Στη σπηλιά του Κύκνωπα

Ή τι κατάλαβα, χωρίς να πάρω ναρκωτικά, από τη συναυλία των Swans την Παρασκευή στις 17/5/2013.

Πάτα ΕΔΩ, για να δεις μέρος της τελετής.

Πάτα ΕΔΩ, για να δεις μέρος της τελετής.

Σαν πας στον πηγαιμό για τη φωλιά του θηρίου, να εύχεσαι μαζί το εισιτήριο σου να έχεις πάρει, γιατί ειδάλλως μπορείς να βρεθείς φύλακες-φουσκωτούς που βαστάνε γερά τις πύλες να παρακαλάς. Έχε μαζί σου ωτοασπίδες –και μην τις βάλεις ποτέ. Μην τις ρίξεις όμως ούτε και κάτω, ρίψασπις μη γίνεις. Κράτα τες γερά, σφιχτά σα φυλαχτό στα χέρια, μέτρα τες σαν κομποσκοίνι ιερό, για όταν θα νιώσεις το αίμα της κεφαλής σου να κατεβαίνει αργά στο λαιμό.

Το θηρίο είναι μαύρος κύκνος στην καρδιά, μοβόρος, κακόφημος στη φάτσα άντρας, με μαλλιά γριάς, έρχεται από τη Νέα Υόρκη, τον λένε Michael Gira και που και που τρώει κόκκαλα για πρωινό. Από κύκνος μεταμορφώνεται σε κύκλωπας και δένει το κορμί του -σαν άλλος Προμηθέας- με αλυσίδες, καλώδια και ενισχυτές στους τοίχους της οικουμενικής σκηνής. Για να ουρλιάξει με φωνή Σειρήνας αποτρόπαιης και θελκτικής. Να ψάλει κόντρα στα αστικά τσιμέντα και μέχρι τον υπόγειο ομφαλό της γης.

Ο Κύκνωπας.

Ο Κύκνωπας.

Έχει δυο φρουρούς που τον τυραννάνε, ντράμερ τους λένε, και χτυπάνε για ώρες ολόκληρες τις αλυσίδες του με ξύλινα δοκάρια. Ο ένας, μάλιστα, γυμνός Βίκινγκ-ινδός γκουρού με μαλλί Bruce Dickinson δεκαετίας 80΄, πρίγκιπας ξυπόλυτος, με τρίχα γουρουνιού βάραγε τα ταμπούρα σα να πήγε ο Dave Grohl μια βόλτα -σε κάποια σατανιστική τελετή αλλοτινών εποχών. Και άλλους τρεις επί σκηνής, ιεροεξεταστές μιας μη μελωδίας, που λυσσάνε το σύμπαν στη φασαρία και ρίχνουν τον ήχο τους, υπόκωφα, σα μετεωρίτες που χτυπάνε πάνω σε άσπρες θάλασσες.

 Στο δεύτερο κομμάτι-τελετουργικό, ήδη τα μπάσα σου τρυπάνε την καρδιά, δεν έχεις πια ψυχή, είσαι εκεί, φυλακισμένος μαζί με τον Κύκνωπα, στο βίαιο, ίδιο με τη ζωή στο πεζοδρόμιο,  ίδιο με το θάνατο στην κοιλάδα, κόσμο του. Δεν είσαι άτομο, είσαι μέρος κάποιου κρυφού μυστικού, μύστης πριν καλά καλά το αντιληφθείς. Μακριά από αυτά που έμαθες πως λένε μουσική. Πάνω από τον καπνό του σήμερα και κάτω από τα μοχθηρά αστέρια. Δέσμιος περιμένεις, με εκνευρισμό και βουβό πάθος, να μη σου πάρει η λιτανεία το μυαλό. Στο τέλος, μια ώρα τραγούδι (;) δεν αφήνει πια περιθώρια για αναβολές. Αφήνεις το κύμα να σε πάρει και ας σε χτυπήσει στα πιο προσωπικά σου βράχια. Μέθεξη και αποξένωση μαζί, σε ένα κουτί της Πανδώρας που δεν είσαι σίγουρος αν θέλεις να ανοίξεις, ή να το πετάξεις, δίχως να το ανοίξεις, στον πιο βαθύ γκρεμό.

Και ο Κύκνωπας στο τέλος, σπάει τις αλυσίδες του, σταματάει να γρατζουνάει την παλιομοδίτικη κιθάρα του, αλυχτάει σα μάντρα έμψυχο -από κάποια φανταστική Ινδία που δεν υπήρξε ποτέ, βγαίνει από το ανθρώπινο σώμα του, σκοτώνει τον σωσία Κύκλωπα του, τον γδέρνει για να ντυθεί το δέρμα του ξανά σαν τρόπαιο, γίνεται κύκνος και λυτρώνει τον εαυτό του –και όλους τους ωτακουστές της τελετής- με κάποιον τρόπο που κανείς, ακριβώς και ποτέ, δεν κατάλαβε. Δεν έμαθες ποτέ, ούτε θα μάθεις, αν ήταν συναυλία αυτό ή κάποια ανάμνηση από μια προηγούμενη ζωή που αγωνιάς υποκριτικά να ξεχάσεις, μα, πιο πολύ διψάς να θυμηθείς.

Advertisements

6 thoughts on “Στη σπηλιά του Κύκνωπα

  1. Σ’ αυτό το τελευταίο κομμάτι που κράτησε περίπου δέκα χρόνια πρόλαβα και σκέφτηκα περίπου όλη μου τη ζωή. Και πώς είναι και πώς θα ήταν και τι πήγε λάθος και τι έκανα σωστά. Αλλά κάθε λίγο κάτι (από τη σκηνή) με επανέφερε στην τάξη. Ή την αταξία τέλος πάντων.

  2. Jorn Hammerrat, σκέτο ποίημα, ευχαριστούμε.

    Αυτό το τελευταίο, αιώνιο κομμάτι δεν είμαι σίγουρος ότι έχει τελειώσει ακόμα. Θέλω να πιστεύω πως αφού έφυγε ο κόσμος συνέχισαν τη λειτουργία μόνοι τους.

    Κατά καιρούς έχει αναφερθεί κι ο ίδιος ο Gira στις επι σκηνής μεταμορφώσεις του στον θηριώδη εαυτό του, πες τον Κύκλωπα ή όπως αλλιώς θες. Θεωρεί πως μέσα του κρύβεται ένας δεύτερος άνθρωπος-κτήνος, που του επιτρέπει να καταλάβει το σώμα του, μόνο όταν η μουσική έχει κορυφωθεί στο επιθυμητό σημείο. Αυτό το πλάσμα, ο Gira το ονομάζει Joseph. Ναι, είναι από εκείνα τα πράγματα που έχει ξεστομίσει σε κάποιες συνεντεύξεις κι έχει κάνει τον κόσμο να φοβάται να κάτσει στις πρώτες σειρές.

  3. To τελευταίο, αιώνιο, ενδοσκοπικό για τη ζωή του καθενός μας κομμάτι, μου άρεσει η live εκτέλεσή του όλο και παραπάνω -όσο περνάνε οι μέρες.Ο Joseph νομίζω ήταν μαζί μας καθ’ολη τη διάρκεια του live. Ακόμα πάνω στην σκηνή, τον σκέφτομαι και εγώ, να τυραννάει τους ενισχυτές σε ένα άδειο Fuzz.

  4. Δεν το έχω ξαναζήσει αυτό το πράγμα. Ιωσήφ, Jorn, whitediesel, jimmy και Τζώνη ιερέ προστάτη των ωτών, ήσαστε μαγικοί.
    Όχι, δεν ήταν συναυλία, ήταν όντως ανάμνηση από μια προηγούμενη ζωή που αγωνιάς υποκριτικά να ξεχάσεις, μα, πιο πολύ διψάς να θυμηθείς.
    Ειδικά το τελευταίο κομμάτι ήταν σαν σούβλισμα αρνιού. Μόνο που εσύ γινόσουν η σούβλα και το αρνί αιωρείτο κάπου πάνω από την σκηνή. Ή κάτι άλλο σαμανιστικά ζαλισμένο, στα έγκατα της υπέροχης αηδίας του.
    Χωρίς ντρόγκες ακούς χρώματα.
    Βζζζζζζζζζζζζ
    παφ παφ
    Βζζζζζζζζζζζζ
    παφ παφ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s