Το πατσατζίδικο: στο τραμ

Σήμερα το μουσικό κανάλι των Νέων του Βελγίου, γνωστό και ως το πατσατζίδικο, πάει μια βόλτα με το τραμ. Παρακαλούμε εισάγετε το εισιτήριο μέχρι να ακουστεί ο χαρακτηριστικός ήχος.tram-mixanima-ekdosis-eisitirion-660

Όλοι συμφωνούμε ότι το τραμ είναι χειρότερο από το μετρό. Είναι αργό, περνάει κάθε τρία τέρμινα και είναι συνήθως γεμάτο.  Όμως σταματάει κάτω από το σπίτι μου, οπότε όσο και να θέλω να το αποφύγω, δε γίνεται. Δεν έχω επιλογή. Υπάρχει, όμως, ένας λόγος που προτιμώ το τραμ από το μετρό∙ στο τραμ απουσιάζει αυτή η ηλίθια ανακοίνωση: «Αγαπητοί επιβάτες παρακαλείσθε να προσέχετε τα προσωπικά σας αντικείμενα». Γιατί συμβαίνει αυτό; α. Οι επιβάτες του τραμ δεν έχουν προσωπικά αντικείμενα, β. στο το τραμ δεν κυκλοφορούν κλέφτες, γ. στο τραμ δε χρειάζεται να προσέχεις.

Διαλέγω το γ., δε χρειάζεται να προσέχω. Για την ακρίβεια δε θέλω να προσέχω. Στο κάτω-κάτω, εδώ δεν καταλαβαίνω τα βασικά, γιατί να νοιαστώ για τις λεπτομέρειες; Οι πολλές πληροφορίες με αγχώνουν. Μάλιστα, πολλές φορές αφήνω τα γυαλιά στο σπίτι. Έτσι οι περαστικοί έχουν μόνο ύψος και φύλο. Άντε και χρώμα μαλλιών. Αν ένας από αυτούς είναι κλέφτης ή τσαντάκιας, εγώ δε θα μπορέσω να τον περιγράψω στην αστυνομία. Συγγνώμη κύριε πόλισμαν, δε φορούσα τα γυαλιά μου. Και γιατί να τα φοράω άλλωστε, τριάντα χρόνια ζω σ’ αυτή τη γειτονιά. Γνωρίζω πολύ καλά τα φανάρια, τις διασταυρώσεις, τις λακκούβες και που κάνουν την ανάγκη τους οι σκύλοι. Δεν κινδυνεύω ούτε από τα αυτοκίνητα, ούτε από τις λάσπες, ούτε από τα σκατά. Και η στάση είναι εκεί που ήταν πάντα και το τραμ θα έρθει όταν είναι η ώρα του να έρθει.

Και ήρθε. Μάλιστα, αυτή τη φορά δεν άργησε, ούτε ήταν γεμάτο. Είχε πολλές θέσεις αδειανές, αλλά εγώ δεν έκατσα. Μάλλον από συνήθεια. Στάθηκα απέναντι από έναν παππού με την εγγονή του. Προσπαθούσα να καταλάβω πόσων χρονών είναι η μικρή. Κάποτε ήξερα πόσο είναι τα παιδιά. Τώρα δεν μπορώ να ξεχωρίσω ούτε τα γυμνασιόπαιδα από τους μαθητές του Λυκείου. Και δε φταίει η μυωπία. Στην επόμενη στάση μπήκε ένας ζητιάνος σε άθλια κατάσταση και κάτι είπε. Δεν έβγαλα τα ακουστικά για να τον ακούσω. Δεν του έδωσα πολύ σημασία. Παρατηρούσα τη μικρή που τον κοιτούσε αποσβολωμένη. Ο παππούς τής έδωσε ένα χάδι. Δεν κατάλαβα αν της ζητούσε συγγνώμη που την έφερε σε αυτόν τον κόσμο ή αν την προστάτευε. Μπορεί και τα δύο. Πάντως, φαίνεται πως την κοιτούσα τόσο επίμονα, που κατάφερα να πάρω το βλέμμα της από τον ζητιάνο. Της χαμογέλασα. Έτσι δεν κάνουν στα παιδιά; Δεν ανταποκρίθηκε.

Στη μεθεπόμενη στάση μπήκε κι άλλος ζητιάνος. Πολύ διαφορετικός αυτή τη φορά. Τόσο διαφορετικός που αν δεν πλησίαζε να μου μιλήσει, δε θα καταλάβαινα ότι είναι ζητιάνος. Μέχρι να βγάλω τα ακουστικά είχα χάσει την πρώτη πρόταση και τον άκουσα να λέει «να, ας πούμε». Κανείς δεν ξεκινάει τη φράση του με το «να, ας πούμε». Το «να, ας πούμε» είναι μια λογοτεχνική έκφραση, μια κακή μετάφραση, η εισαγωγή ενός ψέματος. Ή μήπως όχι; Δεν ήμουν σίγουρος και – μ’ ένα απαλό χαμόγελο – τον άφησα να απαντήσει. Όταν τελείωσε του είπα πολύ ευγενικά ότι δεν άκουσα τίποτα, γιατί το τραμ έκανε πολύ θόρυβο. Του έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία.

Κι αυτός την άρπαξε. Μου εξήγησε ότι είναι καλλιτέχνης. Ηθοποιός. Και ότι με ενάμισι ευρώ μπορεί να μου παίξει ένα μικρό μονόλογο, έτσι για να περάσει η ώρα. Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Εγώ για να περάσει η ώρα ακούω μουσική, όμως δε μου φάνηκε καλή απάντηση. Είδε που δίστασα και συνέχισε. Αν δε σ’ αρέσει το θέατρο, έχω και ποίηση με μισό ευρώ. Τι είδους ποίηση, του απάντησα και έβγαλε από την τσέπη του καμιά δεκαριά τετράγωνα χαρτάκια και τα ξετύλιξε στα δάχτυλά του σαν τράπουλα. Να, διάλεξε ένα, μου είπε. Πάλι αυτό το να, σκέφτηκα, και του είπα με μια δόση ειρωνείας, είσαι και ποιητής; Φυσικά, μου είπε. Λοιπόν θα πάρεις; Έβγαλα μισό ευρώ και διάλεξα ένα χαρτάκι στην τύχη. Δεν έχω τα γυαλιά μου, θα το διαβάσω στο σπίτι, ευχαριστώ.

Η αλήθεια είναι ότι κοντά βλέπω μια χαρά και μπορώ να διαβάσω με ευκολία, όμως ήθελα να ξεμπερδεύω. Σκέφτηκα ότι στην επόμενη στάση, θα μπει πάλι κανένας ζητιάνος και δεν είχα καμία όρεξη. Αποφάσισα να καθίσω στο παράθυρο μόνος μου. Ήθελα να χαζέψω λίγο έξω, μα το παράθυρο του τραμ καθρεφτίζει το βράδυ. Θέλω κούρεμα, σκέφτηκα, κι έφτιαξα τα μαλλιά μου.Έψαξα να δω που καθόταν ο ποιητής. Δεν τον είδα πουθενά, μάλλον θα είχε κατέβει. Ανασηκώθηκα από το κάθισμα και έβγαλα το ποίημα από την κωλότσεπη.

Το διάβασα δυο φορές, αλλά δεν κατάλαβα τίποτα. Άλλος ένα καλλιτέχνης με κατάθλιψη. Ή με ερωτική απογοήτευση. Ή και με τα δύο, αλλά ποιος ενδιαφέρεται. Όπως και να ‘χει, είναι καλύτερο να έχεις ένα κακό ποίημα, παρά πενήντα λεπτά στην κωλότσεπη, ψιθύρισα. Πίσω μου ακούστηκε ένα ύπουλο γελάκι και γύρισα να κοιτάξω. Ο ζητιάνος-ηθοποιός-ποιητής-καλλιτέχνης με κοίταξε με ειρωνεία και σήκωσε τα φρύδια σα να ήθελε να μου πει, μην είσαι και τόσο σίγουρος. Σηκώθηκε και έβαλε το χέρι στην τσέπη του για να σιγουρευτεί ότι το πενηντάλεπτο είναι στη θέση του. Στάθηκε στην πόρτα και μέχρι να κατέβει, έφτιαξε τα μαλλιά του. Κι αυτός ήθελε κούρεμα, αλλά τι να του έλεγα; Έβγαλα από την τσέπη τα ακουστικά και τα ξέμπλεξα, έτσι για να περάσει η ώρα.

 

Advertisements

12 thoughts on “Το πατσατζίδικο: στο τραμ

  1. Παράθεμα: Το πατσατζίδικο | Τα Νέα του Βελγίου

  2. Joseph, πολύ ωραίες επιλογές. Αν θες όμως να κοιμάσαι με τη συνείδησή σου ήσυχη, άλλαξε το λινκ του Zomby με το αυθεντικό Natalia’s Song του Reark. Σκατά στον τάφο του Zomby και του κάθε ζόμπι.

  3. Τίποτα, αστειάκι βασισμένο στο κείμενο. Η αλήθεια είναι το Natalia’s Song θα μείνει στην ιστορία ως μία από τις πιο κραχτές περιπτώσεις κλοπής.

  4. Πολύ ωραίο Ιωσήφ,
    εύγε (για το κείμενο- όχι για τα πεπραγμένα σου)
    μη τους δίνετε και πολύ θάρρος αυτών των ποιητών.

    Εδώ στη Βρύγη έχουμε μία ποιήτρια η οποία τα τυπώνει μόνη της, και τα μοιράζει και δωρεάν, και σου μένει και το πενηντάλεπτο να αγοράσεις μισή σοκολάτα αν θες.
    Βέβαια, έχει λίγο μουσάκι και είναι κάπως θρησκευτική η ποίησή της, αλλά οκ.
    Έχω μαζέψει ως τώρα τρία ποιήματά της,
    ΓΡΑΦΕΙ ΜΟΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΑ.
    αυτά-δεν μπορώ να πω άλλα.

  5. Παράθεμα: Το σαμπουάν της Απελπισμένης | Τα Νέα του Βελγίου

  6. Παράθεμα: Το πατσατζίδικο: η μπλε γραμμή | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s