Breakfast in Αχαρνών

Να δεις που θα καταλήξουμε όλοι σκατίφλωροι, άκαπνοι, άπιωτοι κι αγάμητοι.

Να δεις που θα καταλήξουμε όλοι σκατίφλωροι, άκαπνοι, άπιωτοι κι αγάμητοι.

Ο Γουίλι ξύπνησε. Τι χάλι κι αυτό. Τον τελευταίο καιρό όλο παλεύει με όνειρα σουρεάλ για τύπισσες με ζαρτιέρες στον ηλεκτρικό που βαριανασαίνει αέναα μεταξύ της αντίφασης Πειραιά-Κηφισιάς. Και δόντια χαλασμένα που κάνουν κινήσεις αυτιστικές –πίσω, μπρος, πίσω, μπρος- μέχρι να πέσουν αφήνοντας πίσω ένα θλιβερό κενό με αίμα και πύον να χάσκει αφρούρητο. Ο διαξιφισμός με σεντόνια και κουβέρτες ακατάληπτος και αβέβαιος επαναλαμβάνεται κάθε βράδυ χωρίς νικητή: η χρυσή ζώνη σαν θρακιώτικη πόρπη παρέμεινε κρεμασμένη στον τοίχο για μία ακόμη φορά.

Βήμα πρώτο: Ενεργοποίηση. Ανάσα βαθιά και στάση καθιστή του βούβαλου. Το μάτι ανοιγοκλείνει σπασμωδικά μες στην απορία. Μα καλά αυτές οι παντόφλες στο γεροντί χρώμα της μούχλας είναι όντως δικές μου; Βήμα δεύτερο: Άρνηση. Τα λόγια του Μπουκόφσκι για την παρανοϊκή φύση του πρωινού ξυπνήματος κοπανάνε το μυαλό του σαν σφυρί. Γιατί το κάνω αυτό; Βήμα τρίτο: Συνειδητότητα. Σωστά ρε φίλε, αφού με απολύσανε, δεν έχω πουθενά να πάω. Κανένας μαλάκας δεν με περιμένει χαιρέκακα για να υπογραμμίσει τη μόνιμη καθυστέρησή μου. Πάλι καλά. Βήμα τέταρτο: Κενό. Και τώρα τι κάνουμε; Η κύστη του τού θύμισε ακριβώς τι πρέπει να κάνει. Καταραμένα ξύδια.

Το στόμα παντόφλα να ζέχνει νερωμένο ρακόμελο και καπνό φτηνιάρικο no name απ’ τα χωράφια της Ημαθίας. –Φιλαράκι σωστό πράμα, ούτε ψεκασμοί ούτε τίποτα. Και πςςς ελληνικό, ε; 20 ευρώ το κιλό όμως, κάνε κι αλλιώς αν σου βαστάει με τον Craven στα 4,5. Να δεις που θα καταλήξουμε όλοι σκατίφλωροι, άκαπνοι, άπιωτοι κι αγάμητοι. Αυτό το σενάριο ζέχνει περισσότερο ρε ψηλέ. Μυρίζει σαν εκείνα τα σιχαμένα απορρυπαντικά με άρωμα από τη Δυτική Δονούσα, χλωρίνα την πράσινη την true και βούτυρο μαϊμού με χαμηλά λιπαρά.. Εν τω μεταξύ τα πρωινά ούρα γιατί έχουν πάντα το χρώμα της τεκίλας; Μηχανικά κοιτάει καθρέφτη και περιεργάζεται τη μάσκα που φορά. 1, 2, 3, 4, 5…. Ουφ, ευτυχώς τα δόντια είναι όλα στη θέση τους. 34. Ή μήπως πρέπει να ‘ναι 36; Ρε πούστη μου, ποτέ δεν το θυμάμαι. Δε γαμιέται; Ας ακούσουμε καμιά μουσικούλα να στανιάρουμε πρωινιάτικα.

–Μάνααα. Καφέ! –Ναι, αγόρι μου. Τώρα, να δέσω τη μπεσαμέλ και στον φέρνω. Λόγια δίκοπα. Απειλητικά. Καλή φάση ο καφές στο χέρι. Σκάει σε κείνον τον απονενοημένο άσπρο δίσκο εκ Σουηδίας με τους παρδαλούς παπαγάλους συνοδευμένος πάντα από το τοστ ύψους 25 εκατοστών με λίγο κορν μπιφ και μαγιονέζα έτσι για να γλιστράει στον ταλαιπωρημένο οισοφάγο. Έχει κάτι καταπιεστικό αυτή η περιποίηση. Ό,τι χαίρεσαι το πληρώνεις σε δράμια αξιοπρέπειας. Ντάγκα ντάγκα (Υ.Γ. υπέροχα αστεία φράση). Ο Γουίλι κουνάει μηχανικά το κεφάλι αριστερά δεξιά για να διαολοστείλει την επερχόμενη μιζέρια και ανοίγει το pc. Άδεια δευτερόλεπτα αγωνίας μέχρι να ακουστεί το χαρακτηριστικό μπιπ, αυτοματοποιημένα καντήλια μέχρι να συνδεθεί το ίντερνετ και αναζήτηση soundtrack. Αυτό είναι ό,τι πρέπει: Fuck off and Die. Πάμε ρε!

Advertisements

8 thoughts on “Breakfast in Αχαρνών

    • Νομίζω το σωστά βιωματικό σχόλιο σε αυτό το κείμενο μπορούσε να γίνει μόνο 3 και μισή τα ξημερώματα. Για να μην πω πέντε- πέντε παρά. (έχω σκεφτεί αυτή την απάντηση τέτοια ώρα, αλλά τώρα προσποιούμαι ότι ξύπνησα ώρα νορμάλ και σχολιάζω κοσμίως)

  1. thanks guys! κύριε hammerrat είστε τυχερός που οι μέρες τούτες έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Κατά τα άλλα ένα κατάλαβα: Belgi sunt insomniacs! Και τι τύχη (;): ο Γουίλι στο επόμενο θα βαράει αϋπνίες..

  2. Παράθεμα: Μια χαρά και δυο τρομάρες (In vino veritas) | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s