top-5 of movie endings

Top-5 αγαπημένων μου κινηματογραφικών φινάλε. Δεν αποτελούν απαραίτητα τα καλύτερα. Ίσως κάποια από αυτά να είναι κλασικά πλέον. Με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια παραθέτω τη λίστα με τα δικά μου αγαπημένα.

Έχουμε και λέμε (με τυχαία σειρά και spoilers):

Rosemary’s baby, 1968. του Ρομάν Πολάνσκι.

rosemarys-baby-1968-544x401

Ανατριχιαστικό και πεσιμιστικό το φινάλε αυτής της συμφωνίας τρόμου που παρέδωσε ο Πολάνσκι. Ίσως η πιο τρομακτική ταινία ever. Η Μία Φάροου έχει γεννήσει το παιδί του Σατανά. Περικυκλωμένη από μια κάστα οπαδών του που προσπαθούν να την εξοικειώσουν με το τι της συνέβη, πλησιάζει το νεογνό της. Αφού αναρωτιέται “what happened to his eyes” σε μια ανατριχιαστική κινηματογραφική στιγμή, τελικά λυγίζει μπροστά στο μητρικό της φίλτρο αποδεχόμενη τη μοίρα της καθώς ο φακός την πλησιάζει αργά και σχεδόν σαδιστικά. Η Ρόζμαρι έχει μόλις αλλάξει τη μοίρα της ανθρωπότητας που αρχίζει να μετρά πλέον από το έτος 1, έτος γέννησης του σατανόπαιδου…

Τhe Graduate (O Πρωτάρης), 1967. Του Μάικ Νίκολς.

the-graduate-ending

Στα πρώτα επίπεδα, το απόλυτο δίλημμα ενός νέου άνδρα. Τη μάνα ή την κόρη;

Η κυρία Ρόμπινσον ξελόγιασε το γιο των οικογενειακών τους φίλων και ο Ντάστιν Χόφμαν ως Μπεν έγινε ένα πρώιμο Indie icon- σημείο αναφοράς για πολλούς αγορίστικους χαρακτήρες έκτοτε. Μόνο που τελικά ερωτεύτηκε την κόρη των Ρόμπινσον και πήγε να την κλέψει από τον μικροαστικά μεγαλοαστικό, αδιάφορο γάμο της.

Στο τέλος, σε μια στιγμή πραγματικά γλυκιάς αμηχανίας, ο Μπεν και η θρυλική Ιλέην, μπαίνουν σε ένα λεωφορείο και είτε κοιτάζονται χαμογελαστά, είτε κοιτάζουν μπροστά. Στο κενό ή στο μέλλον. Ο μύθος λέει πως ο Νίκολς άργησε να φωνάξει cut συλλαμβάνοντας τις εκφράσεις των δυο ηθοποιών που δεν γνώριζαν αν έχει ολοκληρωθεί η λήψη ή όχι.

Είναι αυτό ένα κλασικό happy end; Ή μήπως τελικά οι δύο τώρα ερωτευμένοι, καταλήξουν παγωμένοι σε ένα σπίτι των προαστίων ακριβώς σαν τους γονείς τους; Ο Νίκολς ήθελε την ταινία ως ένα κοινωνικό ταξικό σχόλιο και μάλλον το πέτυχε χωρίς πολλά λόγια.

Mάτια ερμητικά κλειστά, 1999. Του Στάνλει Κιούμπρικ.

mqdefault

Κατηγορήθηκε ως μπανιστιρτζής, φημολογήθηκε πως ξεγύμνωσε τη σχέση του πρωταγωνιστικού του ζεύγους (Κρουζ- Κίντμαν) μετατρέποντας τους σε πειραματόζωα και οδηγώντας στον οριστικό χωρισμό τους. Ο Κιούμπρικ κλείνοντας την μπαρόκ, φαντασιακή, χειρουργική ματιά του στις σύγχρονες σχέσεις, και καταδυόμενος στα πιο απόμερα σημεία της σχέσης δυο καλοβαλμένων αμερικάνων, είναι λιτός και ωμός.

Ο Γουίλιαμ και η Άλις έχουν βγει με το γιο τους για τα καθιερωμένα χριστουγεννιάτικα ψώνια.

Έχοντας περάσει από τα στάδια του ψέματος, της απάτης, της φαντασίωσης, της αμφισβήτησης, της μεταφορικής και κυριολεκτικής απογύμνωσης, και έχοντας “ξυπνήσει” από το “όνειρο” ή τον “εφιάλτη”, οι δυο τους πρεπει να φτύσουν μερικές αλήθειες στα μούτρα ο ένας του άλλου και να περάσουν και από το στάδιο της ειλικρίνειας. Η ανασφάλεια, η σύγχυση και ο φόβος του τέλματος είναι παρόντα για τον Γουίλιαμ. Η Άλις θα τον καθησυχάσει λέγοντας του την πιο απλή αλήθεια και πραγματικότητα. Αποκαλύπτοντάς του πως το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να πηδηχτούν.

(Σε αυτήν την ταινία η Κίντμαν ήταν μια αποκάλυψη. Από κάθε άποψη).

2001: Oδύσσεια του Διαστήματος. 1968, του Στάνλει Κιούμπρικ.

space-odyssey-end

Μάλλον στα late 60s γίνονταν ταινίες με τρομερά φινάλε αν δούμε και τις δυο πρώτες ταινίες της λίστας.

Ελεγειακό, υπαρξιακό/ φιλσοφικό δοκίμιο του περφεξιονιστή Κιούμπρικ, τον οποίο δικαίως θεωρώ πως συναντάμε δεύτερη φορά σε αυτήν την λίστα. Ως φινάλε θεωρώ όλο το τελευταίο κεφάλαιο του φιλμ (με τίτλο: Jupiter and beyond the infinite), διάρκειας 23 λεπτών! Ένα ονειρικό ταξίδι χωρίς ούτε μια ατάκα που περισσότερο παραπέμπει σε lsd φαντασίωση. Ένα οπτικό, ονειρικό πείραμα ερεθισμού των αισθήσεων. Καταλήγει συνοψίζοντας τους κύριους άξονες της ταινίας. Σχολιάζοντας, αυστηρά οπτικά, την ύπαρξη του ανθρώπου και του κόσμου, την καταγωγή, την πορεία, την κατάληξη, την “γέννηση” και τον “θάνατο”, μέσα σε ένα σύμπαν φουτουριστικού, ψυχεδελικού παροξυσμού. Βασικά η μόνη λέξη που μπορεί να το περγράψει είναι “καύλα”. Καλύτερα να το δεις παρά να μιλήσεις για αυτό (εν προκειμένω με μουσική επένδυση το Εchoes των Pink Floyd, παρότι δεν είναι αυτή η αυθεντική βερσιόν του φιλμ).

Se7en. 1996, του Ντέιβιντ Φίντσερ.

seven-ending-pitt-freeman-spacey

Ιδανικό κλείσιμο για το ταξίδι του Φίνστερ στην κόλαση των ανθρώπινων παθών και αμαρτημάτων. Οι ντετέκτιβς Μιλς και Σόμερσετ (Μπραντ Πιτ, Μόργκαν Φρήμαν) οδηγούνται σε ένα απέραντο χωράφι με σκοπό να ανακαλύψουν τα δυο πτώματα που τους απομένουν για να λύσουν το μυστηριώες παζλ δολοφονιών του Τζον Ντο (Κέβιν Σπέησι). Τόσο απρόσμενο ήταν το τέλος της ταινίας που το όνομα του τότε μόλις βραβευμένου με oscar Σπέησι, δε συμπεριλήφθηκε παρά μόνο στους τίτλους τέλους, για να μην αποκαλύψει κάτι για το κατα(π)ληκτικό twist.

Αυτό που βρίσκουν τελικά οι ντετέκτιβς όταν καταφθάνουν υπό τις οδηγίες του συλλημμένου Τζον Ντο, είναι ένα κουτί που εμπεριέχει το κομμένο κεφάλι της εγκυμονούσας κυρίας Μιλς!

Ο Ντο τα έχει όλα σχεδιασμένα. Ο φθόνος (για τη ζωή κάποιου όπως ο Μιλς και την ομαλότητά της) είναι η αμαρτία του. Αν ο Μιλς τον σκοτώσει υποκύπτοντας στο αμάρτημα της οργής, τότε ο Ντο θα έχει κερδίσει εκπληρώνοντας το ιερό του έργο…

υγ. 1. Άφησα οριακά εκτός το Fight Club για χάρη του Seven. Το αποζημίωσα βάζοντας το φωτογραφία εξωφύλλου επειδή είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτό το στιγμιότυπο.

υγ. 2. Το καλύτερο, σχεδόν κινηματογραφικό, ποδοσφαιρικό φινάλε μας το χάρισε στον τελικό κυπέλλου Ελλάδας πέρσι με το γκολ που πέτυχε στην εκπνοή της παράτασης ο Νταβίντ Φουστέρ, γράφοντας το Ολυμπιακός- Ατρόμητος 2-1

Advertisements

15 thoughts on “top-5 of movie endings

  1. Πολύ καλό jernesto, συμφωνώ με την φιντσερική σου επιλογή. Φανταστικά χαριτωμένο το φινάλε του Fight Club αλλά του Se7en είναι πραγματικά συγκλονιστικό, ίσως το πιο δυνατό -από πλευράς πλοκής τουλάχιστον- από οποιοδήποτε άλλο.

    Προσθέτω επίσης για τη χαρά της κουβέντας: τα τελευταία δευτερόλεπτα του Trainspotting με τον μονόλογο του ΜακΓκρέγκορ. Το σπάσιμο της γης στο Underground. Το «θα έχουμε πάντα το Παρίσι» από την Κασαμπλάνκα. Το μπαλάκι του τένις στο Match Point. Και, επειδή μιλάμε για λίστες στο κάτω κάτω, το συναισθηματικούλι φινάλε απ’ το High Fidelity.

    Για το υγ2 είσαι τόσο αστείος.

  2. Την Καζαμπλανκα την σκεφτηκα, αλλα πολυ κλασικο φιναλε κ οχι τοσο αγαπημενο μου…
    Το Underground ηταν να μπει, και να μεινει εξω η Ροζμαρι, αλλα επειδη ειναι καθαρα υποκειμενικες οι λιστες, μετρησε το συναισθημα και το τι με πωρωνει περισσοτερο για να το πουμε και καθαρα…
    Το Seven αν και δεν ειναι μεσα στα 2 αγαπημενα μου (που στην πραγματικοττηα ειναι ο πρωταρης και η Οδυσσεια Διαστηματος), το αφησα τελευταιο ακριβως επειδη ειναι το πιο «φιναλε των φιναλε»…Τραγωδια σκετη.

  3. Συμφωνώ και επαυξάνω με την καθαρά υποκειμενική λίστα. Και μόνο η παρουσία του Κιούμπρικ δις, αρκεί για να την ευχαριστηθώ. Για το Seven: Ναι, συγκλονιστικό.

    Δε μου έρχεται κάτι να προσθέω εκτός από το φινάλε του Blade Runner. Εκεί που το ανδροειδές μονολογεί καθώς θυμάται τα εκπληκτικά πράγματα που έχει δει στη ζωή του.

  4. Πολύ ωραίο κείμενο και στηρίζω απόλυτα τον jorn hammerrat όσον αφορά το μονόλογο του Blade Runner, σα να διαβάζει κάποιος τη διαθήκη του Lemmy είναι. Επίσης, σε μια δική μου λίστα θα έβαζα και το τελευταίο δεκάλεπτο του Bellflower, παραλήρημα από τα λίγα στον κινηματογράφο.

  5. Συμφωνώ Jernesto και ο σχολιασμός σου εξαιρετικός. Ειδικά όσον αφορά το Seven, τη Ρόζμαρι και τον Πρωτάρη. Προσωπικά θα συμπεριελάμβανα και το φινάλε του Blade Runner, αντί για το Eyes Wide Shut π.χ., αλλά χονδρικά οι επιλογές σου είναι μία και μία.Το Fight Club ορθώς το παρέλειψες πάντως, έχει εξάλλου τόσα statements,που δεν είμαι σίγουρη ότι το φινάλε του είναι το πιο εντυπωσιακό από αυτά.

  6. Κρίμα που δεν τα κατάφερε το Fight Club. Ιστορικό φινάλε.
    Nube, Usual Suspects πολύ καλή επιλογή.
    Εγώ πάλι πρέπει να πάσχω από κάποια σπάνια ασθένεια. Απεχθάνομαι το Seven!

  7. Χαιρομαι παρα πολυ που συμπληρωνετε με δικες σας επιλογες, γιατι το κονσεπτ ηταν να το κανετε και να μοιραστουμε τα αγαπημενα μας φιναλε…

    Ξαναναφερω οτι συμπεριελαβα αυτα τα φιναλε που με «φτιαχνουν» περισσοτερο καθε φορα που τα βλεπω. Μην πω οτι μπορει να τα βαλω στο youtube ετσι για την πωρωση. Διαλεξα 5 γιατι περισσοτερα θα μου φαινονταν πολλα.

    Πολλες απτις επιλογες σας τις σκεφτηκα αλλα…ατυχησαν οριακα. Τα εφαγε η Ροζμαρι και η αγαπη μου για τον Κιουμπρικ

  8. Παράθεμα: Τop-5 καλύτερων κινηματογραφικών remake | Τα Νέα του Βελγίου

  9. Παράθεμα: Τοπ-5 με τα πιο χαρακτηριστικά φιλιά του σινεμά. | Τα Νέα του Βελγίου

  10. Παράθεμα: Sci- Fi(ve) | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s