Κόρε. Ύδρο 18/5 – Άραγε “θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες μια μέρα”;

 Image

Το μόνο πράγμα που λαχταρούσα, όταν έκανε για τελευταία φορά stage diving ο Παντελής το Σάββατο, ήταν να κλείσω το επόμενο ραντεβού μου με τους Κόρε Ύδρο. Ήθελα κι άλλο. Κι όταν καρφώνεσαι στη σκηνή για να σιγουρευτείς ότι δεν χάνεις κάτι, αντί να καταστρώνεις σχέδια εξόδου από το venue, ή να σκέφτεσαι το σουβλάκι που θα φας μετά τη συναυλία καθώς χειροκροτάς χλιαρά για ένα αναμενόμενο ανκόρ, τότε το «κλικ» έχει γίνει και τα μάτια σου ρολλάρουν καρδούλες.

Δεν ήταν κεραυνοβόλος. Πρωτοάκουσα το Όχι πια Έρωτες στο πίσω κάθισμα ενός ταξί, κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Στην αρχή νόμιζα πως οι Ριφιφί είχαν βγάλει και άλλο τραγούδι εκτός από το “Κάνω μια(ν) ευχή”. Η δεύτερη ακρόαση του ρεφραίν μερικά δευτερόλεπτα αργότερα με βρήκε στη ίδια στάση και θέση, αλλά είχε πάνω μου την επίδραση που έχει μια γερή ώθηση σε ένα εκκρεμές. Λικνιζόμουν μέχρι να βάλω το κλειδί στη πόρτα, ανυπομονώντας να μάθω περισσότερα για αυτό το συγκρότημα.

Το ίδιο βράδυ διαπίστωσα ότι όλος ο δίσκος “Φτηνή ποπ για την ελίτ” με είχε πείσει να αγαπήσω την εφηβεία της ενηλικίωσης μου, κάτι που δεν είχε καταφέρει να κάνει κανένα ελληνικό συγκρότημα, την τελευταία τουλάχιστον δεκαετία.

Κατέφτασα στο Gagarin το Σάββατο προετοιμασμένη για την παρθενική μου live επαφή με το συγκρότημα σαν να είναι one-night stand, στο οποίο θα εκτονωθώ και θα το ξεπεράσω.  Οι πρώτες νότες με βρήκαν δίπλα στο μπαρ να γκρινιάζω εσωτερικώς για την ένταση του ήχου – πολύ χαμηλά για τα γούστα μου. Μετά από ένα δύο τραγούδια, και δη μετά Τα βράδια της κρίσης από τον νέο τους δίσκο Απλές ασκήσεις στον Υπαρξισμό πήρα και εγώ τη μεγάλη απόφαση να τους την πέσω. Περνώντας αργά και δειλά μέσα από το κοινό που δεν είχε ακόμα αναπτύξει στενές επαφές τρίτου τύπου – δείγμα ότι είχε αρκετό κόσμο, αλλά έπεφτε και καρφίτσα – έφτασα δίπλα στη σκηνή.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η κατρακύλα μου. Σαν τα παιδιά που κάνουν βουτιές στη θάλασσα και πριν προλάβουν να βγουν ξαναβουτάνε, ο Παντελής Δημητριάδης και ο Αλέξανδρος Μακρής μου θύμισαν πως το καλοκαίρι δεν χρειάζεται να το περιμένω με τη μύτη κολλημένη στο τζάμι, θα έρθει. Οι στίχοι των Κορε.(σμένων) Υδρο (γονανθράκων) και οι απλές μελωδίες των περισσότερων ασμάτων τους, από τα λίγα που ενσωματώνουν την κρίση χωρίς να γίνονται γραφικά, είναι απλά κολλητικά. Δεν συνεχίζω, έχω βαρύνει τώρα γιατί δεν ξέρω πότε και αν θα τους ξανάβρω στους μπαξέδες. Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα για το συγκρότημα ας κάνει «κλικ»: http://www.koreydro.gr/biogr.php  Ειδάλλως ας ακούσει.

http:///www.youtube.com/watch?v=jkUGMs6hSLw

Advertisements

6 thoughts on “Κόρε. Ύδρο 18/5 – Άραγε “θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες μια μέρα”;

  1. Το καλύτερο ελληνικό pop συγκρότημα -για τα γούστα μου, τουλάχιστον. Και ούτως ή άλλως, μπάντα που τιτλοφορεί κομμάτι της «Ο Σατανάς της Γειτονιάς» δε μπορεί παρά να είναι συμπαθής.

  2. Σκάω από τη ζήλια μου και χτυπάω ποδαράκια νευρικά στο πάτωμα. Τους είχα δει πριν 3 χρόνια και περίμενα πως και πως το επόμενο λάηβ, αλλά έλα που με φάγαν τα μαύρα τα ξένα και το ‘χασα… Απ’ την περιγραφή σου πάντως mamba papalagi μάλλον ήταν εξίσου εκπληκτικά. Αν σκοπεύει κανείς να αγοράσει το CD από την Inner Ear, να ξέρετε ότι σας στέλνουν δώρο και το βιβλίο με τα ποιήματα του Π.Δ., τα οποία δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, αλλά είναι πολύ κατώτερα από τους στίχους σε γενικές γραμμές. Αυτό το λέω για να μην την πατήσει κανείς Κορε.Υδρο-χτυπημένος σαν εμένα και πάει και αγοράσει το βιβλίο του Π.Δ. μετά τη συναυλία. Αυτά.

  3. Οι τίτλοι των τραγουδιών γενικώς, δεν παίζονται! – Πολύ καλή συμβουλή αυτή για τα ποιήματα, δεν ήξερα ότι έχει βγάλει και βιβλίο ο Π.Δ..Ίσως είναι και ένδειξη ότι η ομαδική δουλειά καμιά φορά κάνει τη διαφορά. Το λαϊβ νομίζω ταιριάζει στους συγκεκριμένους πολύ, κάποια τραγούδια τους δεν τα προσέχεις στο cd το ίδιο. Ίσως για αυτό και να ήταν τόσο ευχάριστη έκπληξη η συναυλία.

  4. Mamba πολύ ωραίο κείμενο- και
    «με είχε πείσει να αγαπήσω την εφηβεία της ενηλικίωσης μου»;

    ωχ με πήρες και μας σήκωσες!
    γι’ αυτό έχει τιμή σε δραχμές η αφίσα;
    κάπου νομίζω έχω φυλάξει ένα δεκαχίλιαρο, αλλά δεν το είχα το βράδυ των Κόρε.

  5. πωπω ναι! Ένας κολοκοτρώνης ήταν κάποτε το χαρτζιλίκι μου για ένα μήνα – πανάκριβοι οι Κόρε Ύδρο – άκυρα όλα 🙂

  6. Παράθεμα: Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το κοτσάνι μας – μια άλλη προπαγάνδα | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s