Ο Αστυνόμος Χαρίτος στην Ελλάδα του Μνημονίου

Μάλλον ο πιο γνωστό έλληνας συγγραφέας στο εξωτερικό, Πέτρος Μάρκαρης

Μάλλον ο πιο γνωστός έλληνας συγγραφέας στο εξωτερικό, Πέτρος Μάρκαρης

Με την ολοκλήρωση της “Τριλογίας της Κρίσης”, του Πέτρου Μάρκαρη, είναι μια καλή στιγμή να ασχοληθούμε με τον πλέον δημοφιλή, Έλληνα  αστυνομικό συγγραφέα και το πιο πρόσφατο εγχείρημά του.

Για όσους δεν έχουν καμία επαφή με το αστυνομικό έργο του Μάρκαρη, ακολουθεί μια μικρή εισαγωγή: Ο αστυνόμος Κώστας Χαρίτος πρωτοεμφανίστηκε στα ράφια των βιβλιοπωλείων το 1995 με το “Νυχτερινό Δελτίο”. Είναι ένας συνηθισμένος Έλληνας μικροαστός, που παλεύει να τα βγάλει πέρα, εξιχνιάζοντας ανθρωποκτονίες στην περιοχή των Αθηνών. Η επιτυχία του σαν ερευνητή δε βασίζεται στις πολλές στροφές που φέρνει το μυαλό του, αλλά στη γαϊδουρινή υπομονή που επιδεικνύει κατά την εξιχνίαση ενός εγκλήματος. Κατά τα’ άλλα, περνάει τον ελεύθερο χρόνο του διαβάζοντας λεξικά, επαινώντας τη μαγειρική της γυναίκας του και καμαρώνοντας την κόρη του για οτιδήποτε κάνει.

Ληξιπρόθεσμα Δάνεια

Ληξιπρόθεσμα Δάνεια

 Ο Μάρκαρης πέρα από οτιδήποτε άλλο είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ομιλητής, με σφαιρική άποψη για την πολιτική, την κρίση, το μεταναστευτικό, τη διαπλοκή, την άνοδο της ακροδεξιάς, αλλά και την ευθύνη που φέρει ο καθένας μας ξεχωριστά για τα δεινά στα οποία έχουμε περιέλθει. Είτε συμφωνείς μαζί του, είτε όχι, είναι απολαυστικό να παρακολουθείς τον ηλικιωμένο, σχεδόν μονόφθαλμο συγγραφέα να περιγράφει τις σκέψεις του με πάθος, ψυχραιμία και διαύγεια που θα ζήλευαν πολλοί εικοσάχρονοι. Πέρα από τη γνώμη μου για το λογοτεχνικό του έργο, τρέφω μεγάλο σεβασμό για έναν παππού που δεν περνάει τις ώρες του στο καφενείο να συζητάει για φραπεδοπολιτική ή ποδόσφαιρο, αλλά κλείνεται στο διαμέρισμά του στην Κυψέλη, γράφοντας αστυνομικά που αν μη τι άλλο, μας διασκεδάζουν και μας προβληματίζουν. Επίσης, βάζουν κάπως τη χώρα μας στον παγκόσμιο χάρτη της αστυνομικής λογοτεχνίας, καθώς οι περιπέτειες του αστυνόμου Χαρίτου, έχουν μεταφραστεί σε 14 γλώσσες.

 Ο Μάρκαρης προσπάθησε να εκμεταλλευτεί δημιουργικά τη μιζέρια και τη δυστυχία που έφερε σε όλους (;) τους Έλληνες η οικονομική κρίση, γράφοντας τρία αστυνομικά μυθιστορήματα που εξελίσσονται στον πυρήνα των γεγονότων που βιώνουμε. Ο αστυνόμος Χαρίτος βλέπει το μισθό του να συρρικνώνεται, βλέπει την κόρη του που έχει πτυχία, διδακτορικά και περγαμηνές να μη βρίσκει δουλειά και γενικότερα το Ελληνικό μεταπολιτευτικό οικοδόμημα να γκρεμίζεται.

«Αστυνομικά» στον ελληνικό καιρό της κρίσης

Στο πρώτο μέρος της τριλογίας, τα «Ληξιπρόθεσμα Δάνεια», ένας δολοφόνος ξεπαστρεύει τραπεζικούς και χρηματιστηριακούς παράγοντες. Στη συνέχεια, γεμίζει την Αθήνα με αφίσες που προτρέπουν στους οφειλέτες των τραπεζών να μην εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.

Περαίωση

Περαίωση

Στο δεύτερο μέρος, με όνομα «Περαίωση», ένας κατά συρροή δολοφόνος σβήνει από το χάρτη πλούσιους φοροφυγάδες και μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου. Ο Χαρίτος καλείται τότε να εντοπίσει και να συλλάβει κάποιον που η κοινή γνώμη βλέπει σαν εθνικό ευεργέτη.

 Στο τελευταίο μέρος της τριλογίας, «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», ο Μάρκαρης μας μεταφέρει στο 2014, όπου η Ελλάδα έχει επιστρέψει στη δραχμή. Ο Χαρίτος και οι γύρω του προγραμματίζουν πως θα τα βγάλουν πέρα, όταν ένας άγνωστος αρχίζει και σκοτώνει επώνυμα πρόσωπα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Μετά από κάθε φόνο, υπογράφει την πράξη του, διασκευάζονται το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», σε ήχο κλήσης κινητού.

 Το πλαίσιο δράσης είναι οικείο, όπως και οι περισσότερες από τις καταστάσεις που περιγράφονται. Τα εγκλήματα που καλείται ο Χαρίτος να εξιχνιάσει στην «Τριλογία της Κρίσης», είναι πολιτικά εγκλήματα από αγανακτισμένους, απλούς ανθρώπους, απέναντι σε δημόσια πρόσωπα που όλοι θεωρούν διεφθαρμένα, κανείς όμως δεν τους παύει από τις προνομιακές τους θέσεις. Διεφθαρμένοι μεγαλοτραπεζίτες, αδίστακτοι εργολήπτες δημοσίων έργων, μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου που τρώνε με χρυσά κουτάλια στις επαύλεις τους στο Διόνυσο. Αυτά είναι τα θύματα των serial killers που ο Χαρίτος κυνηγάει για να μαζέψει τα λεφτά της δόσης του αυτοκινήτου του. Θύματα που δύσκολα θα λυπόταν ο αναγνώστης, αντίθετα ψάχνει να βρει επιχειρήματα υπέρ του δολοφόνου, σα δικηγόρος μέσα στις σελίδες του βιβλίου.

Down to Earth καταστάσεις

Όπως συμβαίνει συνήθως στα βιβλία του Μάρκαρη, όλα είναι ρεαλιστικά και προσγειωμένα. Για να υπάρξει η παραμικρή πρόοδος στις έρευνες, ο αστυνόμος πρέπει να ιδρώσει, να ανακρίνει δεκάδες ανθρώπους, να πάρει την έγκριση των ανωτέρων του για το παραμικρό και γενικά να αντιμετωπίσει τις έρευνες με σύνεση και υπομονή. Το μυαλό του δε θα κάνει καμία υπέρβαση, αντίθετα ο Χαρίτος θα σπάσει τα μούτρα του μαζεύοντας όσα περισσότερα στοιχεία μπορεί για να δημιουργήσει το προφίλ του δολοφόνου. Είναι μια συνειδητή επιλογή του Μάρκαρη, για να ταυτίσει τον αναγνώστη με τον πρωταγωνιστή του (η επίλυση ενός εγκλήματος είναι αποτέλεσμα μεθοδικής έρευνας, που ενδεχομένως να έκανε κι αναγνώστης) κι αφετέρου δίνει στο Χαρίτο, χαρακτηριστικά και χαρακτήρα εργατικού μικροαστού για να τον προσγειώσει πειστικά μέσα στη ζούγκλα των Αθηνών και του Ελληνικού δημοσίου.

 Η ποιότητα της τριλογίας είναι πτωτική, καθώς τα βιβλία προχωρούν και θεωρώ ότι το τρίτο μέρος (“Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”) είναι αρκετά αδύναμο και περισσότερο γράφτηκε για να ολοκληρωθεί κάπως αυτή η λογοτεχνική ενότητα. Το καλύτερο βιβλίο της τριλογίας είναι κατά τη γνώμη μου τα “Ληξιπρόθεσμα δάνεια”, χωρίς να σημαίνει ότι κριτική δεν υπάρχει.

Ψωμί Παιδεία Ελευθερία

Ψωμί Παιδεία Ελευθερία

 Είναι φανερό ότι ο Χαρίτος είναι ένας απλός καθημερινός άνθρωπος, που αντιμετωπίζει ρεαλιστικές δυσκολίες και επιλύει αληθοφανή εγκλήματα, σκαρφαλώνοντας στο βουνό της ελληνικής γραφειοκρατίας. Όμως όλη αυτή η προσκόλληση στην πραγματικότητα και το down to earth που λένε οι Άγγλοι είναι στα μάτια μου λίγο ξενέρωτο. Come on, where is the fun? Η αληθοφάνεια είναι καλοδεχούμενη, όμως πως διαφοροποιείται τελικά η λογοτεχνία από τη δημοσιογραφία και πως τα αστυνομικά βιβλία, από τα ενημερωτικά δελτία ειδήσεων; Δεν περίμενα ο Χαρίτος να γκομενίζει με δίμετρες ξανθιές σαν τον Don Johnson στο Miami Vice, ή να οδηγεί λευκή, cabriolet, Ferrari Testarossa, ούτε να κάνει υπέρ–σύνθετες αναλυτικές σκέψεις για την εξιχνίαση ενός εγκλήματος, σαν άλλος Ηρακλής Πουαρό. Όμως όλη αυτή η προσκόλληση στην πραγματικότητα και την αληθοφάνεια, προσωπικά δε με συγκινεί.

 Επίσης, η αστυνομική πλοκή δεν είναι επαρκής. Ο Χαρίτος απλώς βλέπει το μισθό του να λιγοστεύει και τον ανώτερό του να είναι ανεπαρκής και ευθυνόφοβος. Ότι δηλαδή ζει ο μέσος δημόσιος υπάλληλος. Κανείς δεν τον δέρνει, κανείς δεν τον κυνηγάει, ποτέ δεν μπαίνει στον πειρασμό να πει “no more mr nice guy, θα τους τινάξω τα μυαλά στον αέρα”. Δεν αποφεύγει, ή δεν τρώει καμία σφαίρα, ενώ το αίμα υπάρχει κυρίως σε φωτογραφίες. Οι ανατροπές είναι τυπικές και οι δολοφόνοι είναι συμπαθείς, ή για λύπηση. Ποτέ ο αναγνώστης δεν έχει την ικανοποίηση ότι «το πιάσανε το καθίκι».

Αυτό όμως ισχύει και για τα θύματα: Δεν είναι δυνατόν να βλέπω μεγαλοεπιχειρηματίες, ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων και μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου στην τηλεόραση και να μου γυρίζουν τα άντερα και αυτό να μη συμβαίνει μέσα από ένα fiction βιβλίο, αστυνομικής λογοτεχνίας.

Δεν περιμένω οι ήρωες να είναι διεστραμμένοι, παιδεραστές, τοξικομανείς όπως οι αντίστοιχοι του James Ellroy, θέλω όμως να αντιπαθήσω κάποιον, ή να τρομάξω με κάποιον σε ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα.

 Η παραπάνω κριτική αφορά σε γενικές γραμμές ολόκληρο το έργο του Μάρκαρη, αλλά ακόμα περισσότερο την «Τριλογία της Κρίσης». Εξηγούμαι: Στο «Νυχτερινό Δελτίο» και στην «Άμυνα Ζώνης» , ο ρεαλισμός και η λογοτεχνική σύνεση υπάρχουν, όμως η πολιτική διαπλοκή είναι εντονότατη και αστυνομική πλοκή πολύ πιο δουλεμένη. Στην «Τριλογία της Κρίσης», η αφήγηση είναι μια ευθεία γραμμή, χωρίς σηκώματα και βυθίσματα.

 Κατά συνέπεια, αν ξεκινάτε την επαφή σας με τον Μάρκαρη τώρα, η «Τριλογία της Κρίσης» δε συστήνεται. Αν είστε ήδη αναγνώστης του, ξεκινήστε με τα «Ληξιπρόθεσμα Δάνεια» και αν δείτε ότι ανταποκρίνεστε στις αναγνωστικές δόσεις που απαιτούνε, συνεχίστε. Επίσης, επειδή πολλοί από εσάς καίγεστε με τηλεοπτικές σειρές, δοκιμάστε να παρακολουθήσετε την τηλεοπτική μεταφορά του «Νυχτερινού Δελτίου» και της «Άμυνας Ζώνης», που προβλήθηκαν από την κρατική τηλεόραση. Όλα τα επεισόδια είναι φορτωμένα στο youtube, οπότε από εσάς απαιτείται μονάχα να στηθείτε μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σας. Ο Μηνάς Χατζησάββας ενσαρκώνει τον αστυνόμο Χαρίτο και γενικά η διανομή είναι ικανοποιητική και η τηλεοπτική υλοποίηση των σεναρίων άριστη. Δοκιμάστε, και δε θα χάσετε…

————————————————————————————————————————————————————–

 Διαβάστε επίσης:

Πενήντα Πενήντα

Στα Δάση της Νύχτας

Advertisements

19 thoughts on “Ο Αστυνόμος Χαρίτος στην Ελλάδα του Μνημονίου

  1. Πολύ καλό doomantia. Προσωπική αδυναμία από Μάρκαρη είναι ο Τσε Αυτοκτόνησε, ίσως το καλύτερο ελληνικό αστυνομικό που έχω διαβάσει. Συμφωνώ με την κριτική σου, όντως όπως τα λες είναι, αλλά εμένα δεν με ενοχλεί, δεν το βλέπω ως μειονέκτημα αλλά ως χαρακτηριστικό της γραφής του.

    Επίσης η τριλογία της Κρίσης είναι η πιο ξεκάθαρη λογοτεχνική ματιά στην σημερινή Ελλάδα. Θέλω να πω ότι έχουν ήδη γραφτεί διάφορα με αναφορές σε ό,τι γίνεται στη χώρα μας αλλά έμμεσα. Ο Μάρκαρης (ίσως και για εμπορικούς λόγους πάντως) αναφέρει τις λέξεις «κρίση», «δάνεια», «περαίωση» κτλπ

  2. Γειά σου Jimmy, ήμουν σίγουρος ότι θα ανταποκριθείς υπέρ του Χαρίτου και του Μάρκαρη.

    Νομίζω ότι στην εν λόγω τριλογία, ο Μάρκαρης έχει αμελήσει εντελώς το θέμα της αστυνομικής πλοκής. Γενικά το έργο του δε διακρίνεται για τις ανατροπές και τα bullet holes, αλλά κυρίως για το κοινωνικοπολιτικό σχόλιο.

    Είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό και ίσως αυστηρό σαν κριτική, δε μου αρέσει όμως η αστυνομική λογοτεχνία να γίνεται υποτονική. Θέλω να δέρνουν και να κυνηγάνε τους πρωταγωνιστές και γενικά να μην είμαι σίγουρος για την επιβίωσή τους. Ο Μάρκαρης κάνει το ακριβώς αντίθετο. Ο Χαρίτος κινδυνεύει μόνο από την καρδιά του και από τα πολλά croissant που τρώει στη ΓΑΔΑ. Το βρίσκω λίγο ξενέρωτο.

    Παρόλα αυτά, είναι σίγουρα μια οπτική που κάποιοι θα γουστάρουν. Το καταλαβαίνω πλήρως, αλλά θέλω λίγη δράση. Λίγο αίμα βρε αδερφέ, λίγο κλωτσομπουνίδι. Θέλω με λίγα λόγια το αστυνομικό να είναι Hard Boiled και όχι ένα ήσυχο ανάγνωσμα.

    Και ιδού το πρόβλημα: Μπορεί να βρεθεί ισορροπία ανάμεσα στο ισχυρό σενάριο, με έντονο κοινωνικοπολιτικό σχόλιο και στο crime fun με μπουνιές και πιστολίδια? Φυσικά και μπορεί, το απέδειξε και το αποδεικνύει συνεχώς ο James Ellroy και κάποιες φορές ο Ian Rankin. Είναι όμως ΠΟΛΥ δύσκολο.

  3. «Ο Χαρίτος κινδυνεύει μόνο από την καρδιά του και από τα πολλά croissant που τρώει στη ΓΑΔΑ. Το βρίσκω λίγο ξενέρωτο» – έπος. Μου φαίνεται ξενέρωτος ο Χαρίτος, αλλά όχι ξενέρωτο το ανάγνωσμα. Δηλαδή μου φαίνεται συναρπαστικό πώς με διασκεδάζει ένας τόσο ξενέρωτος χαρακτήρας.

    Από Ράνκιν, μιας και τον ανέφερες, έχεις εικόνα από τα τελευταία του;

  4. Ράνκιν έχω να διαβάσω από το στρατό. Το τελευταίο που διάβασα είναι το «Σκοτεινή Πλευρά», που ήταν αρκετά καλό. Το καλύτερό μου από Ράνκιν πάντως είναι ένα βιβλίο εκτός σειράς Ρέμπους, ή Μάλκομ Φοξ, που λέγεται «Με τις πόρτες ανοικτές». Crime Fiction Perfection σε 200 κάτι σελίδες.

    Πάντως, πρέπει να ομολογήσω ότι και οι επιθεωρητές του Ράνκιν είναι λίγο ξενέρωτοι – αν και ποιοι κακοπαθημένοι από τον Χαρίτο – όμως και η περιγραφή του υποκόσμου είναι πιο γλαφυρή και ξύλο τρώνε, και χοντρή κατσάδα και ξήλωμα από τους ανώτερους, ενώ συχνά απειλείται και η ζωή τους.

    Για να μην παρερμηνευτώ, θεωρώ βλακώδη την εικόνα του υπέρ – μπάτσου ή υπέρ detective, που είναι ατσαλάκωτος και καταλαβαίνει τα πάντα χωρίς έρευνα. Είναι ιδιαιτέρως καλοδεχούμενο ο ερευνητής να είναι ένας προσγειωμένος, καθημερινός ήρωας με προλήματα και αδυναμίες. Όμως θέλω να υπάρχουν διακυμάνσεις στην αφήγηση και όχι απλώς εκατοντάδες σελίδες όπου η ήρωες ρωτάνε τους περαστικούς για το αν άκουσαν κάτι για κάποιο φόνο, κάποια στιγμή.

    • Το μόνο που έχω να προσθέσω πολλάκις είναι πως για το αστυνομικό ο James Ellroy είναι as good as it gets. Διαβάστε, όσοι δεν το έχετε κάνει, το «Μεγάλο Πουθενά».

      Ούτε εγώ ξετρελαίνομαι για τον Μάρκαρη αλλά τον εκτιμώ όσο δεν πάει συγγραφικά. Οι σειρές δε, για ελληνικά δεδομένα, είναι απλά άψογες.

  5. Καλά για Ellroy, τί να λέμε. Διαβάζουμε και μετά ξαναμπαίνουμε στις σπηλιές μας. «Το Μεγάλο Πουθενά» είναι το καλύτερο αστυνομικό που έχω διαβάσει. Ever.

    Το μόνο αρνητικό είναι ότι τα βιβλία του είναι στο ίδιο περιβάλλον και κάπου επαναλαμβάνονται. Λεπτομέρειες. Το καλύτερο πάντως είναι ότι ο Ellroy έχει πάρει το κλασικό Hard Boiled στυλ του Dashiell Hammet και του έχει δώσει λογοτεχνικό βάθος. Ο τέλειος συνδυασμός δράσης, αγωνίας και ουσίας. Πραγματικά, as good as it gets.

    Θα ήθελα επίσης να συστήσω το κόμικ 100 bullets των Brian Azzarello – Eduardo Risso. Ξέρω ότι πολλοί δεν ενδιαφέρονται για κόμικς, αλλά πρόκειται για πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά. as hard boiled as it gets. Αν υπάρχει ενδιαφέρον, θα μπορούσε να γίνει ένα μικρό αφιέρωμα σε αστυνομικά κόμικς, κάποια στιγμή.

  6. Εδώ είναι που λέω «Do it» και διαλύω τον ψυχισμό του Jimmy Glass -σόρυ, inside joke αυτό.

    Καλά, γενικά, πρέπει να ασχοληθούμε και με κόμικ σε κάποια φάση.

  7. Θα το δούμε αυτό με τα κόμικς.

    Όσον αφορά την τριλογία του Μάρκαρη, πιστεύω ότι έχει αρχίσει να βλέπει τα πράγματα αρκετά συναισθηματικά. Στο τρίτο βιβλίο, οι νέοι άνεργοι συσπειρώνονται και δημιουργούν ομάδες δράσεις και συλλόγους αλληλεγγύης. Κάνουν μαθήματα δωρεάν σε φτωχά παιδιά, υπερασπίζονται δωρεάν αναξιοπαθούντες στο δικαστήριο, περιθάλπουν άστεγους και ανήμπορους σε άσυλο. Φυσικά, ούτε λόγος που βρίσκονται τα χρήματα για όλα αυτά.

    Επίσης, την Δευτέρα το βράδυ τον είδα σε συνέντευξη του στο κανάλι της βουλής, όπου κούναγε το δάχτυλο και έλεγε με αυστηρότητα ότι οι νέοι που φεύγουν για το εξωτερικό είναι λίγο ως πολύ λιποτάκτες. Κατά τη γνώμη του, πρέπει να κάτσουνε και να παλέψουν στην Ελλάδα. Δεν είπε φυσικά, ούτε πως να παλέψουν, ούτε κάποια ιδέα. Απλώς ότι κατά τη γνώμη του οι νέοι πρέπει να σπάσουν εδώ τα μούτρα τους.

  8. Είναι 75 χρονών άνθρωπος, ούτε εγώ συμφωνώ πολλές φορές με αυτά που λέει.

    Αλλά δείχνει να σκέφτεται και να πιστεύει αυτά που λέει χωρίς να χαιδεύει αυτιά.

    Κρίνε το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας ζωής που συνήθως δε σκέφτεται αυτά που λέει, και όταν το κάνει, το κάνει για να πράξει κάτι που δεν πιστεύει σε αυτό αλλά θα χαιδέψει αυτιά με σκοπό τη ψηφοθηρία/ τηλεθέαση / εξυπηρέτηση μικροπολιτικών συμφερόντων.

    Ενδιαφέρον είχε και η συζήτηση του στο Σταύρο Θεοδωράκη με τον Τάσο Θεωδορόπουλο. Ασχέτως εάν ιδιαίτερα στην περίπτωση του τελευταίου βαριέμαι και μάλλον εκνευρίζομαι. Αντίθετα με τις απόψεις του Μάρκαρκη -εκεί και να διαφωνώ, το χαίρομαι και το σέβομαι.

  9. Επίσης βαριέμαι κι εκνευρίζομαι με τον Θεωδορόπουλο και το ξερολίστικο, μεσσιανικό ύφος του. Επειδή κι εγώ σέβομαι γενικά τον Μάρκαρη, περίμενα οι απόψεις του να είναι λιγότερο παππουδίστικες, από το η «νέα γενιά θα φέρει τις αλλαγές» και από το «έπρεπε να δώσουν κι άλλο χρόνο στον Παπαδήμο». Από το μέχρι τώρα έργο του είχα την εντύπωση ότι αντιλαμβανόταν τα πράγματα διαφορετικά. Ίσως όμως σκέφτομαι αφελώς, πιστεύοντας ότι επειδή συμπαθώ και σέβομαι κάποιον, πρέπει να ταυτίζονται και οι απόψεις μας.

    Πάντως, επειδή μίλησες για ανθρώπους μεγάλους σε ηλικία, μόλις επέστρεψα από το «Κεφάλαιο» του Γαβρά. Αξίζει να ειδωθεί, διότι πρόκειται για πολύ διαφορετική, ώριμη και διεισδυτική ματιά σε αυτό που ονομάζουμε κρίση, συγκριτική με την τριλογία του Χαρίτου. Ο Γαβράς είναι λοιπόν κάποιος που δε σκέφτεται σαν παππούς, παρά τα σχεδόν 80 του χρόνια.

    Επίσης, ο John Le Carre, των βιβλίων του οποίου ΔΕΝ είμαι fan, σε καμία περίπτωση δε σκέφτεται σαν παππούς, που περιμένει οι νέοι να σύρουν το χορό της αναδημιουργίας.

    • O Γαβράς αλλά και ο Le Carre είναι ειδικές -με την καλή έννοια- περιπτώσεις και πιθανόν και εξαιρέσεις.

      Πάντως το να περιμένεις κάποιος να σύρει ο νεος κόσμος τον χορό της αναδημιουργίας μου φαίνεται λογικό.

      Αυτό που δε μου φαίνεται λογικό είναι να το θεωρεί όχι απλά μονόδρομο αλλά και ένδειξη λιποταξίας έαν κάποιος δε μείνει εντός των ελληνικών τειχών για να παλέψει. Σε τελική ανάλυση όσο βαθυστόχαστος και αν είναι ο Μάρκαρης είναι 75 ετών και μάλιστα κάτοικος μιας χώρας που τίποτα δε δουλεύει. Είτε σε επίπεδο κράτους, είτε σε επίπεδο κοινωνίας. Ίσως και εκείνος να ψάχνει μια ανάσα ελπίδας, πέφτοντας ίσως στο ατόπημα της καταναγκαστικής αισιοδοξίας που όχι ζητάει, ούτε καν απαιτεί από μια νέα γενιά να πράξει αλλά σχεδόν προσπαθεί να το επιβάλλει -μη αντιλαμβανόμενος ότι ο λόγος του, όσο και αν δε το θέλει πιστεύω, ακούγεται πατροναριστικός.

  10. Μήπως αυτή η χρήση του αστυνομικού μυθιστορήματος προκειμένου να ειπωθούν άλλα (χρήση έξυπνη και δύσκολη να την πετύχεις ομολογουμένως) προδιαθέτει για έναν πατροναριστικό λόγο τελικά; Καλά, εκ του ασφαλούς μιλάω αφού έχει εδώ καταλήξει η συζήτηση, απλώς σκέφτομαι πως ενδεχομένως εξαρχής το ότι χρησιμοποιείται ως όχημα το «αστυνομικό» μυθιστόρημα, ενώ τελικά άλλα θέλει να πει ο συγγραφέας, πολιτικά και κοινωνικά, δεν ξέρω, νομίζω ότι ίσως αυτή η κίνηση εξαρχής αφήνει τρύπες για πατρονάρισμα. Όχι ότι είναι απαραιτήτως κακό αυτό, αλλά κάπως σαν προσδοκώμενο και προγραμματική δήλωση;

  11. Αυτή είναι η σύγχρονη τάση του αστυνομικού. Να γίνεται δηλαδή εμμέσως κοινωνική κριτική και όχι να ασχολούμαστε με το ποιος είναι ο δολοφόνος.

    Όμως εδώ περισσότερο θίγεται το θέματα των δημόσιων τοποθετήσεων του Μάρκαρη και λιγότερο το λογοτεχνικό περιεχόμενο των βιβλίων με τον Χαρίτο.

    Σχετικά με το σχόλιό σου πάντως, jackson, είναι ιδιαιτέρως καλοδεχούμενο το κοινωνικό σχόλιο όταν συνυπάρχει με τη δράση. Αλλιώς το αστυνομικό γίνεται ένα μάλλον βαρετό ανάγνωσμα. Είναι συναρπαστικό και ταυτόχρονα πολύ δύσκολο ο συγγραφέας να ισσοροπεί σωστά ανάμεσα σε ουσία και δράση. Όταν όμως το βρούμε αυτό, πρέπει να το αναδείξουμε και να υμνήσουμε τον εν λόγω συγγραφέα.

    • Εγώ πάντως θα συμφωνήσω μέχρι ενός σημείου με τον Jackson, απλά από λίγο διαφορετική σκοπιά.

      Η άνοδος του αστυνομικού έχει ωθήσει πάρα πολλούς συγγραφείς αλλά και αναγνώστες προς το είδος. Ακόμα και ανθρώπους που δεν μάλλον δεν το πολυγούσταραν.

      Ενα αποτέλεσμα, νομίζω, αυτού του γεγονότος, είναι παράλληλα με την μεγάλη παραγωγή αλλά και τα αρκετά διαμάντια και διαμαντάκια που βγαίνουν -τόσο συγγραφικά, όσο και σκηνοθετικά- να οδηγούμαστε σε ένα σταυροδρόμι.

      Θεωρώ πιθανό τα επόμενα χρόνια -εάν συνεχιστεί η άνοδος του- να δούμε πολλούς δημιουργούς που θέλοντας να πουν κάτι θα χρησιμοποιούν ως όχημα το αστυνομικό -απλά επειδή έχει πέραση. Με αποτέλεσμα ένα κάρο κακά βιβλία/σειρές/ταινίες, τύποις «αστυνομικά», που τα νοήματά τους δε θα κολλάνε και θα μένουνε μετέωρα.

      Να θυμίσω πως μετά τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών -ίσως και τον Μονομάχο- οι επικές ταινίες μαχών και δη παλαιότερων εποχών απέκτησαν momentum. Βγήκαν κάποια καλά πράγματα αλλά κυρίως πολλοί σινέ-δημιουργοί πήγαν να κάνουν κάτι -μονο και μόνο επειδή έχει momentum- με αποτέλεσμα ούτε επικές μάχες να δούμε, ούτε ταινίες με άλλο κινηματογραφικό βάθος.

      Αναφέρω ως παράδειγμα τον σκηνοθέτη του συγκλονιστικού πολιτικού θρίλερ «Ο τελευταίος Βασιλιάς της Σκωτίας» που γύρισε την mega αήδια ρωμαϊκού τύπου «The Eagle».

  12. Συμφωνώ, Συμφωνώ

    Όταν δημιουργήθηκε αυτό που λέμε Hard Boiled, δηλαδή σκληρό αστυνομικό του δρόμου, θεωρούνταν ένα παρακατιανό, κατώτερο λογοτεχνικό είδος και τα διηγήματα συχνά δημοσιεύονταν σε άθλια περιοδικά, ποικίλης ύλης. Οι «φτασμένοι» συγγραφείς συχνά υποτιμούσαν τους αντίστοιχους αστυνομικούς.

    Σήμερα έχουμε περάσει στην αντίπερα όχθη, που το αστυνομικό συχνά υπερτιμάται κι ο κόσμος το αντιμετωπίζει ως κάτι σημαντικότερο από ότι είναι. Έτσι δημιουργούνται τα όσα ο Jorn περιγράφει παραπάνω.

    Νομίζω πάντως ότι χάρις στο Internet, θα μπορούμε πάντα να εντοπίζουμε τα βιβλία που έχουν κάτι να μας πούνε, ή συμπίπτουν με τα γούστα μας. Αρκεί να έχουμε υπομονή και να ψάχνουμε.

  13. Σωστόν και δεκτόν και συμφωνώ με όλα τα προλεχθέντα. Γίνεται όχημα λοιπόν, και μπορεί να πει όσα έχει μέσα στο κεφάλι του ο συγγραφέας με έναν λιγότερο βαρετό, και συναρπαστικό τρόπο, περισσότερο ενδιαφέρον πια και πιο κατανοητό στο αναγνωστικό κοινό. Μένει να δούμε πόσα καλά και πόσα μέτρια θα βγουν από αυτό το δημιουργικό μπερδεματάκι, καλά τα λες Jorn.

    Διότι όντως, αν έγραφε πολιτικά δοκίμια ο Μάρκαρης δεν ξέρω αν θα αντέχαμε να τον διαβάζουμε, πόσω μάλλον να γουστάρουμε κιόλας όπως συμβαίνει με την «τριλογία της κρίσης»

    Και ναι, Doomantia, δόξα τω Ιντερνέτ που μπορούμε να εντοπίζουμε περισσότερες γνώμες για κάτι, και ψάχνοντας να βρίσκουμε τι μας ταιριάζει. Από την άλλη βέβαια, μπαίνουν και τα ρημάδια τα cookies στην ιστορία, τα οποία δεν ξέρω κατά πόσο με αφήνουν να βρίσκω τι ακριβώς γουστάρω ή βρίσκουν εκείνα τι μπορεί να γουστάρω (-αλλά σα να ξεφεύγω από το θέμα αστυνομικά, οπότε ας συμμαζευτώ)

  14. Το internet είναι ευλογία για ανθρώπους που ψάχνουν. Και φυσικά, όσοι ψάχνουν βρίσκουν και σκουπίδια. Πολλά σκουπίδια. Όμως, χάρις στο internet, πλέον δεν είναι απαραίτητο να τα πληρώσουν.

  15. Παράθεμα: Το κινηματογραφικό μεροκάματο του τρόμου | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s