Altered States

Την περασμένη εβδομάδα, μεταξύ τυριού και αχλαδιού, μιλούσα με δύο φίλους για την αψυχολόγητη κίνηση του Iggy Pop να επαναφέρει δισκογραφικά τους Stooges εν έτει 2007. Το αλκοόλ έρεε άφθονο και το μυαλό μου είχε αρχίσει να παίζει τα δικά του παιχνίδια. Λίγες ώρες αργότερα παραπατούσα κατεστραμμένος στα στενά του Κουκακίου, αδιάφορος για το πού πηγαίνω και τι θέλω. Μια μόνο σκέψη έκαιγε σα λίβας μέσα μου και την ούρλιαζα για να μην την ξεχάσω: ΟΛΑ ΤΑ COMEBACK ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΟΥΤΣΟ! Χθες το πρωί άρχισα να νιώθω καλύτερα κι αποφάσισα να εξακριβώσω αν πρέπει να κόψω το αλκοόλ ή όχι. Άνοιξα τον υπολογιστή μου και αναζήτησα τις μπάντες εκείνες που θα μπορούσαν να διαψεύσουν τη Μεγάλη Αλήθεια. Σε τρία λεπτά βρήκα πέντε. Πρέπει να κόψω το αλκοόλ.

 

Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (2009)

tumblr_m85ztz4T0J1r4pi4to1_1280Ζόρικο πράγμα να πεθαίνεις, ή τουλάχιστον έτσι λένε. Τον Απρίλη του 2002 οι Alice In Chains έθαψαν το φίλο τους και μαζί, τους εαυτούς τους. Αν και ουσιαστικά περιττοί από το 1995, ο θάνατος του Layne ήταν μια καλή ευκαιρία να συμφιλιωθούν με το τέλος της έμπνευσής τους και να αποσυρθούν επισήμως. Με τη διάδοση της τραγωδίας, το όνομά τους άρχισε ν’αποκτά ένα cult status και σύντομα είχα αρχίσει να τους αντιπαθώ. Ήταν εκείνη η γελοία παράδοση του rock που λέει πως αν πεθάνει ο τραγουδιστής σου, κερδίζεις αυτομάτως την υστεροφημία που ζητούσες. Ευτυχώς, για τον κόσμο που γούσταρε πραγματικά τη μπάντα, ο χρόνος τελικά κύλησε χωρίς πολλά ξεφτιλίκια και η ανάμνηση παρέμεινε άθικτη.

Το ημερολόγιο γράφει 2005 και ο Jerry Cantrell, στραβοχυμένος σ’ενα βουνό από μπύρες, νιώθει κάτι να του γαργαλάει τη συνείδηση. Ξέρει πως η επιτυχία των Alice οφειλόταν κυρίως στα δάχτυλά του και για πρώτη φορά αναρωτιέται τι θα γινόταν αν έκανε και κάτι άλλο απ’το να κλαψουρίζει. Προτού σκεφτεί ποιά φωνή θα’θελε πλάι του, αρχίζει να πειραματίζεται με κάποιες νέες ιδέες. Ο ήχος του παραμένει bluesy αλλά διαθέτει και μια απρόσμενη φρεσκάδα. Μέσα στον επόμενο χρόνο, η θέση του μικροφώνου καλύπτεται άξια και η μπάντα ήδη προβάρει το τέταρτο άλμπουμ της. Το “Black…” δε θα αποδειχθεί εξαιρετικό, ούτε θα αφήσει κανέναν μαλάκα. Θα ακουστεί όμως ωριμασμένο και τίμιο, απελευθερωμένο από το πένθος που φοβόντουσαν κάποιοι ότι θα το στιγμάτιζε. Κι έτσι, δέκα χρόνια μετά το ομώνυμο άλμπουμ τους, οι Alice In Chains ξαναζούν, έστω και με το ένα μέλος τους τεχνητό.

Earth – Hex; Or Printing In The Infernal Method (2005)

cover_largeΕίναι 1997. O Dylan Carlson έχει ήδη χάσει τον καλύτερό του φίλο (Cobain), τα πρεζόνια του Seattle έχουν ξαναρχίσει να πεθαίνουν αντί να γίνονται εκατομμυριούχοι, κι ο ίδιος δε βρίσκει κανένα λόγο να γράψει άλλη μουσική, καθώς 6 χρόνια πριν έχει ηχογραφήσει τη μητέρα όλων των riffs. Μην έχοντας την παραμικρή όρεξη για μια φυσιολογική ζωή, κάνει την πιο έξυπνη κίνηση: μπαίνει οκτώ χρόνια φυλακή. Φαγητό, σεξ και ουσίες guarantee, οπότε το πλάνο δείχνει ονειρικό. Κι όμως, η μοίρα δε λέει να τον αφήσει σε ησυχία. Το 2005 φτάνει στα χέρια του το μαύρο χαρτί της αποφυλάκισης κι ο Dylan συνειδητοποιεί πως πρέπει να γίνει και πάλι υπεύθυνος του εαυτού του. Με βαριά καρδιά κουρεύεται, πετάει ό,τι κουτάλια και αναπτήρες έχει στις τσέπες του και φοράει κι ένα country πουκάμισο για το ξεκάρφωμα. Κι όταν οι φύλακες τού δείχνουν την πόρτα της εξόδου, ο Dylan μουρμουράει και περπατάει προς το φως. Η ζωή εκεί έξω δεν του αρέσει. Δεν του άρεσε πριν και δεν του αρέσει και τώρα, που είναι τριάντα κιλά πιο όμορφος. Η μούρη του ξινίζει και τα χέρια του τον τρώνε. Το μόνο στο οποίο ελπίζει είναι η μεθαδόνη. Την ψάχνει, τη βρίσκει, και στη συνέχεια, μην έχοντας τι άλλο να κάνει, πιάνει και την κιθάρα του.

Πολύ σύντομα, η Southern Lord κυκλοφορεί το “Hex; Or Printing In The Infernal Method”, ένα δίσκο εμπνευσμένο από το Blood Meridian του Cormac McCarthy. Η μουσική έχει αλλάξει αλλά οι Earth είναι εδώ. Και όλοι αναρωτιούνται πότε έμαθε αυτός ο τύπος να διαβάζει.

 Amebix – Sonic Mass (2011)

315283Μπορεί οι Amebix να λείπουν από το iPod του μέσου, σύγχρονου μουσικόφιλου, αλλά ευτυχώς υπάρχουν και άνθρωποι με γούστο. Μια απ’τις πιο περίεργες και κολληματικές μπάντες που έχουν υπάρξει, ίδρυσαν στα 80s το crust punk και γέμισαν τα παιδικά δωμάτια με χάος και απαισιοδοξία. Ύστερα από δύο απίστευτες δισκάρες και τρία EPs, έρχεται το 1987 κι εξαφανίζονται από προσώπου γης. Ο Rob υποτίθεται πως φυτοζωεί στις αγγλικές επαρχίες φτιάχνοντας σπαθιά και οι άλλοι δύο δημιουργούν τους μέτριους Zygote κι έπειτα βυθίζονται στο ζαμπόν. Τα χρόνια περνάνε και κάποια tribute albums κάνουν την εμφάνισή τους αλλά η ίδια η μπάντα πλέον αγνοείται, γεγονός που προσθέτει κι άλλο στη γοητεία τους. Κι εκεί που όλοι έχουν ξεχάσει τι σημαίνει πρωτόγονη βία, 24 χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση, οι Amebix σκάνε απ’το πουθενά και μας σερβίρουν το “Sonic Mass”. Το punk στοιχείο έχει μεταμφιεστεί, η παραγωγή είναι σχεδόν κόσμια κι εκείνη η πολύ παράξενη αύρα που τους χαρακτήριζε, φέρνει πλέον στο μυαλό Neurosis και Killing Joke. Όπως αποκαλύπτεται, οι τύποι έχουν περάσει δύο δεκαετίες ζώντας το όνειρο σε εγκαταλελειμένα κτίρια, μετατρέποντας το σύνθημά τους “No Gods, No Masters” σε τρόπο ζωής. Με τα πολλά, ο δίσκος καταφέρνει να βρει τους ακροατές του αλλά, δυστυχώς, τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα: κάποιοι τον λατρεύουν και κάποιοι είναι μαλάκες. Σ’αυτούς όμως που αρέσει, είναι και για έναν έξτρα λόγο: οι τύποι δείχνουν πως η αρχική τους αδιαφορία να παίξουν σ’ένα διακριτό στυλ έχει γιγαντωθεί και περιλαμβάνει πλέον ακόμα και το ύφος που έχουν οι ίδιοι εφεύρει. Έτσι, σε αντίθεση με ό,τι θα περίμενε και ο πιο φανατικός οπαδός τους, οι Amebix ανακατεύουν γι’άλλη μια φορά το μείγμα, βγάζουν το άχτι τους και αποχωρούν με αξιοπρέπεια για πάντα.

 

Jello Biafra and The Guantanamo School of Medicine – The Audacity of Hype (2009)

Jello-Biafra-&-The-Guantanamo-School-of-Medicine-Audacity-of-Hype-[Vinyl]Καλώς ή κακώς, ο Jello υπήρχε πάντα στο μυαλό μου σα μια φιγούρα που νομοτελειακά υπερκαλύπτει όλα τα σχήματα στα οποία συμμετέχει. Είτε μιλάμε για τους άγιους Dead Kennedys, είτε για τους Lard, είτε για ένα κάρο άλλα projects με τα οποία έχει τσιλιμπουρδίσει ανά καιρούς, ο τύπος είναι σταθερά ο ίδιος που είχε γνωρίσει ο κόσμος το 1979: ένας γκουρού ειλικρίνειας και ειρωνίας, και ίσως ο μόνος rocker που αξίζει ν’ανοίγει το στόμα του σε πολιτικές συζητήσεις. Βρισκόμαστε λοιπόν στο 2010, με όλη την προηγούμενη δεκαετία του να έχει αναλωθεί σε spoken word εμφανίσεις, κάτι μέτριες συνεργασίες με τους Melvins και την οικονομική διαχείρηση της Alternative Tentacles. Κι εμφανίζεται αυτό το δισκάκι. Και το θέμα δεν είναι μόνο η επιστροφή του άρχοντα στα γνωστά μονοπάτια του, ούτε το γεγονός ότι παραμένει ιδεολογικά αναλλοίωτος στα 52 του χρόνια. Είναι ότι και οι Guantanamo έχουν πλήρη επίγνωση ποιος κρατάει το μικρόφωνο και κάνουν το παν για να αναδείξουν τι εστί Biafra. Το αποτέλεσμα κλείνει φανερά το μάτι στους Kennedys, ενσωματώνει στοιχεία από προηγούμενες δουλειές κι επιτίθεται με τρόπο καθόλου βαρετό σε ό,τι κάνει τον Jello να σπάζεται. Αυτά. Αμφιβάλλω αν την ίδια χρονιά βγήκε άλλο punk δισκάκι αυτού του επιπέδου.

EYEHATEGOD – ??? (-)

14509651-tv-color-test-screen-on-grunge-background--illustrationΜε διαφορά το καλύτερο comeback μπάντας στην ιστορία της ανθρωπότητας, κι ας μην έχουμε ακόμα ιδέα πότε θα βγει ο δίσκος. Οι EHG είναι το μικρόβιο που, αν δεν το απορρίψει ο οργανισμός σου αμέσως, μπορεί να διαβρώσει όλη την κοσμοθεωρία σου περί rock και αισθητικής. Μετά από μια σαρωτική καριέρα (1988-2000), στην οποία βρήκαν ελάχιστη ανταπόκριση και κατέληξαν σε κάθε πιθανή καταστροφή (προβλήματα με το νόμο, φτώχεια, καταχρήσεις, τυφώνας Κατρίνα, φυλακή), το 2009 επαναδραστηριοποιούνται για λίγα live κι αμέσως μετά ανακοινώνουν ότι δουλεύουν σε νέο υλικό. Μια μικρή μερίδα ανθρώπων σε όλο τον κόσμο αρχίζει να παραμιλά, να τρίβει τα χέρια της χαιρέκακα και να χαμογελάει σε αγνώστους χωρίς λόγο. Οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν. Έχουν δει. Θυμούνται ότι οι EHG εκτός από μέγιστοι ριφφομάστορες και απόλυτα προσηλωμένοι στο σκοπό, είναι η μπάντα που σε αφήνει αβίαστα να πιείς από την πηγή, δηλαδή τους Sabbath και τους Black Flag. Έχουν αφήσει τις επιρροές τους να μεταλλαχθούν τόσο πολύ μέσα τους, που αυτό που ακούς είναι σαν εκδίκηση της καλής μουσικής απέναντι σε όλα τα σκατά που έχει παράγει η rock βιομηχανία τα τελευταία χρόνια. Δυστυχώς, όμως, όπως με όλους τους μεγάλους έρωτες, έτσι και με τους EHG υπάρχει ένα ΑΛΛΑ. Οι τύποι, ως γνωστό, μετράνε το χρόνο σε κλίμακα Lebowski και δε θα εκπλησσόμουν αν μάθαινα πως το άλμπουμ είναι προγραμματισμένο για το 2025. Όμως και πάλι, η σιγουριά ότι θα υπάρξει συνέχεια, εμένα μου αρκεί. Άλλωστε, πέρσι φρόντισαν να μας πετάξουν ένα ξεροκόμματο (λινκ από κάτω) και δήλωσαν πως η μέρα της κρίσης πλησιάζει. Καίω τα ρούχα μου και περιμένω σιωπηλός.

Advertisements

11 thoughts on “Altered States

  1. cool movie to altered states kai wraio arthro bro! kai twra wra gia enan aplo grifo : se tria lepta vrhkes pente mpantes, poses mpantes vriskeis se 5 lepta? kai giati oxi na to paw akoma parapera: 4 white diesel vriskoun 8 mpantes se 13 lepta. posoi white diesel vriskoun 15 mpantes se 20 lepta? edw sas thelw gatakia!

  2. Whitediesel ήταν σαν να ήσουν πάντα εδώ, θα σε διαβάσω με καθαρό μυαλό το πρωί αλλά ήθελα να μεταφέρω έναν πρώτο πρόχειρο συντροφικό χαιρετισμό.

  3. Βασικά το μοναδικό comeback που έδωσε υλικό το οποίο κατά γενική ομολογία στάθηκε δίπλα στο παρελθόν της μπάντας ήταν αυτό των Swans… Από ‘κει και πέρα…

  4. Το ξέρω ότι κινδυνεύω να βρεθώ εντελώς εκτός κλίματος αλλά θα πάρω το ρίσκο, ακόμα κι αν αυτό που θα πω δεν είναι ίσως ακριβώς αυτό που εννοείς. Αλλά δίπλα στη λέξη comeback στη μουσική εμένα μου έρχεται πρώτο το Smile του Brian Wilson.

    • jimmy glass, εσύ δε θα μπορούσες να είσαι ποτέ εκτός κλίματος. το Smile μπήκε στην to-do list. επίσης, επειδή το κείμενο δεν είναι top 5 ή κάτι τέτοιο, καλώς έκανες το ξεκίνημα να ακουστούν και άλλα ωραία comebacks, ροκ ή μη.

  5. Jimmy, αν το Smile είναι comeback τότε ναι, είναι από τα καλύτερα ever και βάζει μαζί του στο κόλπο και το American Recordings του Johnny Cash. Το ίδιο ισχύει και για το Californication των RHCP.

    Επίσης, σωστός ο Raggedy Man, το My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky είναι εξαιρετικό και αντάξιο της ιστορίας των Swans, όπως πολύ καλό είναι και το Tour de France των Kraftwerk.

    Τέλος, θα πω την αμαρτία μου: Μου άρεσε πολύ το προπέρσινο Seefeel.

    Ωραίο παιχνίδι whitediesel!

  6. Αδελφέ μου whitediesel, να ξέρεις ότι με κράτησαν μακριά να κάνω κόμεντ, μονάχα τα 57 virus που έκανα πάρτι στο χτυπημένο από την αρρώστια πισί μου.

    Για Amebix, πρέπει να τσεκάρω εκτενέστερα. Απλά μου έβγαλαν τελείως «Hosannas..» των Killing Joke. Γοητευτικά κοντά. Δεν ήξερα δε, για την ψειρού και τον Κάρλσον. Ετσι όπως τα περιγραφεις μόνο ο Wino μου έρχεται με καλύτερες ιστορίες από φυλακή. Να θυμίσω πως είχε ιδρύσει δισκογραφική με όνομα: «I used to fuck people like you in prison».

    Τώρα για comeback, Celtic Frost και Monotheist. Παρότι δεν ήταν ποτέ αγαπημένη μπάντα, πάντα μου άρεσαν στα κρυφά. Πηγα και πήρα τον δίσκο, έτσι για αλλαγή. Και νομίζω πρέπει να έχει λιώσει λίγο το σιντί. Ψόφος ανίκατε μάχαν. Φέρανε το τότε στο σήμερα, με μια στάση στο «θα κάνουμε πάντα ότι γουστάρουμε και άμα σας αρέσει». (10ρι στο μεταλ χάμερ, που τότε έπαιρνα ακόμη -και σήμερα νοστλαγώ, έβρισκες διαμάντια ανάμεσα στα σκατά reviews).

    Τέλος, μη σταματήσεις να πίνεις, σε παρακαλώ.

    • Λοιπόν για τα πρώτα Amebix δε θα πω κάτι, τσέκαρέ τα και δες. Η φωνή μάλλον θα σου θυμίσει λίγο Venom αλλά η όλη ατμόσφαιρα και οι δομές είναι «εκτός», μόνο έτσι μπορώ να το περιγράψω. Το Sonic Mass έχει το εξής περίεργο: τα μισά κομμάτια θυμίζουν Neurosis και τα άλλα μισά Killing Joke της περιόδου που λες. Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι κάποτε οι Neurosis είχαν δηλώσει ότι χωρίς τους Amebix, πιθανότατα να έπαιζαν άλλη μουσική. Οπότε κατά κάποιον τρόπο το δώρο της επιρροής επιστράφηκε. Ιστορίες αληθινής αγάπης.

      Για το Monotheist συμφωνώ. Όχι στα επίπεδα της πόρωσής σου (μου είχε φανεί αρκετά overproduced) αλλά ναι, ψόφος στη νιοστή.

      Η εταιρία του Wino έχει το καλύτερο όνομα που έχει σκεφτεί άνθρωπος. Δεν το’ξερα.

      Περαστικά το πισί σου.

  7. Παράθεμα: Το σαμπουάν της Απελπισμένης | Τα Νέα του Βελγίου

  8. Μετά από μήνες ακρόασης του Sonic Mass, έρχομαι να πω πως είναι από τους καλύτερους δίσκους στον κόσμο για κάπου εκεί 6 η ώρα το πρωί, την ώρα που ο ήλιος χαράζει, όλος ο κόσμος ξυπνάει σιγα σιγά να πάει στη δουλειά και εσύ αναρωτιέσαι πόσο πολύ γαμάει να είσαι μόνος, χωρίς λόγο ύπαρξης, χωρίς καν θλίψη πια, αρματωμένος με σπαθιά πάνω στα βουνά και κάτω από τα πεύκα.

    • Jorn, μαζί με αυτό το άλμπουμ είχε κυκλοφορήσει και ένα συγκινητικό, animated βίντεο για ένα απ’τα κομμάτια (νομίζω το Knights of the black sun). Σε περίπτωση που δεν το έχεις δει, τσέκαρέ το, υπάρχει στο youtube. Μέσα του βρίσκεις στοιχεία από όλα τα artworks που έντυσαν τη μουσική της μπάντας και είναι στην ουσία σας ένας τελικός αποχαιρετισμός προς τους «οπαδούς».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s