Ένας ουρανός με κρόσια

Σάπιες σκέψεις σε συνδυασμό με παραγινομένες κι όμως μάταιες προσπάθειες για ύπνο.

Σάπιες σκέψεις σε συνδυασμό με παραγινομένες κι όμως μάταιες προσπάθειες για ύπνο.

Μαύρη νύχτα. Οι πιο ύπουλες ώρες: για κάποιους η από τα χαράματα αναμενόμενη στιγμή της ημέρας που προσδιορίζεται μεταξύ του τούρκικου μετά τις διαφωτιστικές ειδήσεις των 8 και του αντιστοίχως διαφωτιστικού πρωινού μαγκαζίνο των «μαλακισμένων». Για άλλους πάλι σαν το Γουίλι, η ώρα που ξυπνούν τα φαντάσματα που πάνε και μπαστακώνονται στα μούτρα του επιδεικνύοντας τα τουρλωτά τους οπίσθια. Καταραμένη αϋπνία! Η ώρα περνάει με τα δάχτυλα του ποδιού σε πλήρη κινητικότητα και αίφνις … κρίση πανικού. Νιώθει τους σιελογόνους του αδένες φουλ ενεργοποιημένους, σαν να έχουν πάρει κόκα ένα πράμα. Φίλε, θα πλημμυρίσει το στόμα μου από σάλιο.. η γαμημένη στάθμη ανεβαίνει, το νιώθω!! Η σταφύλη, ο γενναίος τούτος αρθρωτής, αντιμάχεται λυσσαλέα.

Όλες αυτές οι σάπιες σκέψεις σε συνδυασμό με την ήδη παραγινομένη κι όμως μάταιη προσπάθειά του για ύπνο, δημιούργησαν στο Γουίλι τόσα νεύρα που η μοναδική εικόνα που ξεπήδησε στο κεφάλι του ήταν οι φάτσες κάποιων σεβάσμιων κατά τ’ άλλα από την υπερεκτιμημένη πλειοψηφία της Ψαροκώσταινας πολιτικών προσώπων. Ήταν λέει καμιά ντουζίνα από δαύτους ξαπλωμένοι καταγής με τα κεφάλια ορθάνοιχτα και μυαλά χυμένα άναρχα (και ουχί αναρχικά) σε βαθμό που θύμιζαν πιατέλα με ποικιλία αμφιλεγόμενων κρεατικών σε εξοχική ταβέρνα των εξίσου εξοχικών Σουρμένων! Και ακριβώς από πάνω τους ο Γουίλι με το μάτι γυαλισμένο απ’ τον ενθουσιασμό και την άγρια χαρά, και τα χέρια εξυψωμένα λες και ανέμενε call me back από τη θεία Φώτιση … ή τη θεία Μαρίτσα (ανάλογα σε τι ο καθείς ετάχθη).

Οι εμπειρογνώμονες άρχισαν τότες να συρρέουνε όλοι με φαλάκρες από παρκέ και στρογγυλά χρυσά γυαλιά πάνω απ’ τα πτώματα διερευνώντας τάχα αν ο υπαίτιος ταύτης της τραγωδίας ήταν όντως ο Γουίλι. Κι ο Γουίλι στην ίδια πάντα στάση φωνασκούσε: «Δεν έχω ιδέα τι λέτε! Πρόκειται για κλασική περίπτωση ζαρντινιέρας! Είναι ολοφάνερο κύριοι!». Και οι εμπειρογνώμονες με ύφος Σπύρου Παπαδόπουλου –πολυτεχνίτη εξ Απαραδέκτων- να αναρωτιούνται: «Τι έγινε ρε παιδιά; Μας τη λέει ο ηλίθιος με τις αϋπνίες;» Ερώτημα που αφενός διέγραψε ένα αχνό πονηρό χαμόγελο στη φάτσα του Γουίλι, αφετέρου όμως η συγκεκριμένη λεξιλογική επιλογή τον πέταξε έξω από τη φενάκη του ονείρου στο λιγότερο ευχάριστο παρόν.

Ήταν πιο ξύπνιος από ποτέ κάτω από ένα θερμαινόμενο λουλουδάτο πάπλωμα –πάλι καλά (για το θερμαινόμενο- όχι για το λουλουδάτο)… Έλα Γουίλι, ψυχραιμία. Ψυχραιμία και ανασυγκρότηση. Για να δούμε τι παίζει δεξιά. Χμ.. Ένα πρόσωπο ανοίκειο ακόμα, ασκητικό. Το σώμα επίμηκες, παραδομένο, μοιάζει όμως λες και δεν κοιμάται. Σαν τα μάτια να κοιτούν χαμηλά με ύφος θλιμμένο. Από πάνω; Ουρανός κρεβατιού υπερπαραγωγή. Κάθομαι και μετράω κρόσια και κάνω προσευχές. Μαλάκα πόσο μαστουρωμένος είμαι; Κοιτάω φούντες που κρέμονται απ’ το ταβάνι και σκέφτομαι: μαλάκα πόσο μαστουρωμένος είμαι; Κοιτάω φούντες που κρέμονται απ’ το ταβάνι και σκέφτομαι: μαλάκα πόσο μαστουρωμένος είμαι; κοιτάω φούντες που κρέμονται απ’ το ταβάνι και σκέφτομαι: μαλάκα πόσο μαστουρωμένος είμαι; κοιτάω φούντες που κρέμονται απ’ το ταβάνι και σκέφτομαι… Where is my mind? 

Advertisements

2 thoughts on “Ένας ουρανός με κρόσια

  1. Ο Γουίλι «κάποια νυχτιά μέσα στο μπαρ Ρετζίνα στη Μαρσίλια για να φυλάξει εμένα από έναν Ισπανό έφαγε αυτός μια αδειανή στην κεφαλή μποτίλια» ενώ «πάνω σε άτι εκάλπαζε στην πλάτη της θαλάσσης»;

    Δώστου κρόσια Diamanda, κρόσια και κόμπους και σβούρες επουράνιες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s