Τop-5 καλύτερων κινηματογραφικών remake

Ο Μανιακός Λιστής, συνεχίζοντας την σύνταξη από λίστες top-5 κινηματογραφικών κατηγοριών, παραθέτει πέντε από τα πιο αγαπημένα και καλύτερα remakes του κινηματογράφου. Συνήθως οι αμερικάνοι παίρνουν καλό πράμα απ’ τις Ευρώπες και το τυλίγουν σε δικό τους αμπαλάζ. Συνήθως δεν τα καταφέρνουν καλά. Συνήθως απομυζούν το πρωτότυπο υλικό από ό,τι το καθιστούσε ξεχωριστό.

Ας ρίξουμε μια ματιά όμως σε στιγμές που το αποτέλεσμα λειτούργησε εξίσου καλά με την πρώτη φορά, ή και ακόμη καλύτερα. Αμερικάνοι επανεκτελούν σκανδιναβούς, αμερικάνους, ή…και τον ίδιο, παλιότερο εαυτό τους.

Με υποκειμενική ματιά πάντα και με σκοπό κουβέντα να γίνεται…

Ο άνθρωπος που γνώριζε πολλά, 1956. Του Άλφρεντ Χίτσκοκ.

the_man_who_knew_too_much-435303368-large

Hitchcock remakes Hitchcock. Ο μετρ επανεκτελεί ένα πρότερο δικό του έργο και το κάνει καλύτερα! Ο ίδιος είχε δηλώσει πως η πρώτη ταινία ήταν δουλειά ενός πολύ καλού ερασιτέχνη και αυτή εδώ ενός καταρτισμένου επαγγελματία.

Μυστήριο, εξωτική ατμόσφαιρα στο Μαρόκο, technicolor πανδαισία, σε αντίθεση με το πιο νουάρ ασπρόμαυρο του πρώτου φιλμ, κωδικοποιημένες τελευταίες λέξεις ενός μελλοθάνατου, ο κλασικός Τζέιμς Στιούαρτ, ένα μικρό παρεκκλήσι, ταριχευτές πουλιών, γρίφοι, η Ντόρις Ντέη να τραγουδά το “Que sera sera”, οι προσπάθεις αποτροπής μιας πολιτικής δολοφονίας και μια μνημειώδης δεκάλεπτη σεκάνς στο Royal Albert Hall χωρίς πρόζα και γεμάτη σασπένς υπό την μουσική υπόκρουση του Μπέρναρντ Χέρμαν. Πολύ καλός Χίτσκοκ και η βελτιωμένη εκδοχή του έργου ενός κάποτε “πολύ καλού ερασιτέχνη”.

Insomnia, 2002. Toυ Κρίστοφερ Νόλαν.

insomnia-original

Ριμέικ μιας όχι και τόσο γνωστής ταινίας από τη Νορβηγία του 1997, η τρίτη απόπειρα του Νόλαν στην μεγάλου μήκους και η αμέσως επόμενη δουλειά του μετά το Memento και ακριβώς πριν ξεκινήσει το ταξίδι προς την κορυφή καταπιανόμενος με το project του Σκοτεινού Ιππότη.

All star cast: Αλ Πατσίνο, Ρόμπιν Γουίλιαμς, Χίλαρι Σουάνκ.

Ο Πατσίνο πάσχει από αυπνίες καθώς ταξιδεύει ως ντετέκτιβ στην Αλάσκα προς διερεύνηση ενός φόνου. Το φως του ήλιου διαρκεί έξι μήνες χωρίς να δυει ταλαιπωρώντας τα άυπνα “βράδια” του ήρωα, μέχρι που ο εφιάλτης του διογκώνεται όταν θα σκοτώσει κατά λάθος τον συνάδελφό του μες στην ομίχλη.

Η αναζήτηση της λύσης του μυστηρίου στο ψυχρό, παγωμένο περιβάλλον, οι τύψεις, η απόκρυψη του μοιραίου του λάθους. Όλα οδηγούν τον Νόλαν στην σύνθεση αυτού του προσωποκεντρικού ψυχογραφήματος βουτηγμένου σε ατμόσφαιρα βόρειας Ευρώπης.

Η θεματική που πάντοτε απασχόλησε τον σκηνοθέτη: η προσπάθεια ενός ήρωα με μυστικά και ψέματα να υποδυθεί κάποιον άλλον από αυτόν που πραγματικά είναι, και η κατά συνέπεια πορεία του προς την εσωτερική κόλαση…

Scarface, 1983. Του Μπράιαν ντε Πάλμα.

SCARFACE-KINGPINS-OF-DESIGN

Ταινία σταθμός από μόνη της, πολύ διασημότερη απ’ τον κινηματογραφικό της γονιό (το ατόφιο νουάρ του 1932 των Χάουαρντ Χοκς και Ρίτσαρν Ρόσον).

Ο Τόνι Μοντάνα (δεύτερος Αλ Πατσίνο στην παρούσα λίστα) ταξιδεύει με χιλιάδες άλλους κουβανούς μετανάστες στις Η.Π.Α. προς αναζήτηση των εκεί συγγενών τους αλλά και της ουτοπίας. Ο Τόνυ τα θέλει όλα και θα αρχίσει να τα αποκτά γρήγορα. Το τίμημα της εξουσίας, το ταξίδι προς την κορυφή, η άνοδος και η πτώση, ο κόσμος της μαφίας και των ναρκωτικών (στον οποίο ο ντε Πάλμα επιχείρησε να επανέλθει καμιά δεκαετία μετά, με το Carlito’s way, πάλι με τον Πατσίνο), η αιμομιξία…

Ο ντε Πάλμα διαφοροποιείται αρκετά από το παλιό φιλμ, διπλασιάζει την διάρκεια και κάνει ένα ταξίδι-σχόλιο στο χτίσιμο της σύγχρονης Αμερικής και του ονείρου της, στην ίσως καλύτερη στιγμή της πλούσιας καριέρας του. Βίαιο και καθηλωτικό το έπος του μας συστήνει μια νεαρή Μισέλ Φάιφερ και μυθικές ατάκες του σινεμά όπως το “say hello to my little friend”…

Οι άνθρωποι του τρόμου (Invasion of the body snatchers), 1978. Του Φίλιπ Κάουφμαν.

invasion-of-the-body-snatchers-1978-movie-poster

Ακόμα μια περίπτωση remake πολύ ανώτερου από το πρωτότυπο φιλμ (το ομότιτλο του 1956 σε σκηνοθεσία Ντον Σίγκελ). Εξωγήινοι οργανισμοί παρεισφρύουν σε φυτά, εκκολάπτονται και μετά δολοφονούν ανθρώπους όταν αυτοί κοιμούνται (!), τυλίγοντάς τους με κάτι σαν υγρή ζελατίνα, παίρνοντας την μορφή τους και αντικαθιστώντας τους. Αργότερα, ξεχωρίζουν τους εναπομείναντες γήινους που συναντούν δείχνοντας τους με προτεταμένο τον δείκτη τους και βγάζοντας μια ανατριχιαστική άναρθρη κραυγή (βλέπε φωτογραφία εξωφύλλου του κειμένου). Θυμίζει b-movie αλλά είναι πολλά περισσότερα.

Ο εξαιρετικός Ντόναλντ Σάδερλαντ (σε ένα από τα πολλά αριστουργήματα στα οποία πρωταγωνίστησε στα 70s) αντιλαμβάνεται το Κακό. Η παρέα του φυσικά αρχίζει να αποδεκατίζεται τάχιστα.

Σχόλιο για την φοβική προς πάσα κατεύθυνση διαφορετικότητας Αμερική (το πρωτότυπο φιλμ φημολογείται ότι είχε αποτελέσει μια παραβολή για τον φόβο της ανόδου του κομμουνισμού), ατμοσφαιρικό θρίλερ με ποικιλία σημαντικών στιγμών ανατριχίλας, πεσιμιστικό και σκοτεινό, με ένα από τα καλύτερα φινάλε της κινηματογραφικής ιστορίας (απορώ γιατί δεν συμπεριλήφθηκε στην σχετική λίστα)…

Βρήκε ακόμη περισσότερους μιμητές στην πορεία, που ξεχείλωσαν τον μύθο του (ενδεικτικά παραδείγματα το Τhe Brøken του Σον Έλις και η Εισβολή του Όλιβερ Χιρσμπίγκελ με την Κίντμαν και τον Ντάνιελ Κρεγκ), αλλά υπογράμμισαν ακόμα περισσότερο την αξία του παρά το πέρασμα των χρόνων που μπορεί να το κάνει να μοιάζει…ντεμοντέ.

Τhe Thing, 1982. Tου Τζον Κάρπεντερ.

THINGblue

Επειδή η λίστα είναι υποκειμενική, πρέπει να συμπεριλάβουμε και έναν Κάρπεντερ, με τον οποίο συμβαίνει το εξής παράδοξο: ενώ οι ταινίες του έχουν σχεδόν όλες γίνει remake από άλλους, η καλύτερη δική του στιγμή στο σινεμά είναι το δικό του remake πάνω σε μια άλλη ταινία (The thing from another world του 1951).

Με στόρυ που θυμίζει αυτό της προηγούμενης ταινίας στη λίστα, ξεπερασμένα πια σήμερα εφέ, βία, αίμα και τερατόμορφο εξωγήνιμο πλάσμα που ξεπαστρεύει μια παρέα επιστημόνων που το ανακάλυψε “νεκρό” κατά τη διάρκεια ερευνών στην Ανταρκτική με πρωτεργάτη τον Κερτ Ράσελ (την μούσα του Κάρπεντερ). Αλλά ο εξωγήινος φίλος μας, που είχε την μορφή αθώου σκύλου αρχικά (ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου σου λέει μετά), σηκώθηκε και άρχισε να πολλαπλασιάζεται καταλύοντας ανθρώπινα σώματα.

Κλειστοφοβικό mood στο έπακρο, ένας εξωγήινος οργανισμός που παρασιτεί σε ανθρώπους και σκύλους-ξενιστές και ταράζει τα όρια των σχέσεων της επιστημονικής ομάδας. Κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ποιος. Ποιος είναι άνθρωπος και ποιος όχι πια. Χαμαιλέοντες εξωγήινοι, φλεγόμενα όπλα (η μόνη λύση να εξουδετερωθεί “Η Απειλή”) και η πολύ αγωνιώδης σκηνή του τεστ του αίματος των μελών του πληρώματος.

B-movie? Μπορεί. Η λίστα δείχνει μια συμπάθεια άλλωστε προς το -καλό και κλασικό- σινεμά του φανταστικού.

ΥΓ. 1. Οριακά μένει έξω το πολύ καλό remake του Ντείβιντ Φίνστερ στο “Κορίτσι με το τατουάζ”, σκοτεινό, αν και με αμβλυμένες τις σκανδιναβικές γωνίες του πρωτότυπου, και αρκετά φινστερικό. Με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

ΥΓ. 2. Δε συμπεριλάβαμε στη λίστα remake που να αποτελούν κάτι σαν ελεύθερες διασκευές, ακριβώς για να περιοριστεί η γκάμα και να μην αδικηθούν πολλές ταινίες. Για παράδειγμα το Για μια χούφτα δολάρια του Σέρτζιο Λεόνε είναι μια ελεύθερη διασκευή του Γιοζίμπο του Κουροσάβα και όχι ακριβώς remake του.

Σίγουρα έχουν μείνει εκτός πολλές και σημαντικές ταινίες επειδή η επιλογή έγινε με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια. Ακριβώς αυτό ήταν όμως και το κόνσεπτ. Να παραθέσει όποιος άλλος θέλει και τις δικές του επιλογές ή τη δική του λίστα. Be our guests

Advertisements

6 thoughts on “Τop-5 καλύτερων κινηματογραφικών remake

  1. Εξαιρετικές επιλογές όλες. Βγάζω το καπέλο. Απλώς να προσθέσω ότι υποκειμενικά το καλύτερο remake ever και μια από τις αγαπημένες μου ταινίες είναι το «Sorcerer» του William Friedkin. Το οποίο είναι remake του «Wages of Fear».

  2. Jernesto είναι πολύ δύσκολο το σημερινό μας παιχνιδάκι. Γιατί φαντάζομαι δεν αρκεί το ριμέικ να είναι καλή ταινία αλλά πρέπει να είναι καλύτερο και απ’ το πρωτότυπο, σωστά; Για παράδειγμα, για το A Quite American (2002) που μ’ αρέσει πολύ δεν έχω μέτρο σύγκρισης γιατί δεν έχω δει την ταινία του ’58.

    Τέλος πάντων, επειδή είναι στη μόδα αυτές τις μέρες έχω να προσφέρω αυτό:

    https://taneatoubelgiou.wordpress.com/2012/05/23/%CE%BF-%CE%B3%CE%BA%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%BC%CF%80%CF%85-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9/

  3. Jernesto λιστάρα. Για κάποιο παράδοξο λόγο δεν έχω δει το Invasion of the Body Snatchers. Στα Must see.

    Να πω δε πως το θέμα «Για μια χούφτα δολλάρια» -«Γιοζίμπο» αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον, εάν αναλογιστεί κανείς -και αν δε με απατά η μνήμη μου- το γεγονός πως ο Κουροσάβα «δανείστηκε» το σενάριό του από το αμερικάνικη αστυνομική νουβέλα του Ντάσελ Χάμετ «Κόκκινος Θερισμός» aka Red Harvest. Το δάνειο, του δανείου… ω δάνειο η φάση.

  4. Doomantia Θυμαμαι πως σου αρεσει τοσο το Sorcerer αλλα δυστυχως δεν το εχω δει ακομα!

    Jorn δες το invasion… αν και εχω κανει spoiler, δεν υπαρχει περιπτωση να μην σου αρεσει.
    Το «ελευθερες διασκευες α λα Γιοζιμπο» ισως να ειναι ξεχωριστη λιστα απο μονο του.
    Οντως οπως ειπε ο Jimmy στην λιστα αξιζει να μπουν ταινιες που εφτασαν ή ξεπερασαν το πρωτοτυπο.

    Τιμη και δοξα στο Fuster Που σκοραρε και βγηκε mvp του προσφατου τελικου-παρωδια, για να μην ξεχνιομαστε.

    Τιμη και δοξα στον γιγαντα Τζον Καρπεντερ, και ας «επεσε» νωρις!

  5. Παράθεμα: Τop-5 με τις πιο παλαβές διακοπές που πήγαμε μέσα από την μεγάλη οθόνη. | Τα Νέα του Βελγίου

  6. Παράθεμα: Τα 5 καλύτερα κινηματογραφικά σίκουελ. | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s