Στα Δάση της Νύχτας

jim_burns_forests_of_the_night

Forests of the Night, έργο του illustrator Jim Burns και εξώφυλλο του βιβλίου

Όπου το νουάρ μπλέκει γενετικά με την επιστημονική φαντασία σε ένα κοντινό και καθόλου χαρμόσυνο μέλλον

Το ενδιαφέρον μου για οτιδήποτε έχει να κάνει με αστυνομικό – noir, αλλά και με επιστημονική φαντασία με έχει βάλει κατά καιρούς να ψάχνω απίθανες λίστες στο διαδίκτυο με βιβλία από άγνωστους συγγραφείς που είναι «γραμμένα για εμένα». Συνήθως η ανάγνωση αυτών των βιβλίων συνοδεύεται από εκνευρισμό στην αρχή και θλίψη στη συνέχεια, που πέταξα τα λεφτά μου στο ebay σε ένα pulp αίσχος, κόπια του Mike Hammer.

Όμως μια στο τόσο, αυτή η αναζήτηση άγνωστων «διαμαντιών» πραγματικά αξίζει τον κόπο. Σε τέτοιες λίστες βρήκα τη σειρά βιβλίων με τον μάγο–ντετέκτιβ Harry Dresden, αλλά και τις δύο νουβέλες με ήρωα τον Tex Murphy (σημειώνω ότι το πρώτο από τα δύο βιβλία  με τίτλο «Under a Killing Moon» συναντάται στο ebay πλέον με τιμές 300 δολαρίων και άνω. Πριν από 4 χρόνια είχα πληρώσει μόλις 7 δολάρια). Η σημαντικότερη ανακάλυψη όμως, από την αναζήτηση σε λίστες noir–sci fi λογοτεχνίας στο Internet ακούει στο όνομα “Forests of the Night” του Andrew Swann.

Ντετέκτιβ Ινδός και Υβριδικός

O S. Andrew Swann μασάει tic tac. Και όχι δεν κρατάει αυγά εξωγήινου στο χέρι του

O S. Andrew Swann μασάει tic tac. Και όχι δεν κρατάει αυγά εξωγήινου στο χέρι του

Βρισκόμαστε στο Cleveland, το 2053. Ο ήρωάς μας, Nohar Rajasthan, είναι ένας ανθρωπόμορφος τίγρης με ύψος 2,5 μέτρων και εντυπωσιακή μυϊκή μάζα. Ο Rajasthan είναι Moreau, δηλαδή υβρίδιο ανθρώπου–ζώου, εργαστηριακά παραγμένος μέσω γενετικής μηχανικής. Οι Moreaus παρήχθησαν κατά εκατομμύρια στη διάρκεια του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου για να πολεμήσουν αντί των πραγματικών ανθρώπων και δεν περιορίστηκαν σε ανθρωπόμορφες τίγρεις. Αρκούδες, λαγοί, ποντίκια, πάνθηρες και γενικά κάθε λογής θηλαστικό έδωσε σε βιολόγους το γενετικό του υλικό, το οποίο παντρεύτηκε με το αντίστοιχο ανθρώπινο για να δημιουργήσει αξιόμαχα υβρίδια.

Πλέον ο Τρίτος Παγκόσμιος έχει ολοκληρωθεί και η ανθρωπότητα έχει φορτωθεί μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια Moreaus, που όχι μόνο αναπαράγονται με γρήγορους ρυθμούς, αλλά ζητούν και δικαιώματα. Ο Rajasthan, πρώην οπλίτης στον Ινδικό στρατό, προσπαθεί να βγάλει το ψωμί του σαν ιδιωτικός ερευνητής σε ένα γκέτο του Cleveland, κρατώντας χαμηλό προφίλ και αποφεύγοντας τις κακοτοπιές. Αυτές όμως θα έρθουν με μορφή χιονοστιβάδας όταν δέχεται να ερευνήσει το φόνο ενός ακροδεξιού πολιτικού παράγοντα.

Αστικά δάση, κτηνώδεις συμμορίες και ο ανθρώπινος ρατσισμός πανταχού παρών

Το πρώτο που με τράβηξε στο βιβλίο ήταν φυσικά ο συνδυασμός επιστημονικής φαντασίας–αστυνομικής πλοκής. Το δεύτερο ήταν το εξώφυλλο, όπου βλέπουμε έναν ανθρωπόμορφο τίγρη, παρέα με μια μοιραία γυναίκα σε ένα δυστοπικό, αστικό περιβάλλον. Έπειτα πληκτρολόγησα στο google “Forests of the Night”, χωρίς κάτι άλλο. Αυτό που βρήκα κέντρισε ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον μου:

Tyger! Tyger! Burning Bright

In the forests of the night

What immortal hand or eye

Could frame Thy Fearful Symmetry?

 Πρόκειται για ποίημα του William Blake που ενέπνευσε το συγγραφέα. Είχα λοιπόν ενδείξεις ότι το Forests of the Night θα ήταν κάτι παραπάνω από σενάριο για μεταμεσονύκτιο sci–fi βιντεοσκουπίδι με τον Dolph Lundgren.

Η δεύτερη συνέχεια του βιβλίου

Η δεύτερη συνέχεια του βιβλίου

Το πρώτο που εντυπωσιάζει στο βιβλίο του Swann είναι η προσοχή στη λεπτομέρεια που κάνει πιστευτό έναν κόσμο εξαιρετικά απίθανο. Πόσο αληθοφανές θα σας φαινόταν να συναναστρέφεστε με ανθρωπόμορφα ζώα; Κι όμως, στο Forests of the Night τα πάντα παρουσιάζονται πειστικότατα και ρεαλιστικά. Οι Moreaus είναι αποκλεισμένοι στα γκέτο τους, σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική, λειτουργούν κυρίως σε συμμορίες, ενώ ελάχιστοι πιο σκεπτόμενοι μεταλλαγμένοι έχουν ενταχτεί ως ένα βαθμό στην κανονική ζωή των ανθρώπων. Ο ήρωάς μας είναι ο μοναδικός μεταλλαγμένος με άδεια ιδιωτικού ερευνητή, ενώ ένας φίλος του, ανθρωπονιφύτσα, είναι ιατροδικαστής.

Οι περισσότεροι πάντως Moreaus κινούνται στο περιθώριο, συνήθως εκμεταλλευόμενοι ότι έμαθαν στον πόλεμο. Τα κουνέλια–οπλίτες, χωρίς δεξιότητες, απλά κινούνται σε συμμορίες, κλέβοντας και πυρπολώντας ασκόπως αυτοκίνητα. Τα Αφγανικά σκυλιά, που στον πόλεμο έδρασαν ως ελεύθεροι σκοπευτές, πλέον είναι πληρωμένοι δολοφόνοι.

Η τρίτη συνέχεια

Η τρίτη συνέχεια

Εκτός από τους μεταλλαγμένους, υπάρχουν και οι Franks (frankensteins, δηλαδή), άνθρωποι με εμφυτεύματα, με αλλοιωμένο γενετικό υλικό, που έχουν περάσει αρκετές ώρες στο τραπέζι χειρούργων και στο εργαστήριο γενετιστών. Τόσο οι Franks, όσο και οι Moreaus αντιμετωπίζονται με φοβερό ρατσισμό από τους γεννήτορές του, τους «καθαρούς» ανθρώπους και αυτό είναι ένα κυρίαρχο θέμα στο Forests of the Night. Μου θύμισε αρκετά το District 9 στην οπτική του, με τον  Swann να σχολιάζει το ρατσισμό έμμεσα, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα αιχμηρά.

Η δράση, από την πρώτη κιόλας σελίδα είναι καταιγιστική. Ο Rajasthan έρχεται αντιμέτωπος με κάθε μορφή που λυμαίνεται το γκέτο, αποφεύγει τις σφαίρες από Uzi, πολυβόλα και μπαζούκας, όταν όμως τα πράγματα ζορίσουν ιδιαίτερα, δε διστάζει κι εκείνος να ανατινάξει ότι βρεθεί στο διάβα του. Ταυτόχρονα, ο Swann καταφέρνει να μην εξαντλεί το σενάριο σε ανούσιους εντυπωσιασμούς, παρά το φρενήρη ρυθμό του βιβλίου. Ο Rajasthan, που έχει πλήρη επίγνωση της σωματικής του υπεροχής απέναντι σχεδόν σε οτιδήποτε κινείται γύρω του, αποφεύγει τους αναίτιους τσαμπουκάδες και προσπαθεί να χαλιναγωγήσει τα φονικά του ένστικτα. Γενικότερα, όλοι οι χαρακτήρες είναι πειστικοί, απόλυτα διακριτοί ο ένας από τον άλλον και μένουν χαραγμένοι στον αναγνώστη πολύ μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου.

Και η τέταρτη

Και η τέταρτη

Η αστυνομική πλοκή, είναι πιστή στην παράδοση των Chandler και Hammet, βάζοντας τον ιδιωτικό ερευνητή να περιφέρεται στις χειρότερες γωνιές της πόλης, συχνά να σφάλει και ακόμα πιο συχνά να τρώει ξύλο και να αντιμετωπίζει δυσκολίες. Μοιραίες γυναίκες φυσικά υπάρχουν, όπως και ανατροπές. Η μεγαλύτερη αδυναμία που διέκρινα ολοκληρώνοντας το Forests of the Night ήταν ότι προς το τέλος η ιστορία είχε μπλέξει υπερβολικά. Εμφανίζονται πολλοί χαρακτήρες που φαινομενικά δεν παίζουν σημαντικό ρόλο στην πλοκή, ενώ με την ολοκλήρωση του μυστηρίου μένουν αρκετά αναπάντητα ερωτήματα.

Το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας (την οποία αρκετά χρόνια αργότερα ο Swann συνέχισε, με ήρωα και πάλι τον τίγρη Rajasthan), με τους ήρωες του Forests of the Night όχι απλά να εμφανίζονται στις συνέχειες, αλλά να παίζουν και καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης. Το μεγάλο έγκλημα σε όλη τη σειρά είναι μια καλοσχεδιασμένη, πολιτική συνωμοσία. Όπως προανέφερα, στο τέλος του πρώτου βιβλίου μένουν αρκετά αναπάντητα ερωτήματα, τα οποία κάπως ξεκαθαρίζουν στη δεύτερη συνέχεια (Emperors of the Twilight), που ολοκληρώνω αυτόν τον καιρό.

Συνοψίζοντας, το Forests of the Night με κέρδισε απολύτως διότι μέσα σε 230 σελίδες περιέχει οτιδήποτε θα επιθυμούσα από ένα πραγματικά καλό αστυνομικό, σε ένα εξαιρετικά ασυνήθιστο περιβάλλον. Είναι pulp, ευθύ και γρήγορο χωρίς να είναι καθόλου χαζό και εκτιμώ ότι θα ικανοποιήσει όλους τους φίλους της crime–noir λογοτεχνίας που ενδεχομένως τα τελευταία χρόνια να έχουν μπουχτίσει από την καλοδεχούμενη μεν, αλλά κάπως βαρετή πλέον σκανδιναβική καταιγίδα αστυνομικών μυθιστορημάτων.

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

Διαβάστε επίσης:

O_kairos_gar_eggys

The Dark Side of the Moon

Advertisements

14 thoughts on “Στα Δάση της Νύχτας

  1. Σε γενικές γραμμές δυσκολεύομαι να διαβάσω οτιδήποτε αφορά μια εποχή στο μέλλον, και αυτό επειδή, εκτός απ’ το ότι είναι θέμα γούστου μάλλον, με ενοχλεί οτι ένας κόσμος μη ρεαλιστικός προκαλεί και μη ρεαλιστικές καταστάσεις. Εσύ λες ότι «η προσοχή στη λεπτομέρεια κάνει πιστευτό έναν κόσμο εξαιρετικά απίθανο». Αν αυτό συμβαίνει, κάθε αναγνώστης σαν εμένα που έχει πρόβλημα με φουτουριστικά κείμενα, μπορεί να το βάλει στην προς ανάγνωση λίστα. Μέτρησε και ο Μπλέικ πάντως, να ξέρεις.

    Ωστόσο δεν θα συμφωνήσω στο τελευταίο σχόλιο. Είμαι μεγάλος φαν του Σκανδιναβικού νουάρ, τόσο στο βιβλίο όσο και στο σινεμά/ τηλεόραση. Από αυτή την καταιγίδα που αναφέρεις όπου ΟΚ, προφανώς υπάρχουν σαχλαμάρες, τα περισσότερα είναι πολύ καλά βιβλία, μερικά από αυτά εξαιρετικά. Ο Κοκκινολαίμης και το Misterioso είναι στο τοπ5 αστυνομικών που έχω διαβάσει. Νομίζω ότι η μαζικότητα του Κοριτσιού με το Τατουάζ έκανε μεν καλό καθώς απογείωσε αυτή τη σχολή αλλά της έκανε και κακό, καθώς η τριλογία του Μιλένιουμ τελικά είναι ένα επίπεδο κάτω απ’ τα περισσότερα. Δεν ξέρω τι έχεις διαβάσει και αν έχεις ψάξει διεξοδικά οπότε πάω πάσο, αλλά αν θέλεις δοκίμασε τα δυο που αναφέρω παραπάνω.

  2. Ευχαριστώ πολύ για τις επισημάνσεις, διότι πάντοτε αναζητώ αξιόλογα αστυνομικά μυθιστορήματα.

    Σε ότι αφορά τους Σκανδιναβούς, αυτή τη στιγμή βρίσκονται στην κορυφή της Παγκόσμιας Πυραμίδας του αστυνομικού μυθιστορήματος, οπότε ποιός είμαι εγώ να τους αμφισβητήσω;
    Παρόλα αυτά, σε καμία περίπτωση η Σκανδιναβία δεν είναι η αγαπημένη μου περιοχή προέλευσης αστυνομικών ιστοριών.

    Μιλάω πάντα υποκειμενικά, αλλά ποτέ δεν κατάλαβα την αιτία της επιτυχίας του Κοριτσιού, των έργων του Μάνγκελ, αλλά και του Nesbo. Μου φαίνεται ότι περιγράφουν πολύ ψυχρά, εξωπραγματικές καταστάσεις. Καλοδεχούμενη η ύπαρξη κοινωνικοπολιτικών σχολίων, αλλά η αστυνομική τους πλοκή συνήθως είναι πολυ προβλέψιμη. Εκτός αν έχω γίνει τόσο σπαστικός και απαιτητικός μετά την ανάγνωση πολλών, παρόμοιων αστυνομικών έργων.

    Νομίζω επίσης ότι πλέον το αστυνομικό έχει γίνει υπερβολικά σοβαρό και τακτοποιημένο. Επαναλαμβάνω ότι το σχόλιο είναι υποκειμενικό, αλλά μου έχει λείψει μια σωστή και αναπάντεχη αστυνομική πλοκή. Αν θέλω να διαβάσω για κοινωνικά θέματα, μπορώ να ανατρέξω σε εφημερίδες και περιοδικά. Αν αυτά συνδυάζονται με πειστική αστυνομική πλοκή, τότε be my guest, όπως συμβαίνει στον James Ellroy.

  3. Για Σκανιναβούς ομολογώ ακόμη δεν ξέρω, αν και έχω σκοπό να μάθω σύντομα.

    O Ellroy είναι ο πιο «κακός» συγγραφέας που έχω διαβάσει. Και όταν λέω «κακός» εννοώ «evil» όχι «bad».

    Τόσο μοχθηρός, στακάτος και υπερβρωμερά ανωμαλιάρης που απλά είναι λατρευτός.

    Να πω ότι το Forests of the Night με έψησε αρκετά. Και η αναφορά στον Μπλέικ με προδιαθετεί θετικά και το κόνσεπτ και ότι οι κτηνάνθρωποι ονομάζονται Moreaus. Εκ του γνωστού νησιού φαντάζομαι, εκείνου του Δόκτορος Μορό.

    Μιλώντας πάντως για αστυνομικά sci fi να θυμίσω το A Scanner Darkly, ελληνηστί «Έρευνα στο Σκοτάδι» του Phillip Dick.

    Όχι απλά ένα καλό αστυνομικό, όχι απλά το αγαπημένο μου Phillip Dick βιβλίο, όχι μόνο ένα από τα καλύτερα sci fi βιβλία έβερ αλλά και ένα συγκλονιστικά ανθρώπινο -αν και δεν το περιμένεις- ανάγνωσμα.

  4. Ο Ellroy είναι απολύτως evil. Αν έπαιζε στο Batman είναι σίγουρο ότι θα ενσάρκωνε τον Joker.

    Το βιβλίο είναι γεμάτο αναφορές σε κλασική λογοτεχνία και δε θα δυσαρεστήσει όποιον το προσπαθήσει. Εχτές τελείωσα και το Emperors of the Twilight που είναι ακριβώς στο ίδιο ύφος και εξίσου ενδιαφέρον.

    Τα Σκανδιναβικά αστυνομικά, είναι σαν τα Σκανδιναβικά αυτοκίνητα. Καλά όταν τα πρωτοβλέπεις, χειροτερεύουν όσο τα οδηγείς και πάντοτε στο τέλος της βόλτας καταλαβαίνεις ότι υπολείπονται της αντίστοιχης Mercedes. Πέρα από την πλάκα πάντως υπάρχουν πραγματικά αξιόλογα Σκανδιναβικά αστυνομικά, νομίζω όμως ότι πλέον αποτελούν κάποιου είδους μόδα και μεταφράζονται αδικαιολόγητα πολλά τέτοια βιβλία στα ελληνικά. Δε θα χανόταν ο κόσμος, αν αντί για ένα ακόμα τέτοιο μυθιστόρημα, μεταφραζόταν στα ελληνικά το Forests of the Night.

    Πάντως, τα καλύτερα αστυνομικά που διάβασα πρόσφατα είναι comics και όχι βιβλία. Ιδού μερικοί ενδιαφέροντες τίτλοι:

    – Area 10 των Christos Cage και Dave Samnee
    – Criminal των Ed Brubaker και Sean Phillips
    – 100 Bullets των Brian Azzarello και Eduardo Risso
    – KANE του Paul Grist

    Πιστεύω ότι αν διαβάσετε τα παραπάνω θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι όταν οι Αγγλο/Αμερικάνοι σοβαρεύονται και γράφουν τα αστυνομικά που μπορούν, οι ξανθοί, γαλανομάτηδες συνάδελφοί τους από τη Βόρεια Ευρώπη ξαναμπαίνουν στις σπηλιές τους για νανάκια.

  5. Δεν έχει καμία σημασία ποιος είναι καλύτερος. Αυτή τη στιγμή οι Σκανδιναβοί έχουν φτιάξει μια πολύ δυνατή σχολή που κυριαρχεί στον κόσμο και δεν είναι (μόνο) εμπορικοί οι λόγοι καθώς από την ενασχόλησή μου σας υπόσχομαι ότι πρόκειται για ένα πολύ αξιόλογο σύμπαν.

    Και μπορεί τα δέκα δυνατά ονόματα ιστορικά της αγγλόφωνης αστυνομικής λογοτεχνίας να έχει βρεθεί κανένας Σκανδιναβός να τα φτάσει σε ποιότητα αλλά σκεφτείτε ότι μιλάμε για έναν κόσμο μερικών δεκάδων εκατομμυρίων που στατιστικά μόνο συγκυριακά μπορεί να «κοντράρει» αμερικάνους και άγγλους.

  6. Η αλήθεια είναι ότι είμαι κάπως ακραίος στα λεγόμενά μου. Δεν έχω όμως πειστεί οτι είναι τόσο αξιόλογοι οι Σκανδιναβοί crime συγγραφείς. Νομίζω ότι πρόκειται για μια «εξωτική» λογοτεχνική μόδα, που πλασαρίστηκε εξαιρετικά και φτάσαμε να δούμε το κορίτσι με το τατουάζ να κάνει χολυγιουντιανή καριέρα και τον επιθεωρητή Βαλάντερ να ενσαρκώνεται από τον kenneth branagh.

    To κοινό λέει ότι αυτή η ψύχωση με την Σκανδιναβική crime λογοτεχνία είναι δικαιολογημένη, δικαιούμαι όμως κι εγώ να διαφωνώ. Επαναλαμβάνω, ότι σαφέστατα υπάρχουν αξιόλογα έργα, θα προτιμούσα όμως κάποια ισορροπία. Δηλαδή αντί για 100 Σκανδιναβικά αστυνομικά, που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά, να μεταφράζονταν 50, 10 Γαλλικά, 10 Γιαπωνέζικα (πολύ ενδιαφέροντα), 10 Ιταλικά and you get my point.

    Επίσης, έχω την εντύπωση ότι οι συγγραφείς αστυνομικών στην Αμερική έχουν υποχωρήσει σε ότι αφορά τη συγγραφή βιβλίων και πλέον δίνουν απευθείας σενάρια για ταινίες και συνηθέστερα τηλεοπτικές σειρές. Χαρακτηριστική η δουλειά του George Pelecanos για το The Wire.

  7. Καλά, αν το δούμε απ’ την πλευρά των μεταφράσεων δεν διαφωνώ καθόλου με αυτό που λες. Είναι και υπερβολικά πολλά αυτά που μεταφράζονται και βγήγαν και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Τουλάχιστον είναι απ’ το Μεταίχμιο που κάνει πολύ καλή δουλειά (γενικώς).

    Οι Σκανδ έχουν μια συμπαθητική παράδοση στον χώρο, όχι σημαντική σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά θέλω να πω ότι δεν έπεσαν απ’ τον ουρανό μετά το Τατουάζ, το οποίο είναι σαφώς υπεύθυνο για το μεγάλο μπαμ που έγινε, αν και, για παράδειγμα,ο Βαλάντερ που ανέφερες είναι πολύ πιο χαρακτηριστικός του είδους. Δηλαδή το Τατουάζ ευθύνεται για την αναγνώριση που έχουν πλέον, όχι όμως και για τη δημιουργία της σχολής.

    Σημαντικός ο Πελεκάνος για το Wire αλλά εκεί όλα τα λεφτά είναι αυτή η τεράστια περίπτωση που λέγεται David Simon, απ’ τις πιο σημαντικές μορφές στην αμερικανική κουλτούρα σήμερα.

  8. Είναι μάλλον καφενειακού επιπέδου, ή μάλλον βγαλμένη από προαύλιο σχολείου η συζήτηση για το ποιος είναι καλύτερος. Φυσικά είμαι ο πρώτος που πέφτει σε αυτή την παγίδα.

    Έχω ακούσει τόσα για το The Wire, μα ακόμα δεν έχω δει ούτε δευτερόλεπτο.

    Σε ότι αφορά Αμερικάνους και Σκανδιναβούς, μου αρέσει ιδιαίτερα το street, hard boiled ύφος των Αμερικάνων, ειδικά όπως αυτό προέκυψε μέσα από την τηλεοπτική σειρά The Shield. Οι μπάτσοι είναι «γουρούνια», αλλά ταυτόχρονα άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα που προσπαθούν να επιβιώσουν στη ζούγκλα της μεγαλούπολης. Κι όταν θα τους δωθεί η ευκαιρία να γίνουν παράνομοι, θα το κάνουν σα να είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.

    Γενικά, μου αρέσει η ιδέα ότι κανείς δεν είναι απόλυτα καλός, ή απόλυτα κακός και ότι οι δυνάμεις ασφαλείας ενδέχεται να μας φυλάνε και ταυτόχρονα να είναι οι πιο επικίνδυνοι εγκληματίες.

  9. Το The Wire είναι στα must see μου, αλλά προς το παρόν αποφεύγω να ξεκινήσω σειρά, ειδικά αν ξέρω ότι πρόκειται να κολλήσω.

    Εχτές πάντως ξεκίνησα να διαβάζω το JINX, του Brian Michael Bendis, το οποίο συνηστώ ανεπιφύλακτα. Όχι μόνο για την ιστορία, αλλά και για τις τεχνικές αφήγησεις, που είναι φοβερά πρωτότυπες για comic. Και το σκίτσο δίνει βέβαια ρέστα.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Jinx_%28Image_Comics%29

    http://www.google.gr/imgres?imgurl=http://1.bp.blogspot.com/_slzL0vHRjtY/TKpQvA_0IsI/AAAAAAAAGaI/fFlx9r_ro2o/s1600/Bendis%2B-%2BJinx%2B62,%2B63.JPG&imgrefurl=http://multiversitycomics.com/columns/off-the-cape-aka-goldfish/&h=480&w=640&sz=92&tbnid=9z6GEQ7wCTl35M:&tbnh=90&tbnw=120&prev=/search%3Fq%3DJINX%2Bbendis%26tbm%3Disch%26tbo%3Du&zoom=1&q=JINX+bendis&usg=__iLV0BtYttrm4IaG1gy-FKG97i5I=&docid=19SIPEHvhqeZoM&hl=el&sa=X&ei=N-z2UIfLNYa60QWMs4DwBw&ved=0CEkQ9QEwBw&dur=547

    http://www.google.gr/imgres?imgurl=http://www.lambiek.net/artists/image/b/bendis_bm/bendis_bm_borderland.jpg&imgrefurl=http://www.lambiek.net/artists/b/bendis_brian_m.htm&h=341&w=430&sz=29&tbnid=BqCHv5LA-T_r4M:&tbnh=82&tbnw=103&prev=/search%3Fq%3DJINX%2Bbendis%26tbm%3Disch%26tbo%3Du&zoom=1&q=JINX+bendis&usg=__NfbG8sWy2ODRxZPXfKGULXuVpaU=&docid=xsFbBAFzKjm3jM&hl=el&sa=X&ei=N-z2UIfLNYa60QWMs4DwBw&ved=0CDoQ9QEwAg&dur=923

  10. Μπορείς σε παρακαλώ αυτά τα σχόλια σου doomantia, να τα κάνεις μικρά ποστ, χάνονται στη «μετάφραση» εδώ πέρα και είναι κρίμα. Άσε που δεν έχουμε γράψει τίποτα για κόμικ τόσο καιρό.

  11. Παράθεμα: Ο Αστυνόμος Χαρίτος στην Ελλάδα του Μνημονίου « Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s