Μουσική ανασκόπηση Φεβρουαρίου

february_review

Τα ΝΤΒ τηρούν τις απειλές υποσχέσεις τους και συνεχίζουν τα μηνιαία μουσικά updates, που, μεταξύ μας, όλοι περιμένετε με αγωνία. Το Φεβρουάριο που μας πέρασε έτυχε να ακούσουμε πολλές αξιόλογες κυκλοφορίες από τη Γερμανία, από τις οποίες διαλέξαμε τέσσερις. Οι άλλες πέντε είναι (παραδοσιακά) από Αγγλία και Αμερική συν μία από Αυστραλία. Τα πάντα έχει το πανέρι αυτόν τον μήνα. Πάμε να δούμε τι ακούσαμε και που «σκαλώσαμε».


Apparat – Krieg und Frieden (Music for Theatre)(Mute)

Δεν είχαμε σε καμία ιδιαίτερη εκτίμηση τον Βερολινέζο Sascha Ring (aka Apparat), αλλά αυτή η κυκλοφορία ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για εμάς. Μουσική γραμμένη για το θέατρο και πιο συγκεκριμένα για το Πόλεμος και Ειρήνη του Τολστόι,  δημιουργεί μία ατμόσφαιρα εσωτερικότητας και ξεπροβάλλει από το background μόνο όταν πρέπει, όπως οφείλει να κάνει άλλωστε ένα καλό soundtrack. Παρότι οι υποχρεώσεις μας με τα ΝΤΒ μάς εμπόδισαν να ταξιδέψουμε στη Γερμανία για να παρακολουθήσαμε την πρωτοποριακή παράσταση του Sebastian Hartmann, είμαστε σίγουροι ότι η μουσική του Apparat θα τη συνόδεψε με μεγάλη επιτυχία, παρά τα όποια κλισέ της.


Atoms for Peace – Amok (XL Recordings)

Τα 3 από τα 5 μέλη των Atoms for Peace είναι οι Thom Yorke και Nigel Godrich των Radiohead και o Flea των Red Hot Chili Peppers. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνεργασία δηλαδή. Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης στο Pitchfork, o Yorke δήλωσε ότι οι ηχογραφήσεις έγιναν στου Flea, όπου έλιωσαν παίζοντας μπιλιάρδο και ακούγοντας Fela Kuti. Οι επιρροές από το μπιλιάρδο είναι έκδηλες, από τον Fela Kuti δυστυχώς όχι. Και λέμε δυστυχώς, γιατί ο αρχικός σκοπός ήταν να γράψουν ένα χορευτικό δίσκο (βλ. video clip), πράγμα που δεν το πέτυχαν. Το Amok δεν είναι κακός δίσκος. Σε καμία περίπτωση. Απλά τα φωνητικά του Yorke και η παραγωγή του Godrich καπέλωσαν τόσο πολύ τους άλλους τρεις, που είναι σαν να ακούς το sequel του King of Limbs. Αναρωτιόμασταν πώς θα ακουγόταν το fusion μεταξύ Radiohead και RHCP, αλλά δυστυχώς δε θα το μάθουμε ποτέ.


Autechre – Exai (Warp)

Paubvdhjshio ughesdlkaslp oaspowpoq poaspoaspoaspoa spaospaosp aosp aos npowe. Acnpeoncpaoen pacoepoc paoenp acopeocnpao entlikknask asjaksj kajs kajsoqiweq oej doiwjhd ouqwefh uwoefh. Uwehfuiwehf uwehfuiwehf uwehf uwfhe udfciowqe wqeoimnc pqowpqw iwehf iwefhiwufeh. Paodipdw j qip djdsjah ajsd hajsdh jaksdhjakhd kajsdh oqiwedoqwjeidoqje. Ijiwqje iqjweij qowiej qiowej oiqwej ioqwje iqwoje ioqwje ioqwjei qowjeioqwj eijq qiowje qiwje oiwjqei qojeqwioje.  Ioqwje oqiwje oiqjwe oqwje oqiwje oqijwei oqjw epwuhyuadhohoashjscbn!


Blank Realm – Go Easy (Bedroom Suck Records)

Οι Blank Realm από το Brisbane της Αυστραλίας αναβιώνουν εκείνο τον ήχο, που μας έκανε να αγαπήσουμε τους Sonic Youth όταν έκαναν θραύση στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Έχουν το τέλειο χάρισμα να αναδιπλώνουν pop rock μελωδίες σε ψυχεδελικές ονειρώξεις και απλά τζαμαρίσματα σε παραμορφωτικές κιθαριστικές εκρήξεις. Μπράβο, παιδιά!


Chris Cohen – Overgrown Path (Captured Tracks)

Πανέμορφες γήινες κιθαριστικές pop μελωδίες από τον Chris Cohen, πρώην μέλος των Deerhoof. Γλυκές συνθέσεις, ζεστά φωνητικά και απλή εκφραστική που φιλοξενούνται από την Captured Tracks, εταιρεία που κρατάει ζωντανή την ανεξάρτητη pop που αγαπήσαμε ως έφηβοι (& μετέφηβοι) και που με τον καιρό αποκτά τη δική της, ιδιαίτερη ταυτότητα στο σύγχρονο indie στερέωμα.


Conny Plank – Who’s that Man: A Tribute to Conny Plank (Gronland)

Ένα αφιέρωμα στον Lee ‘Scratch’ Perry (άλλως Phil Spector, εάν προτιμάτε) της γερμανικής μουσικής σκηνής του (μετά) νέου κύματος, ο οποίος έφυγε νωρίς σε ηλικία 47 ετών. Από το στούντιο του κοντά στην Κολωνία έχουν περάσει τεράστια ονόματα που «έψαχναν» τον ήχο τους και τον βρήκαν με την βοήθειά του, όπως Neu!, Cluster, Ash Ra Tempel κ.ά. Ίσως η πιο χορταστική συλλογή, που έχει κυκλοφορήσει ποτέ για τον «Maestro Conrado di Planca» με εξαιρετικό εξώφυλλο φέρον φωτογραφία του, εφάμιλλη εκείνων των κλασικών φωτό των Che και Mao. Το προτείνουμε ανεπιφύλακτα.


F.S. Blumm & Nils Frahm – Music for wobbling / Music versus gravity (Sonic Pieces)

Ένας πολύ εποικοδομητικός διάλογος μεταξύ κιθάρας και πιάνου από ένα πολύ ταλαντούχο ντουέτο από τη Γερμανία, που ακροβατεί μεταξύ ευθυμίας και μελαγχολίας. Η ηχογράφηση έγινε με το σκεπτικό να μην απομονωθούν τα όργανα από το περιβάλλον και να προσπαθήσουν να σταθούν κόντρα στα εμπόδια που προβάλλει αυτό, πράγμα που σημαίνει ότι θα ακούσετε τις αναπνοές των μουσικών, τον ήχο των χεριών τους πάνω στο πιάνο και την κιθάρα, τους τριγμούς από τις καρέκλες τους κ.α. Πολύ πετυχημένος τίτλος και πολύ ενδιαφέρον concept.


Mystical Weapons – Mystical Weapons (Chimera)

O drummer των Deerhoof (οι οποίοι, έστω και εμμέσως, έχουν την τιμητική τους σε αυτή τη στήλη του Φλεβάρη), Greg Saunier, και ο πιο γνωστός κληρονόμος της παγκόσμιας ροκ μουσικής, Sean Lennon, συνεργάζονται σε ένα άλμπουμ – έκπληξη. Στην κατσαρόλα του μάγου του χωριού βάζουν progressive, jazz, fusion, ψυχεδελικά και «θεατράλε» (το ξέρω, είναι της μόδας αυτή η φράση) στοιχεία για να σερβίρουν την πιο ιδιότυπη (post?) rock συνταγή για το 2013 (έως σήμερα).


Neustadt – Drohgebärden (Italic)

Το ντεμπούτο του duo από το Düsselfdorf είχε κυκλοφορήσει το 2011 σε βινύλιο και μόνο σε 300 αντίτυπα και ομολογούμε πως δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι. Όμως, φέτος το Γενάρη επανακυκλοφόρησε, αυτή τη φορά σε CD και mp3, και κατάφερε να φτάσει μέχρι τα αφτιά μας. Μοντέρνα και άρτια αισθητική made in Germany, που θυμίζει όλες τις μεγάλες στιγμές της γερμανικής δισκογραφίας από το krautrock και την ηλεκτρονική μουσική του ’70 μέχρι το industrial.


Unknown Mortal Orchestra – II (Jagjaguwar)

Πολύ ευχάριστες μελωδίες από τους Unknown Mortal Orchestra και σε αυτή τη δεύτερή τους κυκλοφορία. Ελαφρώς ψυχεδελικοί και εντελώς ρετρό, έχουν σαφώς λιγότερη ένταση σε σχέση με τον πρώτο τους δίσκο, αλλά μας άρεσε πολύ η παντελής έλλειψη υστερίας, πράγμα αρκετά σπάνιο στις μέρες μας. Μόνη μας ένσταση τα υπερβολικά εφέ στα φωνητικά. Θα τα προτιμούσαμε πιο ακατέργαστα.

Advertisements

16 thoughts on “Μουσική ανασκόπηση Φεβρουαρίου

  1. Εχω να πω ότι για κάποιο μυστήριο λόγο οι Unknown Mortal Orchestra μου θυμίζουν Beatles. Γιατί; Απλή τρέλα;
    Ωραίο το Go Easy. Πολύ ενδιαφέρον και το Tribute to Conny Plank αλλά θέλω κι άλλη ακρόαση.

    Το Exai είναι ό,τι χειρότερο έχω ακούσει στη ζωή μου.

    «Οι υποχρεώσεις μας με τα ΝΤΒ μάς εμπόδισαν να ταξιδέψουμε στη Γερμανία»: πες μας τώρα ότι σου χαλάσαμε και την καριέρα.

    • Αντιθέτως, μου έχετε απογειώσει την καριέρα, αλλά δεν προλαβαίνω να πάω ούτε ένα ταξιδάκι. Και μην πεις ότι θα πάω την άλλη βδομάδα, γιατί δεν πιάνεται.

    • Jimmy ύπουλο αυτό που παρομοιάζεις τους Unknown Mortal Orchestra με Beatles. Παρόλο που καρακολλάει ο Μοτζίλλας, με έκανες και άκουσα όλα όσα βρίσκονται εδώ, και μ’ αρέσανε! Εύγε Joseph! Άσε τα ταξίδια, παρεκτός αν πρόκειται για Έτερμπεεκ, εν Βελγίω αδελφέ.

  2. Οι Autechre στα δύο τελευταία τους έχουν ξεμωραθεί ή μου φαίνεται; Νομίζω πως από συνήθεια συνεχίζει να τους απωθεώνει κόσμος με κάθε καινούρια τους κυκλοφορία, αν και μ’αυτά που είχαν κάνει μέχρι και το Quaristice δικαιούνται να κάνουν ό,τι θέλουν.

    • Νομίζω ότι το Exai είναι πολύ καλύτερο από το Oversteps και από πολλά άλλα παλιότερα. Άσε τον Jimmy Glass να λέει. Άλλωστε τα λέμε αναλυτικότατα και στη σχετική παράγραφο. Πέρα από την πλάκα, είναι 2,5 ώρες δίσκος και δεν έχω ολοκληρωμένη άποψη. Θέλει δουλειά.

  3. Για την οικονομία της συζήτησης δεν έχω ιδέα τι παίζουν οι Autechre (ούτε φυσικά πώς προφέρονται), απλώς με 1-2 λεπτά ακρόασης με πόνεσε το κεφάλι μου. Κανονικά. Οχι όπως το λεμε έτσι για πλάκα «πω ρε με έπιασε το κεφάλι μου», αλήθεια με έπιασε.

  4. Δεν μπορώ να ακούσω τα τραγούδια από το μπλογκ, πατάω το πλέει και δεν κάνει τίποτα και δεν τα έχει στο youtube, ξέρετε τι μπορώ να κάνω; 😥

  5. Τώρα αυτό που θα συμφωνήσω με τον jimmy glass πολύ περίεργο μου φαίνεται αλλά και όμως.

    Οι Autechre μου γάμησαν την ψυχή και τη διάθεση αλλά θα ακολουθήσω τον whitediesel και θα τσεκάρω τις δουλειές του μέχρι to Quaristice. Μάλλον πάλι δε θα την παλέψω αλλά δε πειράζει.

    Και, ναι, οι Unknown Mortal Orchestra σε αυτο το κομμάτι είναι καρμπόν σκαθάρια.

  6. περίμενα να τ’ ακούσω όλο για να ευχαριστήσω joseph plateau κι έτσι μου πήρε χρόνο. πιο πολύ μ’ άρεσαν οι blank realm κ οι uknown mortal orchestra (αν και δεν κατάλαβα την σύγκριση με τα σκαθάρια- ντιπ χαϊβάνι) και ο chris cohen κι εντάξει apparat μ’ αρέσει έτσι κι αλλιώς. ευχαριστώ παιδιά 🙂

    • Pollysplash123, έχω έναν φίλο που τα πάντα του θυμίζουν Beatles. Το αυτοκίνητο του πατέρα του, δυο πρώην γκόμενες, το εξοχικό του κολλητού του. Μιλάμε για πολύ βαριά αρρώστια. Όπως καταλαβαίνεις, αυτό που έχουν πάθει τα παιδιά είναι απλά κοινό κρυολόγημα.

  7. Παράθεμα: Μουσική ανασκόπηση Μαρτίου – Απριλίου | Τα Νέα του Βελγίου

  8. Παράθεμα: Μουσική Ανασκόπηση Μαΐου-Ιουνίου | Τα Νέα του Βελγίου

  9. Παράθεμα: Μουσική ανασκόπηση Ιανουαρίου | Τα Νέα του Βελγίου

  10. Παράθεμα: Μουσική Ανασκόπηση Ιουλίου-Αυγούστου | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s