Ο άνθρωπος που (δεν) πίστευε στον φόβο

«Έχω ξαναβρεθεί εδώ. Στις σκιές των διαδρόμων, στις γωνίες. Στο παρασκήνιο, μαζί με τα κοράκια και τα σκυλιά. Με την καρδιά μου να κοντεύει να σπάσει και τα πόδια μου να τρέμουν. Κάτω απ’ τον γκρίζο ουρανό. […]

Κατεβαίνω στους άδειους διαδρόμους. Στρίβω στις σκοτεινές γωνίες. Το γραφείο είναι γυμνό. Μόνο το δικό του κωλοτηλέφωνο βρίσκεται εκεί και η επιστολή παραίτησης της Τζιν Ρέιντ στο πάτωμα, δίπλα στην πόρτα. Τραβώ τον σάκο με τ’ αθλητικά μου ρούχα και βγάζω από μέσα ένα σφραγισμένο μπουκάλι μπράντι Martell. Ανάβω ένα τσιγάρο και βγάζω την τιμή απ’ το μπουκάλι. 3.79 λίρες.

Αύριο είναι Σάββατο. Παίζουμε εκτός έδρας στη Χάντερσφιλντ. Το πρώτο μου παιχνίδι εδώ…

Γαμώτο. Γαμώτο. Γαμώτο…

Δεν έχω ιδέα ποιους να διαλέξω για την ενδεκάδα. Δεν έχω ιδέα τι να πω.

Ούτε μια γαμημένη ιδέα της προκοπής.

Ακούγονται φωνές και βήματα έξω απ’ την πόρτα. Γέλια και μετά σιωπή.

Καταβαίνουν στους διαδρόμους. Στρίβουν στις γωνίες…

Σηκώνομαι από το πάτωμα. Ανοίγω την πόρτα.

Τίποτα. Κανείς.

Δεν πιστεύω στον Θεό.

Όμως, πιστεύω στην αμφιβολία. Πιστεύω στον φόβο». 

Τις παραπάνω γραμμές τις δανείστηκα απ’ το εξαιρετικό μυθιστόρημα «The Damned United»* του Ντέιβιντ Πις, πάνω στο οποίο βασίστηκε αργότερα η –επίσης εξαιρετική- ομώνυμη ταινία του Τομ Χούπερ. Πρόκειται για την δραματοποίηση των 44 εφιαλτικών ημερών που πέρασε ο Μπράιαν Κλαφ στον πάγκο της Λιντς, την σύντομη και καταστροφική του πορεία του στο Έλαν Ρόουντ, πριν φύγει ως αποτυχημένος για να βρει την τύχη του σε άλλες πολιτείες και, πιο συγκεκριμένα, πριν φτάσει στο Νότιγχαμ και βάλει την Φόρεστ στο κόλπο του παραμυθιού.

O Michael Sheen στον ρόλο του Κλαφ σε μια απ' τις 44 ανυπόφορες μέρες του στη Λιντς.

O Michael Sheen στον ρόλο του Κλαφ σε μια απ’ τις 44 ανυπόφορες μέρες του στη Λιντς.

Απ’ το πρωί σήμερα διαβάζω παντού για τον Κλαφ. Για τα κατορθώματά του, τις ατάκες του, τον δύστροπο χαρακτήρα του. Για το ότι ήταν ο Μουρίνιο της εποχής του. Αν ζούσε, σήμερα θα γινόταν 78 χρονών. Δεν είναι δηλαδή και καμιά σπουδαία αφορμή αλλά ποτέ δεν κάνει κακό να θυμόμαστε μια ποδοσφαιρική εποχή που –για να γίνω φριχτά ρομαντικός και νοσταλγικός για μια εποχή που δεν έχω καν ζήσει- όλα ήταν τόσο διαφορετικά. Στο μυαλό μου ακόμα και το γρασίδι μύριζε αλλιώς.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι το ποδόσφαιρο ήταν καλύτερο ή χειρότερο τότε, αυτό θα ήταν ανόητο. Αλλά μπορώ να καταλάβω ότι η περίπτωση του Κλαφ δεν επαναλαμβάνεται. Όχι επειδή ήταν τόσο φοβερός προπονητής. Αλλωστε η ιστορία λέει ότι τεχνικά δεν ήταν τίποτα σπουδαίο. Αλλά επειδή τότε ήταν τέτοιες οι συνθήκες του ποδοσφαίρου που άφηναν χώρο για ήρωες τέτοιου τύπου, για ανθρώπους που «πίστευαν στον φόβο». Ελιτιστής και λαϊκός, γραφικός και πνευματώδης, αλαζόνας και στοργικός, ο Κλαφ πήρε τη Φόρεστ απ’ τη δεύτερη εθνική, την ανέβασε στην πρώτη, την ίδια χρονιά πήρε το πρωτάθλημα, έπαιξε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, το κέρδισε και ως πρωταθλητής Ευρώπης έπαιξε και την επόμενη χρονιά και το ξανακέρδισε.

Ο μύθος του πλέον συντηρείται από μόνος του. Ο αυτοκινητόδρομος Α52 που συνδέει το Νότιγχαμ με το Ντέρμπι έχει πάρει το όνομά του, ένα από τα τραμ του Νότιγχαμ επίσης λέγεται Μπράιαν Κλαφ, ενώ υπάρχει και άγαλμά του στην πόλη, όπως υπάρχει και στη γενέτειρα του (Μίντλεσμπρο) και στο Ντέρμπι (έχοντας υπάρξει προπονητής της τοπικής ομάδας). Ενώ όλοι εμείς, σε κάθε γωνιά του κόσμου, που λατρεύουμε τα ποδοσφαιρικά παραμύθια, φροντίζουμε με κάθε αφορμή να τον φέρνουμε στην επικαιρότητα.

*Στα ελληνικά κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Τόπος με τον τίτλο «Καταραμένη ομάδα» σε μετάφραση του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου.
Advertisements

4 thoughts on “Ο άνθρωπος που (δεν) πίστευε στον φόβο

  1. Το ότι η Νότινγχαμ Φόρεστ κερδίζει Ευρωπαικό και επειτα το κερδίζει ξανά, την άλλη χρονιά, χωρίς καν να είναι πρωταθλήτρια Αγγλίας απλά τιτλούχος του τροπαίου -με ξεπερνάει.

    Ακόμη περισσότερο με ξεπεράνει ότι το οφείλε κατά κύριο λόγο στον τρελό αυτό κύριο.

    Και όπως είδαμε στις οθόνες τις εφιαλτικές του μέρες στη Λιντς, έτσι θα μακάρι να βλέπαμε και τις σεζόν του θριάμβου του στη Νότινγχαμ. Άλλώστε ένα είναι σίγουρο: με ένα ποτήρι στο χέρι ήτανε, σε νίκες και σε ήττες.

    • Μου φαίνεται πολύ ωραία ιστορία ότι το συγκεκριμένο βιβλίο/ ταινία ασχολείται με τις μέρες του Κλαφ πριν γίνει ό,τι έγινε και αν δεν είχαμε στο μυαλό μας το μέλλον του θα πιστεύαμε ότι είναι άλλη μια περίπτωση γραφικού άγγλου ποδοσφαιρομανή που έκανε μια τρύπα στο νερό και χάθηκε στην ιστορία. Αλλά αυτός ο κύριος παραήταν τρελός για να χαθεί. Οι ενδεκάδες της Νότιγχαμ δεν ήταν ποτέ σπουδαίες αλλά ο Κλαφ είχε τον τρόπο του να κάνει τους παίκτες του καλύτερους από όσο ήταν με έναν τρόπο, φαντάζομαι, αρκετά πιο ρομαντικό από όσο ακούγεται τώρα αυτή η κλισέ φράση.

  2. Παράθεμα: Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: ο Σερ Αλεξ | Τα Νέα του Βελγίου

  3. Παράθεμα: Masters of Sex | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s