Το πατσατζίδικο: Soup of the day – Beer

Καθαρά Δευτέρα σήμερα κι ο πατσατζής πετάγεται μέχρι τη Μεγάλη Βρετανία του 1995 για να παίξει μουσική στην Johnnie Foxes Pub. Το πρώτο pint κερασμένο. Cheers!

pubtap

Ήσουν 16 και νόμιζες ότι ο θείος Σκρουτζ, έτσι τον έλεγε η γιαγιά, είχε το καλό brandy για πέταμα.  Τόσο σου έκοβε. Αυτός, όμως, είχε φτιάξει μια αυτοσχέδια μεζούρα με ένα βαρίδι στην άκρη. Την έριχνε μέσα στο μπουκάλι κάθε βράδυ, έπιανε πάτο και μετρούσε. 18 Μαρτίου 1992: 22 εκατοστά και 4 χιλιοστά. 19 Μαρτίου 1992: 11 εκατοστά και 5 χιλιοστά. Κάτι σαν το διαχειριστή της πολυκατοικίας μας και τη δεξαμενή του πετρελαίου. Για τέτοια ψύχωση οργάνωση μιλάμε. Στο θέμα μας όμως. Άδειασες το μισό brandy στη γιορτή της θείας κι έγινες ήρωας στα μάτια της μικρής μας ξαδερφούλας, αλλά ο πατέρας ακόμα έχει να το λέει: «Από μικρός φαινότανε πως θα μας βγει μια φόλα, μα ώρα που μεγάλωσε μας βγήκε και αλκοόλα».

Ύστερα έγινες 17 και το σχολείο τώρα πια, μια ανάμνηση παλιά, κίτρινος έλεγχος στο συρτάρι. Τι κίτρινος δηλαδή, κατάμαυρος ήταν. Με τα χίλια ζόρια το βγάλαμε, μεγάλε. Γιατί εκτός από φόλα και αλκοόλα, σνίφαρες και κόλλα και δεν είχες χάσει rave party για rave party. Από το Faz στη Μαβίλη σε κάτι αχούρια στη Βαρυμπόμπη και από κει σε κάτι αποθήκες στα Οινόφυτα. Σαν στερημένο έκανες, λες και στης θείας τα περνούσαμε άσχημα. Και ήθελες να φοράς γυαλιά Oakley και να βλέπεις κύκλους, γαμώ τους φράχτες και τα τσουλούφια μου μέσα! Για πανελλήνιες ούτε λόγος. Ούτε ο Borat δεν έκανε τόσα εισιτήρια. Η κωμωδία του αιώνα! Ήτοι, μάζεψες τα μπογαλάκια σου και πέταξες για το Νησί.

Ποιος είναι πιο άσχημος; Ο καιρός της Σκωτίας ή ο πρίγκηπας της Ουαλίας;

Bachelor στο Business Administration. Βέβαια τον πρώτο χρόνο δεν πήρες πρέφα ούτε από business, ούτε από administration, ούτε καν ότι στην Αγγλία μιλάνε αγγλικά. Από greek night σε greek night την έβγαζες και από το Κυπριακόν Καφενείον στο σουβλατζίδικο του Κώστα. Πέρασε η χρονιά, ήρθαν οι εξετάσεις, έπιασες πάτο σαν τη μεζούρα του θείου Σκρουτζ και πήρες μεταγραφή για ένα β’ πανεπιστήμιο της Σκωτίας, μπας και γυρίσουμε το ματσάκι. Τελευταία ευκαιρία, είπε ο πατέρας. Τέρμα τα δίφραγκα! Κι εγώ σου τραγουδούσα: Μαύρη είναι η νύχτα στο Ινβερνές, στο Στέρλινγκ ρίχνει χιόνι (δις). Κι εσύ, δε λέω, σοβαρεύτηκες, αλλά δεν τα έπαιρνες τα γράμματα ρε παιδάκι μου. Τόσα ξενύχτια έριξες στη βιβλιοθήκη, τόσους καφέδες ήπιες από το vending machine δίπλα στο πάρκινγκ ποδηλάτων, τόσους μήνες έκανες να κατέβεις στην Ελλάδα για να κάτσεις να διαβάσεις, αλλά τίποτα. Τζίφος!

7938800312_d58acfebe7_z

Κυριακή, 18 Ιουνίου 1995, έξω από την Johnnie Foxes.

Και ήρθε η μέρα του επαναπατρισμού. Πακετάρεις τα πράγματα μαζί με το συγκάτοικο από τη Θεσσαλονίκη. Με μία βαλίτσα ήρθες, με τρεις γυρίζεις. Τις ζυγίζεις με τη ζυγαριά που δανείστηκες από εκείνη τη Λιβανέζα που νομίζεις ότι σε γουστάρει. Τις βγάζεις 22 κιλά υπέρβαρες, αλλά δε σε πολυνοιάζει. Εκείνη την εποχή η Ολυμπιακή είναι ακόμα πολύ student-friendly. Ο συγκάτοικος σε ρωτάει τι θα κάνεις με το overdraft. Όλοι οι συμφοιτητές του,  λέει, κάνουν ανάληψη δυο χιλιάρικα πριν φύγουν και ούτε γάτα – ούτε ζημιά. Άντε να τους βρουν.

Έξω, αν και Ιούνιος, ρίχνει καρεκλοπόδαρα κι εσύ κατηφορίζεις τη High Street μούσκεμα. Μέσα στη μπόρα ψάχνεις την αγαπημένη σου pub να τσιμπήσεις κάτι πριν το αεροδρόμιο, γιατί στο ψυγείο σου παίζεται το «Η μοναξιά της Μαγιονέζας» εδώ και 6 εβδομάδες με τρομερή επιτυχία. Μπαίνεις μέσα, κάθεσαι μόνος σ’ ένα τραπέζι δίπλα στα darts και κατεβάζεις πέντε pints μέσα σε τρία τέταρτα.  Η μουσική πάντα η ίδια, την έχεις μάθει απ’ έξω πια (βλ. playlist). Μεθυσμένος παίρνεις τη μεγάλη απόφαση. Στη Barclays του αεροδρομίου σηκώνεις 2000 λίρες. Πόσο δίκιο είχες ρε πατέρα…

Keep calm και κάνε click!

Advertisements

13 thoughts on “Το πατσατζίδικο: Soup of the day – Beer

  1. Βασισμένο σε αληθινές ιστορίες. Πολλές μαζί. Ξέρει ο Jimmy.
    Επίσης, θα προσπαθήσω να καταλάβω μέχρι την Παρασκευή, γιατί οι Άγγλοι δεν εκτιμούν την καλή μουσική τους και θα σας πω.

  2. Ναι, για αυτό σου έστειλα. Αν τον φέρεις μπορεί να μείνει σπίτι μου, πες του, όσο θέλει. Θα του φτιάχνω πρωινό και θα βλέπουμε σε κασέτα τον αγώνα με την Αργέντινη. Κάθε φορά στη σκηνή του γκολ θα του λέω μπράβο κι εκείνος θα βάζει τα κλάματα. Α ρε Μάικλ Οουεν, πόσα δεν έγινες.

    Συγνώμη για την άσχετη ποδοσφαιρική παρένθεση αλλά έχω ταραχτεί λίγο απ’ το πρωί με την είδηση.

  3. O Μαιλ Οουεν θα μπορούσε να είναι χιλια μεγάλα πραγματα, τελικά, όσο τα χρόνια περνάνε, η φήμη του ξεφτίζει, τόσο που σε λίγο το μόνο που θα θυμόμαστε από αυτόν είναι το θλιβερό ύψος του.

  4. Παράθεμα: Το πατσατζίδικο | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s