Πώς τα φέρνει η ζωή

Καλοκαίρι 1998. Το Παγκόσμιο Κύπελλο γίνεται στα γαλλικά γήπεδα και στην πρώτη φάση των νοκ άουτ η Αργεντινή αποκλείει την Αγγλία στα πέναλτι. Πολύ περίεργο. Το επόμενο πρωί τα βρετανικά ταμπλόιντ ζητάνε την κεφαλή του Ντέιβιντ Μπέκαμ επί πίνακι καθώς η αποβολή του (είχε χαζοκλοτσήσει τον Ντιέγκο Σιμεόνε) είχε στερήσει απ’ την Αγγλία την ευκαιρία να διεκδικήσει την πρόκριση στα ίσα. Ουδέν κακό αμιγές καλού, ωστόσο, καθώς οι Άγγλοι δεν έχουν την ικανότητα μόνο να αποκαθηλώνουν εν μία νυκτί τους ήρωές τους αλλά ξέρουν θαυμάσια να βρίσκουν καινούριους την ίδια κιόλας στιγμή. Και στο ίδιο εκείνο παιχνίδι είχε γεννηθεί ένας νέος μικρός ήρωας. Ο Μάικλ Όουεν στα 18 του, ολόφρεσκος, μπουμπούκι. Το γκολ με το οποίο είχε προς στιγμήν δώσει το προβάδισμα στην Αγγλία, κλασικό πλέον στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων, αντιμετωπίστηκε ως μια (δια χίλια) απάντηση στο γκολ του Μαραντόνα σε εκείνο το άλλο θρυλικό παιχνίδι του 1986. Εκείνη τη μέρα, ο Μπέκαμ ήταν ένας προδότης του έθνους και ο Όουεν ο σωτήρας της επόμενης μέρας.

Πέρασαν 15 χρόνια. Οι δυο ποδοσφαιριστές ακολούθησαν την πορεία τους (έπαιξαν και συμπαίκτες στην Ρεάλ), βρέθηκαν από δω και βρέθηκαν από κει και έφτασαν τελικά, κατά σύμπτωση, το Σαββατοκύριακο που μόλις τελείωσε, να κρεμάσουν συγχρόνως τα ποδοσφαιρικά τους παπούτσια. Ο ένας, ο Μπέκαμ, τα κρέμασε στο βάθρο της αιωνιότητας, εκεί όπου θα μείνει, ως ο πιο δημοφιλής ποδοσφαιριστές της σύγχρονης ιστορίας. Μαζί του, προχθές, έκλαψε ο μισός πλανήτης. Ο άλλος, ο Όουεν, τα κρέμασε χωρίς ίχνος δημόσιας προβολής σε ένα αδιάφορο παιχνίδι της Στόουκ με την Σαουθάμπτον. Ο «ήρωας» είχε γίνει ένα ασήμαντο πιόνι προς κατανάλωση και ο «προδότης», αφού μετέφερε προ μηνών και την Ολυμπιακή φλόγα στο στάδιο του Λονδίνου για την τελετή έναρξης, είχε γίνει ένα εθνικό, ένα παγκόσμιο σύμβολο.

Πώς τα φέρνει η ζωή, ε; Και πόσο γρήγορα περνάει. Πότε ήταν που βλέπαμε τον Όουεν 17 χρονών και πότε φτάσαμε να τον βλέπουμε να σταματάει;

ΥΓ: τιμή και δόξα, φυσικά, και στον Πολ Σκόουλς που επίσης σταμάτησε το ποδόσφαιρο εχθές -μένει να μάθουμε αν το σταμάτησε όπως πέρυσι, όταν δηλαδή μετά το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι που έγινε για χάρη του αποφάσισε ότι έχει περισσότερη πλάκα να παίζεις απ’ το να μην παίζεις και επέστρεψε στην Γιουνάιτεντ για ένα τελευταίο μεροκάματο/ μετάλλιο.

Advertisements

12 thoughts on “Πώς τα φέρνει η ζωή

  1. ευχαριστώ jimmy για το ποστ παραγγελιά!
    μια φωτό όμως του μπέκαμ, χάθηκε να βάλεις;
    (γιατί όσο κι αν περνάνε τα χρόνια, κάποιες αξίες δεν χάνονται..)

  2. Ουτε μια αναφορά Jimmy στο γκολ-πεναλτι με το οποίο ο Becks έπαιρνε εκδίκηση από τους αργεντίνους (ίσως και τους άγγλους) στο αντίστοιχο ματς των ομίλων 4 καλοκαίρια μετά. Τότε που η «πολλή» Αργεντινή του «πολύ» τρελομπιέλσα καμωνόταν πως θα σήκωνε την κούπα…

    • Καλά, δίκιο έχεις αλλά απ’ την άλλη υπάρχουν χίλια πράγματα που δεν ανέφερα. Ηταν λίγο συναισθηματικό το κείμενο, επειδή τους συμπαθώ και τους δυο. Οπως συμπαθώ και το ίδιο το ποδόσφαιρο που (και οι δυο με τον τρόπο τους) το έκαναν καλύτερο.

  3. Μετά από την τρεχαλιτζίδικη γκολάρα του Όουεν, είχε πιστέψει -για μερικά λεπτά, πως (ίσως) αυτή η Αγγλία να σήκωνε την κούπα. Ήταν η πρώτη και νομίζω η τελευταία φορά που έπεφτα σε μια τόσο ουτοπική ποδοσφαιρική λούμπα.

    • Εχω πληροφορίες από μέσα ότι θα κατακτήσει το μουντιάλ του χρόνου. Σιγουράκι.

      Εξαιρετική ομάδα η Αγγλία του ’98, πάντως, πέρα απ’ την πλάκα, θα μπορούσε θεωρητικά να έχει φτάσει μέχρι ημιτελικό.

  4. η καλύτερη Αγγλία που θυμόμαστε νομίζω ήταν στα ασιατικά γήπεδα και την κοούτσαρε ένας σουδηός κύριος με όνομα που θυμίζει κινητή τηλεφωνία και όψη που φερνει στο νου τον Σόιμπλε.

    Αλλά αφού κατάφεραν και έχασαν το euro στα γήπεδά τους (’96) νομίζω πως δεν θα ξανασηκώσουν ποτέ τίποτα, πέρα από το εξυπνακίστικο φρύδι τους.
    Θα είμαστε πάντα στο πλευρό τους όμως γιατί απο μεγάλες εθνικές αξίζει ναμαστε με την Ελλάδα και από μικρές με την Αγγλία.

    • Ως ενδεκάδα η αγγλία του 98 μ’ άρεσε περισσότερο απ’ όλες τις επόμενες. Οχι απαραίτητα για το ποδόσφαιρο που έπαιξε, καθαρά ως ενδεκάδα. Επίσης να σου πω ότι θεωρώ τον Ερικσον χειρότερο ακόμα κι απ’ τον Μπενίτεθ.

      Επίσης περί εθνικής Αγγλίας, εδώ είναι ένα πολύ ωραίο βίντεο που φτιάχτηκε πέρυσι, πριν το Euro (άλλη επιτυχία κι αυτή) και αφηγείται με διασκεδαστικό τρόπο την ιστορία της ομάδας.

  5. Jimmy ωρες ειναι να μας πεις πως σου αρεσει ο Κεβιν Κιγκαν…

    Ραφα Μπενιτεθ: ο πολυνικης των ευρωπαικων τιτλων. βαρετα ή μη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s