Το πατσατζίδικο: Το τραπέζι της θείας

Το πατσατζίδικο σήμερα δεν παίζει μουσική στο κυριακάτικο τραπέζι της θείας, αλλά επιχειρεί να το περιγράψει.  Με τραγούδια φυσικά.

Είσαι 16 χρονών, Κυριακή μεσημέρι, ανήμερα της Αγίας Θείας και το σκηνικό λίγο-πολύ γνωστό. Μπεζ ταπετσαρία, βαρύς πολυέλαιος, σεμέν παντού (όταν λέμε παντού, εννοούμε παντού), κεντήματα στον τοίχο, πορσελάνινα σερβίτσια και κρυστάλλινα ποτήρια καμαρώνουν μέσα από το σκρίνιο (τι ωραία λέξη), vintage φωτογραφίες σε ασημένιες κορνίζες και κιτρινισμένα άλμπουμ με το κιλό. Τα έπιπλα είναι κάπως άβολα με πολύ όρθια πλάτη και το καλό τραπεζομάντιλο δε σε βοηθάει να αισθανθείς πιο άνετα. Κάθε πιρουνιά είναι σαν να παίζεις jenga: αν το λερώσεις, πέφτει ο πύργος και χάνεις την παρτίδα. Στις διπλανές καρέκλες αδιάφοροι συγγενείς, που βλέπεις μια φορά το χρόνο, έχουν πιάσει κουβεντολόι για συγγενείς που δεν έχεις δει ποτέ. Booooring!

Παρ’ όλα αυτά η θεία έχει ανοίξει φύλλο και η χορτόπιτα, όπως και να το κάνουμε, είναι η σπεσιαλιτέ της.  Επίσης, το κοτόπουλο στο φούρνο με πατάτες, μπορεί να μην κερδίζει Oscar πρωτότυπου σεναρίου, αλλά έχει γίνει λουκούμι. Άσε που ακολουθεί και καρυδόπιτα! Αυτό που το πας;

1. Joe Meek & The Blue Men I Hear a New World (1960)
2. Devendra Banhart The Othe Woman (2007)
3. Gandalf Golden Earings (1968)
4. Bakerloo Driving Bachwards (1969)
5. New York Rock & Roll Ensemble (Manos Hadjidakis) The Day (1970)
6. Comus Diana (1971)
7. Lal & Mike Waterson Fine Horseman (1972)

Advertisements

8 thoughts on “Το πατσατζίδικο: Το τραπέζι της θείας

    • «Όταν έκλαψε ο χίπης» λέγεται το προηγούμενο σχόλιο.

      Το «First utterance» των Comus, πρέπει να είναι από τα πολυτιμότερα κρυφά διαμάντια των 70s.

    • Τόσο οι Gandalf όσο και οι H.P Lovecraft φρονώ πως είναι πολύ κατώτεροι των αναμενόμενων -βάση των ονομάτων τους τουλάχιστον.

      Δεν είναι «άξιοι» να φοράνε τη «φανέλα». Δε τη ματώνουν αρκετά.

  1. Πολύ σωστό αυτό με το First Utterance. Το ανακάλυψα πολύ πρόσφατα κι έπαθα πλάκα. Φυσικά, η θεία μου η χίπισσα το ήξερε. Επίσης πολύ καλά κρυμμένο διαμάντι των 70s είναι το Bright Phoebus των Watersons. Πολύ ιδιαίτερο.

  2. Ώπα ώπα μισό, δηλαδή είδε τα ερπετά και δεν φοβήθηκε;
    Ωραία τα ασμάτια ωστόσο, ειδικά με Γκάνταλφ χάρηκα πολύ!
    Επίσης να σημειώσω για το τεχνικό τημ ότι όταν πάω να γράψω στο πατσατζίδικο κολλάει ασύστολα, ξαναπροσπαθώ, ξαναπροσπαθώ και μέχρι να τα καταφέρω ξεχνάω τι ήθελα να γράψω. γαμώτ!

  3. Παράθεμα: Το πατσατζίδικο: Soup of the day – Beer | Τα Νέα του Βελγίου

  4. Παράθεμα: Το πατσατζίδικο | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s