Alan Moore Αφιέρωμα: Χιούμορ από την Κόλαση | αρ.4

Ο Alan Μoore στην όχι καλύτερή του μέρα απο τα 90s. Και πως η βία γινέται ακίνδυνο παιχνίδι στα χέρια της καταστροφικής δύναμης του χιούμορ.

Spawn #37: Ο "Θεός" έβαλε το χέρι του και εδώ. Πατήστε για να ακούσετε Iced Earth, λέμε τώρα.

Spawn #37: Ο «Θεός» έβαλε το χέρι του και εδώ. Πατήστε για να ακούσετε Iced Earth, λέμε τώρα.

Ο Spawn είναι μια ζώσα αλυσοδεμένη κατάρα. Ένας άνθρωπος που πούλησε αλά Φάουστ την ψυχή του στο Σατανά –μόνο που το έκανε όντας ήδη νεκρός. Θέλησε να δει τα μάτια της γυναίκας του μια τελευταία φορά- αλίμονο, εκείνη είχε προλάβει να παντρευτεί ξανά. Παράλληλα με την τραγικότητα της ύπαρξής του όμως αποτέλεσε το κομβικό εμπορικό σημείο για τα αμερικάνικα κόμιξ από τα 90s και έπειτα. O Καναδός δημιουργός του Todd McFarlane μπορεί να είναι περήφανος –και αηδιαστικά πλούσιος πια.Πριν κυλήσει όμως πολύ νερό στο πυρωμένο ποτάμι του Spawn, ο δαιμόνιος Καναδός, είχε προλάβει να πείσει μερικούς –αν όχι «τους»- μεγαλύτερους κομίστες του Δυτικού Κόσμου να του προσφέρουν μερικές σελίδες σεναρίου: Neil Gaiman, Dave Sim, Frank Miller, Grant Morrison και –ναι, καλά μαντέψατε ή μάντεψες εσύ μοναδικέ και αγαπημένε μου αναγνώστη- Alan Moore.

Ο Mοore, ασχέτως εάν έχει προσφέρει μερικές από τις βιαιότερες σελίδες στην ιστορία των κόμιξ, δε γουστάρει τη βία για τα βία. Και ένα πρόβλημα των υπερηρώων από τα 90s και έπειτα –αν και είχαν πια ωριμάσει και ενηλικιωθεί- ήταν ακριβώς αυτό: η αλόγιστη χρήση της. Όπως παλιότερα το βασικό πρόβλημά τους ήταν η υπερβολική naïveté τους. Ο Spawn, κλασικό παιδί της εποχής του, δεν εξαιρείται του κανόνα. Απλά ότι κάνει το κάνει με στυλ, με γεροδεμένο στόρι και με μεγάλες δόσεις αυτοσαρκασμού. Το ότι έχουνε κάνει album για αυτόν οι Ιced Earth, δεν είναι απαραίτητα καλό. Το ότι ήταν τόσο προκλητικά εξεζητημένος χαρακτήρας ώστε ως έφηβος να τον προσπεράσω, φοβούμενος τη λοιδορία των μεγαλυτέρων μου, είναι σίγουρα. Το μεσήλικο τότε, σαμανικό χιπόνι, ονόματι Alan δε θα κωλώσει και θα γράψει και για τον Spawn. Απλά, έχω την αίσθηση, εδώ πέρα είναι κάπως έξω από τα νερά του. Το miniseries “Spawn: Βlood Feud” δεν είναι κάτι εξαιρετικό. Τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα στο τεύχος #8 που υπογράφει αλλά τελικά εκεί που σώζει την παρτίδα είναι το miniseries ονόματι Violator. Ρίχνει το βάρος του στον archenemy του Spawn και τα καταφέρνει χρησιμοποιώντας ένα καυτό όπλο: το μαύρο χιούμορ της Κολάσεως.

Ο Κλόουν ως Ντάνι Ντε Βίτο, ως Άμλετ, ως ο αδερφοκτόνος

Violator: Ανοίγοντας κουβέντες με νεκρές ψυχές

Ο Violator είναι ένας δαίμονας από τον όγδοο κύκλο της κόλασης. Απλά τυχαίνει, για να περνάει απαρατήρητος στον κόσμο τον ανθρώπων, να μεταμφιέζεται. Και τι μεταμφίεση! Ίδιος ο γαμημένος ο Ντάνι Ντε Βίτο σε εκδοχή παιδεραστή κλόουν που έσφαξε και μετά κανιβάλισε το ανίψι του. Δυστυχώς η τύχη του έπαιξε μαλακία. Έχασε τις υπερφυσικές του δυνάμεις. Πιο πριν είχε φάει (κυριολεκτικά) κάτι μαφιόζους. Και τώρα, it’s payback time.  Τα πόδια σε τσιμέντο και ρίψη στη βαθιά μπλε θάλασσα. Μη φοβού! Violator is –not- sleeping with the fishes. O βδελυρότερος απότοκος του κάτω κόσμου θα ξεφύγει. Έχοντας περασμένο περιδέραιο, στο κοντόχοντρό του χέρι, το κεφάλι ενός γκάνγκστερ. Δυστυχώς, τα τέσσερα μικρότερα αδέρφια του τον παρακολουθούν. Και θέλουν και αυτά να τον σκοτώσουν. Έχει κάνει ξεφτίλα το όνομα της οικογενείας, δεν λέει, πρέπει να τιμωρηθεί.

Talk to the Head

Talk to the Head

Αποτέλεσμα όλων αυτών: Τέσσερα φρικιά από τις εννέα κολάσεις και ένας, πιο χαζός και από καθυστερημένο κλώνο του Άρνιε του Σβαρτσενέγκερ αλλά δέκα φορές πιο δυνατός, πληρωμένος από τη μαφία δολοφόνος τον έχουν βάλει στο κυνήγι. Μετά από άπειρο ξύλο που θα φάει θα αναλογιστεί πόσο σκατά είναι η ζωή του. Ενώ ένα ολόκληρο εμπορικό κέντρο ξεκληρίζεται εκείνος ως άλλος Άμλετ θα αρχίσει να διηγείται την –όχι και τόσο όμορφη- ιστορία της ζωής του στο κομμένο κεφάλι που έχει καρφιτσωμένο στον ώμο του. Εν αρχή, λοιπόν, ήταν τελετές μαύρης μαγείας και νεκροφιλία. Μετά ακολούθησε στεγνό ενδοοικογενειακό bullying και μια πατροκτονία.

Στο τέλος ο Violator θα βρει την άκρη βάζοντας τον αρχιεχρθρό του τον Spawn στο παιχνίδι. Θα τον εξαπατήσει, θα κάνει σκόνη, αίμα, βλέννα και οστά έναν αδερφό του, θα τιμωρήσει τους μαφιόζους. Το αίμα που χύθηκε για το εν λόγω κόμικ δε λέγεται. Όμως δε θυμίζει την κλασική splatter συνταγή. Έχει μια γερή πρέζα από slapstick χιούμορ. Και το τρικ του αναποδογυρίσματος των ρόλων.  Αντίθετα με ότι συνηθίζεται στη σειρά, ο Spawn δεν είναι ο ήρωας. Είναι το comic relief της υπόθεσης. Και ο Κλόουν αντί για το θύμα του νικητή, γίνεται ο καταφερτζής θύτης που βγαίνει αλώβητος από όλα αυτά. Για να αλυχτήσει στα αστικά δάση. Ο Alan Moore, ακόμα και όχι στην καλύτερη μέρα του, δε θα μπορούσε να δεχθεί τίποτα λιγότερο. Από το να γυρίσει τούμπα το σύμπαν ακόμη ενός υπερήρωα.

—————————————————————————————————————————————-

Διαβάστε επίσης:

Alan Moore Αφιέρωμα: Bάλτος να σου πετύχει | αρ.1

Αlan Moore Αφιέρωμα: Τσογλάνια from outer space | αρ. 2

Αlan Moore Αφιέρωμα: Mπάτμαν εναντίον (;) Τζόκερ | αρ.3

Advertisements

12 thoughts on “Alan Moore Αφιέρωμα: Χιούμορ από την Κόλαση | αρ.4

    • Νομίζω θα το ευχαριστιόσουνα πάντως. Σε κάτι τέτοια, πιστεύω, βάσισαν το «καφριλίκι» τους οι δημιουργοί του South Park.

      • Ρε εδώ δεν έχω διαβάσει άλλα κι άλλα, να διαβάσω την «όχι καλύτερη μέρα του»; Εκτός αν θέλεις να πεις ότι ειδικά εμένα θα μου άρεσε, γεγονός που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ξέροντας πόσο με ξέρεις.

  1. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μαθαίνω τι έλεγε μέσα το συγκεκριμένο κόμικ. Ο κολασμένος Spawn. ΕΜΠΡΟΣ!

    Διότι το είχα. Εν έτει χίλια εννιακόσια ενενήντα πέντε. Στα χέρια μου. Αμερικάνικο και σπαρταριστό.
    Αλλά όχι. Δεν έπρεπε να το ανοίξω. Το δάχτυλο του συλλέκτη ξαδέρφου εκινείτο απειλητικόν και νομοταγές.
    Θα χαλάγαν οι γωνίες. Θα τσακιζόντουσαν τα εξώφυλλα.
    Θα χάλαγε το collector’s item. Θα έχανα μια περιουσία, διότι
    «πού ξέρεις, μπορεί αυτά τα συλλεκτικά κόμικ μια μέρα να κοστίζουν μια περιουσία!»
    (πού είσαι βαλίτσα που στοργικά τα σαπίζεις;)

    Και δεν τον διάβασα ποτέ έτσι. Έμεινε εκεί, να κοιτάω το εξώφυλλο (μόνο το πρώτο εννοείται, διότι τα υπόλοιπα τεύχη του Blood Feud ήταν σε ειδική θήκη που δεν άνοιγε, δηλαδή αν άνοιγε φαινόταν το ξεπαρθένιασμα και έχανες)
    Επομένως διάβαζα Αστερίξ. Και Κλασικά Εικονογραφημένα.
    Μα λιγουρευόμουνα τον Spawn.
    Να ‘σαι ευλογημένος ρε Jorn, τον ξεπέρασα τον κερατά. Τον ξεπέρασα μέσα στα Νέα Του Βελγίου.
    Μ’ έσαξες, μα το θεό.
    Μελανχόλησα.

  2. Προς Jimmy: Ήμουν υπέρ του δέοντος συνοπτικός χωρίς να γίνω κατανοητός. Όχι, δεν εννοούσα ειδικά εσένα. Άλλωστε αισθητικά είναι πραγματικά μακρυά από τα δικά σου γούστα. Αυτό που εννοώ είναι το εξής:

    Εάν ήταν να ξεκινήσεις να φυλλομετράς τον Alan Moore, νομίζω -βάση των προτιμήσεων σου- δεν θα υπήρχε ιδανικότερο ανάγνωσμα από το From Hell. Αγγλία τέλη 19ου, ομίχλη, κόμικ ιδιαιτέρως λογοτεχνικό -μακρυά από την larger than real life συχνά λογική των Αμερικανών.

    Όμως τόσο αυτό, όσο το Watchmen είναι αφόρητα δύστροπα για κάποιον που δεν έχει μεγάλη τριβή με τα κόμικ -δεν λέω ότι έχω εγώ, αλλά καταλαβαίνεις.

    Ως αποτέλεσμα της προηγούμενης σκέψης έχω την αίσθηση πως το DR and Quinch θα ήταν το ιδανικότερο. Απλά με αυτό εδώ, το Violator δηλαδή, θα έμπαινες σε έναν τελείως διαφορετικό κόσμο διαπράττοντας έχω την αίσθηση μια μικρή προσωπική αμαρτία. Ενώ παράλληλα θα υπήρχε ένα σενάριο που λοξοκοιτάει πολύ περισσότερο στην παράδοση του βρετανικού μαύρου χιούμορ παρά στις υπεράνθρωπες αφηγήσεις του πατροπαράδοτου αμερικάνικου κόμικ -ασχέτως έαν η εικονογράφησή του προιδεάζει διαφορετικά.

    Κάτι, δηλαδή σα να έπειθες εαυτόν, πως το τυρί στην junk πίτσα που τρως δεν είναι τυρί αλλά μια μορφή βουτύρου…

    Προς Jackson: Εγώ ακόμη θυμάμαι να τρέχω τις σελίδες του γρήγορα, γοητευμένος μέχρι τα μπούνια, ακούγοντας μέταλ στο σπίτι ενός φίλου. Δεν έκανα την κίνηση να αγοράσω ποτέ όμως. Αγόραζα ότι δίσκο υπήρχε και δεν υπήρχε με τέρατα στο εξώφυλλο -αλλά, όχι, στην γραπτή αφήγηση έπρεπε να ήμουν πιο παραδοσιακός. Μέχρι φανταστική λογοτεχνία, πήγαινα… Όχι πιο πέρα… Τι μαλάκα ήμουνα…

  3. Παράθεμα: The Alan Moore Comiclands: Δεκατρείς σελίδες αριστούργημα | Τα Νέα του Βελγίου

  4. Παράθεμα: Είμαι gay κορίτσι, και ο πατέρας μου gay ήταν και αυτός | Τα Νέα του Βελγίου

  5. Παράθεμα: The Alan Moore Comiclands: Δεκατρείς σελίδες αριστούργημα | Τα Νέα του Βελγίου

  6. Παράθεμα: Alan Moore Αφιέρωμα: Δεκατρείς σελίδες αριστούργημα | αρ. 5 | Τα Νέα του Βελγίου

  7. Παράθεμα: Alan Moore Αφιέρωμα: Οι εντιμότατοι λογοτεχνικοί κύριοι | αρ. 5 | Τα Νέα του Βελγίου

  8. Παράθεμα: Alan Moore Αφιέρωμα: Η Μαύρη Βίβλος | αρ.7 | Τα Νέα του Βελγίου

  9. Παράθεμα: Alan Moore Αφιέρωμα: Η γυναίκα Προμηθέας του αύριο | αρ. 8 | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s