα φιλί δε μπορεί να δώσει, μια αγκαλιά βρίσκεται πάντα μακριά. Φοράει γυαλιά, διαβάζει βιβλία, αυστηρός, ρίχνει και καμιά σφαλιάρα αλλά λατρεύει με πάθος τα πάντα γύρω του –αυτά που δεν έχουν ψυχή. Τα έπιπλα, τα διακοσμητικά, το παμπάλαιο σπίτι που αναστύλωσε, αναπαλαίωσε και αναβίωσε μόνος του. Ζεις σε ένα μουσείο –και τα αισθήματα μέσα στην οικογένεια μυρίζουν ναφθαλίνη.

Ξέρεις ότι, εσύ, είσαι κάπως διαφορετική από τις άλλες. Κάποια φορά το ένιωσες αμυδρά, μα, το έδιωξες την ίδια στιγμή. Τα ξαδέρφια σε φωνάζουν περιπαικτικά «παιδαρά» αλλά δεν σε πειράζει, μάλλον σου αρέσει. Και εκείνος, ο μπαμπάς, παραμένει απλησίαστος σε έναν κόσμο επιφανειακό, ξεσκονισμένο –και φωνάζει στη μαμά και η μαμά σε εκείνον και λένε πράγματα που δεν ξέρεις γιατί τα λένε και πληγώνουν, τόσο βαθιά και υποχθόνια, ο ένας τον άλλον.

Με τον πατέρα σου έχετε ένα κοινό: αγαπάτε τα βιβλία με πάθος. Εκεί μόνο συναντιέστε ανάμεσα στην άβυσσο που σας χωρίζει. Πας στο πανεπιστήμιο και ξεφεύγεις από τη γονική σπηλιά. Και βλέπεις την αλήθεια στα μάτια: τα αγόρια είναι καλά για φίλοι αλλά σεξουαλικά δεν υπάρχουν για σένα. Σου αρέσουν τα άλλα κορίτσια. Φυσάς και ξεφυσάς για μήνες και αποφασίζεις να το πεις στους γονείς σου. Όπως θα έκανε και εκείνος. Ψυχρά και απόμακρα με ένα τυπικό γράμμα. Περιμένεις ο μπαμπάς να βάλει τις φωνές –αλλά δεν το κάνει. Ο κόσμος της μαμάς καταρρέει, νιώθει να βιώνει ξανά το ίδιο «δράμα». Σου αμολάει το μεγάλο τους μυστικό: και ο πατέρας σου gay είναι και αυτός.

fun-home-jump-001Δεν νιώθεις απελευθερωμένη, βγήκες και είπες ανοιχτά την αλήθεια σου και οι γονείς σου σε σύρανε πίσω στα δικά τους ψέματα. Στην κρυφή ζωή που δεν είχαν το κουράγιο να παραδεχθούν. Μετά από λίγο καιρό, ένα τηλεφώνημα και η είδηση θα έπρεπε να έρθει σαν σοκ. Αλλά το σοκ δεν έρχεται, έχεις μάθει –άθελά σου- να παγώνεις τη ψυχή σου. Ο μπαμπάς είναι νεκρός.

Όλοι λένε πως τον πάτησε ένα φορτηγό. Αλλά εσύ ξέρεις, εσύ τον ξέρεις καλύτερα. Είσαι σίγουρη πως αυτοκτόνησε. Και, επειδή εσύ ξέρεις καλύτερα, σέβεσαι την επιλογή του άλλου –όποια και εάν είναι αυτή. Μετά αρχίζεις να ανασυνθέτεις τα κομμάτια της αποσπασματικής ζωής της οικογένειάς σου. Θυμάσαι όλες εκείνες τις ενδείξεις, άλλες μικρές και άλλες χοντροκομμένες πολύ,  που τώρα καταλάβαινες τι σήμαιναν. Και νιώθεις λύπη για έναν άνθρωπο παγωμένο, που έκρυβε τα θέλω του, τα έπνιγε σε ένα ρηχό ποτάμι. Σπαράζεσαι βουβά για τον γονιό σου που μια ζωή ήταν μακριά, φυλακισμένος στον κρυστάλλινο πύργο του. Θυμάσαι τα βιβλία, το πάθος που μοιραστήκατε μαζί και στο φινάλε της κοινής σας πορείας συγχωρείς και αγαπάς και ξέρεις πως, με τον τρόπο του:

«την ύστατη στιγμή, ήταν εκεί για να με πιάσει, όταν βούτηξα και εγώ»

A dyke to watch out for

A dyke to watch out for

Υ.Γ.: Η Άλισον Μπέχντελ, η δημιουργός του graphic novel στο οποίο αναφέρθηκα, είναι ένα μικρός θρύλος των underground κόμιξ, περισσότερο γνωστή για τη δουλειά της “Dykes to watch out for”.  Το 2006 με «Το Θανατάδικο» έφτιαξε ένα γλυκόπικρο αυτοβιογραφικό θαύμα. Ανασύνθεσε όλα τα κομμάτια του εαυτού της, και της σχέσης με τον πατέρα της, με έναν απέριττο, χιουμοριστικά σοβαρό, μα, πάνω από όλα λυτρωτικό τρόπο. Έδωσε σε κάθε κεφάλαιο τίτλο –ή τουλάχιστον κεντρική ιδέα- από ένα μείζον μυθιστόρημα του 20ου αιώνα, αποτείνοντας φόρο τιμής στη λογοτεχνία που την έκανε να καταλάβει την ενδοοικογενειακή και προσωπική της αλήθεια. Όμως πάνω από όλα έκανε το σημαντικότερό πράγμα που μπορεί ο οποιοσδήποτε δημιουργός να κάνει: κατέθεσε την ψυχή της στο χαρτί.

Advertisements

22 thoughts on “Είμαι gay κορίτσι, και ο πατέρας μου gay ήταν και αυτός

  1. για κάποιο περίεργο λόγο, διαβάζοντας τον τίτλο, κατάλαβα ότι αναφέρεσαι σε αυτό το κόμικ Jorn. Βρίσκεται στο shopping basket μου στο άμαζον εδώ κ κάμποσο καιρό.

    ελπίζω να αξιωθώ να γεμίσω την πιστωτική κ να το πάρω στα χέρια μου σύντομα, γιατί μ’ έψησες ακόμη περισσότερο να το διαβάσω.

    • Μπορώ να στο δανείσω ξέρεις Nube, δεν είναι καιρός για έξοδα, εδώ έχουμε αρχίσει και μετράμε τα τσιγάρα μας…

      • έχω κ εγώ αυτό το ηλίθιο κόλλημα, να μη δανείζομαι βιβλία..(εντελώς ασύμφορο)
        με τα τσιγάρα, απ’ την άλλη, δεν έχω κανένα πρόβλημα – δάνεισέ μου όσα θες!

  2. μπουαχαχα! jorn μην δανείσεις, μην δανείσεις – τα τσιγάρα δεν είναι ποτέ δανεικά, έχεις δει κανέναν να τα γυρίζει;

  3. πέρα από την πλάκα πάντως, είμαι από αυτούς που τους αρέσουν τα graphic novels αλλά δεν έχουν χρόνο να τα ψάξουν – πρόσφατα διάβασα το Kiki de Montparnasse και το βρήκα εκπληκτικό, και μόλις τώρα βρήκα και το επόμενο. Thank you sir.

  4. Παράθεμα: Φιλοσοφικής Δεσμώτης: Η Μεγάλη Τετάρτη της Απελπισμένης στο Κιάτο | Τα Νέα του Βελγίου

  5. Παράθεμα: Φιλοσοφικής Δεσμώτης: Η Μεγάλη Τετάρτη της Απελπισμένης στο Κιάτο Πιάτο | Τα Νέα του Βελγίου

  6. Παράθεμα: Φιλοσοφικής Δεσμώτης: Η Μεγάλη Τετάρτη της Απελπισμένης στο Κιάτο (Ο Νυμφίος και η Νυμφομανής) | Τα Νέα του Βελγίου

  7. Πολύ ωραία παρουσίαση, Jorn, από εδώ πρωτόμαθα για «Το Θανατάδικο», το είδα πριν καμιά βδομάδα σε πολύ καλή τιμή κ το πήρα. Ήταν πρώτη μου επαφή με εικονογραφήγημα, αλλά δεν με δυσκόλεψε καθόλου, έχει άλλωστε απλό σχέδιο κ τα κείμενα είναι πολύ λογοτεχνικά, οπότε ένιωθα στο στοιχείο μου. Το προτείνω, δηλαδή, για όποιον θέλει να μπει σ’ αυτόν τον κόσμο.
    Μου άρεσε κι εμένα πολύ. Αυτό το μπλε, αν και ψυχρό, με ρούφηξε στον κόσμο της Μέχντελ, που απ’ ό,τι μας δηλώνει η ίδια είναι αγαπημένο της χρώμα. Για την ιστορία τα είπες πολύ καλά, τι άλλο να πω.. Το τέλος, μόνο, περίμενα πιο δυνατό κ ίσως είναι αυτός ο λόγος που «Το Θανατάδικο» μπορώ να πω πως δεν με ενθουσίασε.
    Διαβάζω ότι η Άλισον Μέχντελ για να σχεδιάσει ορισμένους χαρακτήρες, έβγαλε πρώτα φωτογραφίες του εαυτού της για να τις έχει ως «αναφορά». Στο λινκ την βλέπουμε να ποζάρει για να σχεδιάσει τον πατέρα της, τον οποίο γενικά νομίζω τον έχει κάνει να της μοιάζει πολύ http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/6/63/Fun_Home_photoreference.jpg

    • Το περίμενα πιο δυνατό, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ κατά ποιον τρόπο θα μπορούσε να έχει γίνει αυτό. Δηλ., το «την ύστατη στιγμή, ήταν εκεί για να με πιάσει, όταν βούτηξα και εγώ», το οποίο είναι πολύ δυναμική φράση, μου φάνηκε πολύ ξαφνικό. Ίσως ναι ήθελα εξηγήσεις. Ποια ύστατη στιγμή; πού την έπιασε; Δεν το είδα κάπου αυτό..
      Ίσως φταίει που με κούρασε ο προηγούμενος παραλληλισμός με τον Οδυσσέα του Τζόυς (γενικότερα με κούρασε η τόση διακειμενικότητα)

      • Νομίζω είναι κατανοητό τι συμβαίνει, και δεν είμαι σιγουρος πως προσωπικα θα ηθελα παραπανω εξηγησεις, αλλα πραγματικα, όντως, το τέλος του graphic novel ερχεται αποτομα και ενώ χτιζει, χτιζει, χτιζει μοιαζει στο κλεισιμο να έχει βιαστεί. Για την διακειμενικοτητα, νομίζω πάντα κουραστική είναι, απλα έχει την πλακα της. Σαν παιχνιδι που ψαχνεις να βρεις τι είναι απο που.

        • Ακριβώς, βιαστικό το βρήκα κι εγώ και δεν το περίμενα καθόλου (έγραφε στ’ αυτάκια, πως είναι λυτρωτικό το τέλος – είχα διαβάσει κι από εδώ αυτήν την τελευταία φράση – ε, περίμενα κάτι άλλο για τέλος, απ’ την στιγμή κιόλας που ξεκίνησα [italics]περιμένοντας[/italics] το τέλος). Βέβαια συνεχίζω να μην καταλαβαίνω πού την «έπιασε», αλλά μπορεί να μου διέφυγε κάτι (συναισθηματικά, όχι στην πλοκή).
          Για την διακειμενικότητα, για ‘μένα, άλλο κάποιες διάσπαρτες αναφορές άλλο ένα πολύ μεγάλο μέρος του έργου να στηρίζεται σ’ αυτές τις αναφορές.

          • Νομιζω το ενδιαφερον της διακειμενικοτητας στο εργο της Μπεχντελ βρίσκει έδαφος επειδη ουσιαστικά ειναι μια διακειμενικοτητα που όμως δεν έχει να κανει αναμεσα σε βιβλιο και βιβλια, αλλά βιβλια και κομικ. Σιγουρα ειναι υπερβολικο αλλα νομιζω οτι ειναι απλα στοιχειο της αφηγησης και οχι η βαση της. Νομιζω πως η βαση της ειναι η δυσλειτουργια της οικογενειας της και πως εκεινη επιβιωνει μεσα απο αυτη. Νομιζω αυτο σκεπαζει τα παντα

            • Ναι, δεν εννοούσα καθόλου αυτό που μάλλον κατάλαβες 😀 Φυσικά και το θέμα του βιβλίου είναι άλλο απ’ την αφηγηματική τεχνική, αυτό που θέλω να πω είναι ότι καμιά φορά ένιωθα πως αντί να περιγράψει μια κατάσταση κατέφευγε στον παραλληλισμό με ένα βιβλίο και αυτό για ‘μένα είναι σαν το έργο να στηρίζεται σ’ αυτόν τον παραλληλισμό/αναφορά/διακειμενικότητα, κατάλαβες. Λεπτομέρειες όλα αυτά για ‘μένα, άλλωστε μου άρεσε πολύ το θανατάδικο.
              Ισχύει αυτό με το «βιβλία και κόμικ», το βρήκα κι εγώ ενδιαφέρον. Επίσης, ναι όλοι μας μάλλον το βλέπουμε σαν παιχνίδι αυτό 😀
              Α! και κάτι ακόμη, έχεις την αγγλική έκδοση απ’ ό,τι καταλαβαίνω. Στην ελληνική από γράμματα, γράφει για τον Καμί πως πέθανε στα 26 του, λες να είναι τυπογραφικό; Αν θες να κοιτάξεις την δική σου έκδοση.

              • Και εγώ την ελληνική έχω. Είναι τυπογραφικό γιατί σίγουρα αλήθεια δεν είναι. Πάντως, έχει πλάκα, γιατί αυτό το πράγμα, το ότι ο Καμύ πέθανε στα 26 του, το θυμάμαι εδώ και χρόνια να κυκλοφορεί ως αθηναϊκό urban legend. Δεν ξέρω από που μπορεί να ξεκίνησε… Είναι το αντίστοιχο με τον «νεκρό» τραγουδιστή των Pavlov’s Dog που η φήμη έλεγε πως αυτοκτόνησε στα 70s γιατί του είπαν πως η φωνή του είναι γυναικεία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s