Homeland: μια ιστορία κατασκόπων (που μας άρεσε;)

Παρακολουθήσαμε τις δυο πρώτες σεζόν του Homeland και σας παρουσιάζουμε τις απόψεις μας για την πιο πολυσυζητημένη σειρά της τηλεόρασης σήμερα. Γιατί μας άρεσε, τι μας χάλασε και τι μας θύμισε.

Ακολουθεί ένα πανηγύρι από SPOILER, όποιος δεν έχει δει πρώτο και δεύτερο κύκλο μην κάνει το λάθος να συνεχίσει.

Αναλυτικό review της τρίτης σεζόν εδώ.

Homeland

Κεφάλαιο 1: ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ

Επειδή έπειτα από καιρό παρακολουθήσαμε μια σειρά που μας έκανε να θέλουμε να τη συζητήσουμε, να πούμε τι μας άρεσε, ποιος μας ενόχλησε, τι πιστεύουμε ότι θα γίνει μετά. Επειδή είχε στοιχεία από ένα πολύ καλό δράμα αλλά και στοιχεία από μια καλή περιπέτεια. Επειδή ο Ντάμιεν Λιούις είναι ο αγαπημένος μας κοκκινοτρίχης σε αυτόν τον κόσμο και επειδή η Κλέρ Ντέινς είναι (…) ΟΚ, δεν είναι η αγαπημένη μας σε τίποτα, αλλά εδώ ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Επειδή κάθε Δευτέρα βράδυ περιμέναμε το καινούριο επεισόδιο. Επειδή τις δέκα σκηνές που θα σας περιγράψουμε μετά την εικόνα θα αργήσουμε να τις ξεχάσουμε.

Για έλα λίγο μαζί μας

Για έλα λίγο μαζί μας

10. Εντάξει, ήταν λίγο υπερβολικό αλλά είχε χτιστεί ένα μυστήριο και κάτι περιμέναμε να γίνει που σίγουρα δεν ήταν αυτό: η Ρόγια πηγαίνει τον Μπρόντι σε μια ερημιά και σε όλα τα γιατί που υπάρχουν στο μυαλό μας και στο μυαλό της Κάρι και των άλλων, έρχεται να απαντήσει η έλευση ενός ελικοπτέρου που παίρνει τον Μπρόντι μακριά. Αρκετά εντυπωσιακό και υπέροχη η Κάρι που τρέχει στα χωράφια σε έξαλλη κατάσταση. Ακόμα βέβαια δεν κατάλαβα πόσο δύσκολο ήταν να παρακολουθήσει η CIA (για όνομα του θεού) ένα ελικόπτερο επί αμερικανικού εδάφους.

9. Η Ντόνα και ο Φιν κάνουν χαζομάρες με το αυτοκίνητο -σαν καλά πλουσιόπαιδα- και χτυπάνε μια γυναίκα. Από τον τρόπο που κινηματογραφείται η σκηνή, καταλαβαίνουμε ότι κάτι θα συμβεί αλλά ειλικρινά περίμενα κάτι λιγότερο τραγικό. Να κάνουν μια ζημιά, ναι, αλλά όχι να σκοτώσουν έναν άνθρωπο. Υπάρχει τρομερή ένταση και η σκηνή μου φάνηκε αληθινά σπουδαία, κάτι που είναι ανεξάρτητο απ’ το ότι στη συνέχεια αυτή την ιστορία στη συνέχεια μας έσπασε τα νεύρα, μετατρέποντας παράλληλα την Ντόνα σε ένα κωμικά καταθλιπτικό πλάσμα.

Το δωμάτιο της Κάρι

Το δωμάτιο της Κάρι

8. Προς το φινάλε του πρώτου κύκλου, η Κάρι είναι σε κακή κατάσταση έχει γεμίσει το σπίτι της με φωτογραφίες και σημειώσεις (βλέπε A beautiful mind) προσπαθώντας να βάλει σε μια σειρά ό,τι δεν καταλαβαίνει. Είναι αυτό που πολύ αργότερα θα πει η ίδια για τις ψυχωσικές της κρίσεις: it’s ugly. Ναι, είναι άσχημο αλλά τηλεοπτικά υπέροχο. Το πώς καταφέρνει η Κλέρ Ντέινς να κάνει το μάτι της να γυαλίζει είναι σπουδαίο.

7. Πάντα μ’ αρέσουν οι σκηνές με τα τεστ αλήθειας/ polygraph και όταν ο Μπρόντι υποβάλλεται σε ένα τέτοιο, έχουμε ένα πολύ ενδιαφέρον σκηνικό. Απαντάει «αλήθεια» όπου η Κάρι ήλπιζε να τον τσακώσει, οπότε σκαρφίζεται μια έξτρα ερώτηση. Την λέει στον εξεταστή, ο οποίος με τη σειρά τη μεταφέρει στον Μπρόντι: έχεις απατήσει τη γυναίκα σου; Ο Μπρόντι απαντάει αρνητικά (η Κάρι ξέρει ότι αυτό είναι ψέματα αφού ήδη έχουν ήδη κάνει σεξ μεταξύ τους) αλλά το μηχάνημα «τρώει» το ψέμα. Ο Μπρόντι νίκησε το τεστ αλήθειας. Για πλάκα.

6. Τρυφερό και επικίνδυνο, το πρώτο ερωτικό τετ-α-τετ του Μπρόντι με την Κάρι στο σπίτι στο δάσος. Πολύ δυνατοί διάλογοι, πολύ καλές συνεχόμενες ανατροπές και πολύ ουσιαστικό σημείο για ολόκληρη τη σειρά. Εκεί γεννιέται η δυνατή σχέση των δυο πρωταγωνιστών που τους ακολουθεί με έναν περίεργο τρόπο αγάπης-μίσους ως σημείο αναφοράς μέχρι το τέλος. Η Κάρι πάσχει από ενός τύπου Stockholm Syndrome και ερωτεύεται τον εχθρό της. Βαθιά και αληθινά, θέλοντας τόσο πολύ να αποδειχτεί προδότης, όσο ακριβώς και δεν θέλει.

5. Φινάλε του δεύτερου κύκλου. Ανάμεσα σε αμέτρητα πτώματα Αμερικανών πολιτών και αξιωματούχων, ο Σολ στέκεται όρθιος, μεγαλοπρεπής και πανίσχυρος, ψέλνοντας ένα μουσουλμανικό ύμνο (ύποπτο;) όταν η Κάρι μπαίνει στον χώρο και φωνάζει το όνομά του. Ο Σολ παίρνει μια έκφραση ευτυχίας/ ανακούφισης/ δικαίωσης/ κάτι άλλο/ έκπληξης που είναι τόσο καλά σχεδιασμένη πάνω στο πρόσωπό του, πιο αληθινή κι από όσο θα ήταν στην κανονική ζωή. Ο Σολ ήταν πάντα μια σταθερή αξία για τη σειρά, αναμένεται να βασιστούν πολλά πάνω του από δω και πέρα.

Μπρόντι vs Κουίν

Μπρόντι vs Κουίν

4. Ο Μπρόντι ανακρίνεται από όλα τα μεγάλα (ή μεσαία) κεφάλια της CIA σε εκείνο το υποκατάστημα που έχουν στήσει για την περίσταση και ο Κουίν αναλαμβάνει τον ρόλο του κακού μπάτσου, καρφώνοντας μ’ ένα μαχαίρι το χέρι του Μπρόντι στο τραπέζι. Αυτή είναι η σοκαριστική κορύφωση ενός απ’ τα καλύτερα επεισόδια της σειράς, με εντάσεις εσωτερικού χώρου, αβίαστο συναίσθημα και ένα ακόμα (διαφορετικό αυτή τη φορά) τετ-α-τετ του Μπρόντι με την Κάρι σε μια ανακριτική διαδικασία πολύ πολύ υψηλής ποιότητας.

Το χαμόγελο της Κάρι

Το χαμόγελο της Κάρι

3. Αρχή της δεύτερης σεζόν, η Κάρι δεν πατάει και πολύ καλά στα πόδια της αλλά η CIA την σέρνει μέχρι την Βηρυτό για να βοηθήσει σε μια ιστορία και όταν η δράση ξεκινάει, η Κάρι βρίσκει τον εαυτό της. Το ημίτρελο χαμόγελο που σκάει όταν ξεφεύγει απ’ τους διώκτες της στο παζάρι, είναι απ’ τα χαϊλάιτ όλης της σεζόν. Ένα χαμόγελο με δώσεις τρέλας, ευτυχίας και τρόμου. Μια μαζοχιστική δήλωση αφοσίωσης.

Το περίφημο βίντεο

Το περίφημο βίντεο

2. Ο Σολ ανακαλύπτει κάτι στα πράγματα που βούτηξε η Κάρι απ’ την αποστολή στη Βηρυτό και υποψιαζόμαστε ότι θα είναι κάτι καλό αλλά όχι τόσο καλό: είναι το τσιπάκι με το βίντεο του Μπρόντι που αναλαμβάνει την ευθύνη για την βόμβα (που δεν ανατίναξε) και η σειρά παίρνει μια εντελώς διαφορετική τροπή. Αν εμείς οι θεατές το ξέραμε από τον πρώτο κύκλο, οι άνθρωποι της CIA το έμαθαν εκείνη τη στιγμή. Εν τω μεταξύ ήταν αρχή στον δεύτερο κύκλο και εκείνο το βράδυ κοιμηθήκαμε με την γλυκιά βεβαιότητα ότι τα πράγματα θα αρχίσουν να συμβαίνουν.

1. Στο τέλος του δεύτερου επεισοδίου του πρώτου κύκλου. Ακόμα δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Δεν ξέρουμε αν ο Μπρόντι έχει «γυρίσει», αν είναι καλός ή κακός, τι τρέχει με την Κάρι, αν αγαπάει τη γυναίκα του, αν θέλει να ανατινάξει όλο το σύμπαν. Βλέπουμε μόνο έναν ψυχολογικά ασταθή χαρακτήρα που παλεύει να βρει τις ισορροπίες του σε έναν παλιό καινούριο κόσμο, να καταφέρει να σταθεί στο παλιό καινούριο του σπίτι, με την παλιά καινούρια οικογένειά του. Και τον βλέπουμε να περπατάει αργά, μέσα στη νύχτα, με το μάτι του θολό και να μπαίνει στο γκαράζ, να ανοίγει την πόρτα μια χαραμάδα για να περνάει το φως της ανατολής, να σκύβει και να προσεύχεται στον Αλλάχ. Ανατριχιαστικό όσο πολύ λίγα πράγματα που έχουμε δει στην τηλεόραση.

Κεφάλαιο 2: ΤΙ ΜΑΣ ΧΑΛΑΣΕ

Πρώτα απ’ όλα, έγιναν δυο μεγάλα λάθη. Το πρώτο ήταν ότι δεν τελείωσε την πρώτη σεζόν. Ναι, ο Μπρόντι θα έπρεπε να έχει πατήσει τον διακόπτη στο γιλέκο του και να έχει ανατινάξει όλο τον κόσμο. Και να τελειώσει η σειρά εκεί. Ο ιερός σκοπός του πάνω κι απ’ την οικογένειά του, πάνω απ’ την Κάρι, πάνω απ’ τον εαυτό του, πάνω απ’ την πατρίδα του. Αυτό θα ήταν κάτι πραγματικά διαφορετικό. Και να πέσουν τίτλοι τέλους πάνω στα συντρίμμια. Το δεύτερο λάθος ήταν ότι δεν τελείωσε ούτε τώρα, μετά την ολοκλήρωση του δεύτερου κύκλου. Ο Κουίν έπρεπε να έχει πυροβολήσει τον Μπρόντι εκεί στη λίμνη. Και τέλος. Τραγικά κι ωραία. Το ότι η Αμερική είναι σε έναν διαρκή πόλεμο με το Ισλάμ το ξέρουμε, δεν χρειάζεται τρίτος κύκλος για να μας το αποδείξει. Η σκηνή με την ανατίναξη της CIA (ή όπου γινόταν η κηδεία του Γουόλτεν τέλος πάντων), δεν μπορώ να πω ότι δεν ήταν εντυπωσιακή και ότι δεν μείναμε λίγο με το στόμα ανοιχτό αλλά σε δεύτερο χρόνο κλείσαμε το στόμα και αναρωτηθήκαμε τι άλλο θα δούμε. Θέλω να πω ότι αν στην τρίτη σεζόν δούμε το Άγαλμα της Ελευθερίας να ανατινάζεται, δεν θα μας κάνει εντύπωση.

Καλή χρυσή η Τζες αλλά μας ζάλισε

Καλή χρυσή η Τζες αλλά μας ζάλισε

Με άλλα λόγια, οι παραγωγοί της σειράς φτιάξανε ένα εξαιρετικό τηλεοπτικό προϊόν αλλά νιώθω ότι τελικά γαντζώθηκαν απ’ τα νούμερα της τηλεθέασης τραβώντας την ιστορία περισσότερο από όσο έπρεπε, φτιάχνοντας μερικά επεισόδια άδεια από ουσία και ταλαιπωρώντας μας με άχρηστες σκηνές φτιαχτής αγωνίας και συναισθηματικά δραματάκια επιπέδου σαπουνόπερας. Για αυτό το τελευταίο: στην πρώτη σεζόν το Homeland κατάφερε να ισορροπήσει ανάμεσα στην δράση και το δράμα. Στον δεύτερο κύκλο αυτό έγινε κάπως χαζά, φτιαχτά. Νιώθω ότι απλώς μας έδειχναν την Τζες να γκρινιάζει κάθε τρεις και λίγο για να μην χαλάσει ο χαρακτήρας της σειράς (και όταν σκούρυναν τα πράγματα την έβαλαν να βγάλει την μπλούζα της για να μας ρίξει στάχτη στα μάτια, αλλά εμείς δεν είμαστε Μάικ). Πολύ κακή επίσης χρήση των δυο παιδιών. Καλά, ο γιος δεν υπήρχε αλλά ο ρόλος που ανατέθηκε στην κόρη ήταν υπερβολικά απαιτητικός και δεν μπορούσε να τον υποστηρίξει. Όχι απαραίτητα επειδή δεν είναι καλή ηθοποιός αλλά επειδή ο ρόλος ήταν κενός περιεχομένου, άστοχος κι αχρείαστος.

Παλιόπαιδα

Παλιόπαιδα

Στο ίδιο κλίμα, κάποια γεγονότα έγιναν απλώς για να γίνουν, με μια προχειρότητα που δεν ταίριαζε με την γενικότερη έλλειψη προχειρότητας της σειράς. Στο τέλος, για παράδειγμα, η συμπεριφορά του Κουίν δεν είναι καθόλου πειστική, καθόλου συμβατή με τον κυνικό χαρακτήρα που είχε φτιάξει, εντελώς παράλογη. Άλλο παράδειγμα, η δολοφονία του ράφτη μέσα στο δάσος. Γιατί έγινε αυτό «κλέβοντας» μισό επεισόδιο ποτέ δεν κατάλαβα. Τα ατέλειωτα ζόρια της Ντόνα μην τα ξαναπούμε. Πολύ κουραστικά. Για να μην τα πολυλογώ, νομίζω ότι οι παραγωγοί θέλοντας να κάνουν μια υπέρβαση (βλέποντας το ενδιαφέρον του κόσμου), πήγαν τη σειρά ένα βήμα πίσω στον δεύτερο κύκλο.

Κεφάλαιο 3: ΤΙ ΜΑΣ ΘΥΜΙΣΕ

Όπως διαβάζουμε και στους τίτλους αρχής, το Homeland είναι βασισμένο σε μια ισραηλινή σειρά ονόματι Hatufim (Prisoners of war, όπως αποδίδεται στα αγγλικά). Ωστόσο, η εμβληματική φράση του πρώτου κύκλου «a US marine has been turned» εμένα μου φέρνει στο μυαλό μια άλλη, επίσης εμβληματική: «there is a mole inside the Circus». Υποθέτω, δηλαδή, ότι οι παραγωγοί του Homeland ήταν καλά διαβασμένοι στο κλασικό Tinker tailor soldier spy του Τζον Λε Καρέ. Αλλωστε, οι βασικές αρχές του Homeland βασίζονται στο συγκεκριμένο βιβλίο και γενικότερα στην ψυχροπολεμική παράδοση του spy fiction. Εξηγούμαι: πρώτα απ’ όλα, οι σεναριογράφοι του Homeland έχτισαν πάνω στον Νίκολας Μπρόντι έναν νέο μύθο κατασκόπου, ακολουθώντας αυτόν που πριν από 38 χρόνια έφτιαξε ο Τζον Λε Καρέ με τον Μπιλ Χέιντον (απ’ το Tinker Tailor Soldier Spy), τον μύθο δηλαδή του πιο άρτιου fictional διπλού πράκτορα που έχει κατασκευαστεί ποτέ. Αντίστοιχα, ο Λε Καρέ έφτιαξε τον ήρωά του βασιζόμενος (σχεδόν βιογραφικά) στον πιο άρτιο αληθινό διπλό πράκτορα της σύγχρονης ιστορίας, τον Κιμ Φίλμπι. Με την ολοκλήρωση και του δεύτερου κύκλου του Homeland, αν και είναι προφανείς πολλές διαφορές ανάμεσα στον φανταστικό Μπρόντι και τον πραγματικό Φίλμπι (ή τον επίσης φανταστικό Χέιντον), βρήκα μια πολύ βασική ομοιότητα. Όχι όσον αφορά στη δράση, το υπόβαθρό και την προσωπικότητα των δυο ανδρών, αλλά όσον αφορά στον τρόπο που ο «mole» τρύπωσε στο πεδίο δράσης του.

Ο Φίλμπι στρατολογήθηκε προπολεμικά απ’ τους Σοβιετικούς όταν ακόμα ήταν φοιτητής στο Κέιμπριτζ και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε κορυφαίο στέλεχος της βρετανικής διπλωματίας, προσφέροντας στους συμμάχους του μυστικά με το τσουβάλι. Όταν τελικά έφτασε μια ανάσα απ’ το να αποκαλυφθεί, πρόλαβε και διέφυγε στη Μόσχα όπου και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Δεν βρήκε εκεί τα αξιώματα και τις τιμές που περίμενε αλλά όταν πέθανε τιμήθηκε ως ήρωας των Σοβιέτ. Η δράση του θεωρείται ότι επηρέασε καθοριστικά τις ισορροπίες του ψυχρού πολέμου. Αυτό που μαθαίνουμε και απ’ τον Φίλμπι και απ’ τον Χέιντον και απ’ τον Μπρόντι είναι ότι για να δελεάσεις έναν άνθρωπο να προδώσει την χώρα του, ρισκάροντας την ζωή του και τη ζωή της οικογένειάς του, πρέπει να του προσφέρεις κάτι περισσότερο από, ας πούμε, χρήματα. Πρέπει να τον έχεις πείσει ότι αυτό που κάνει είναι σωστό, να τον έχεις μπολιάσει με πανίσχυρες ιδεολογικές βάσεις. Πρώτα ετοιμάζεις έναν σπόρο και μετά τον αφήνεις να φυτρώσει στον κήπο του εχθρού σου. Για αυτό και στο Homeland τονίζεται τόσο πολύ και επί δυο κύκλους η σχέση που ανέπτυξε ο Μπρόντι με τον Άμπου Ναζίρ στο Ιράκ και η σταδιακή του μετάλλαξή σε έναν πιστό Μουσουλμάνο, πριν σταλεί πίσω στην πατρίδα με σκοπό να εκδικηθεί τους συμπατριώτες του.

Σε λοιπές ομοιότητες του Homeland με το Tinker Tailor Soldier Spy, πέρα απ’ τον διπλό πράκτορα που είναι ο πυρήνας της πλοκής, έχουμε κι έναν «καλό» πράκτορα (Τζορτζ Σμάιλι – Κάρι Μάθισον) του οποίου την αφοσίωση δεν διαπραγματευόμαστε και ο οποίος έχει εμμονή με τον μεγάλο κακό της ιστορίας (Κάρλα – Άμπου Ναζίρ) που είναι πάντα ο απώτερος στόχος κάθε επιχείρησης. Η εμμονή του Σμάιλι ολοκληρώνεται στο τελευταίο μέρος της Τριλογίας του Κάρλα, με τον Σμάιλι να είναι πλέον περίεργα συναισθηματικός απέναντι στον μεγάλο του αντίπαλό του. Επίσης, οι εσωτερικές υποθέσεις του κέντρου (Σέρκους –CIA) αναλώνονται σε λάθη, κακούς υπολογισμούς, γραφειοκρατία, αμφιλεγόμενα αφεντικά, διαφθορά, συμφέροντα από το πάνω ράφι, ίντριγκες, προδοσίες, υποψίες, συνωμοσίες. Επίσης, βασική ομοιότητα των δυο έργων είναι η απουσία θέσης. Δηλαδή, μπορεί ο Λε Καρέ να είναι με τους Αγγλους και οι παραγωγοί του Homeland να είναι με τους Αμερικάνους αλλά δεν νομίζω ότι μας παρουσιάζεται πολύ χειρότερος ο Άμπου Ναζίρ απ’ τον αντιπρόεδρο Γουόλτεν. Θέλω να πω αυτό που υπερισχύει ως μήνυμα η αγριότητα και το παράλογο της κόντρας, παρά ότι οι Μουσουλμάνοι είναι κακοί τρομοκράτες που διψάνε για το αίμα των καλών Αμερικάνων. Όπως λέει κάποια στιγμή η Κόνι (εκείνη η αλκοολική συνταξιούχος της ΜΙ5 με την θαυμάσια μνήμη στην οποία κατέφευγε ο Σμάιλι όποτε έβρισκε τα σκούρα): «δεν παίζουμε πια άγγελοι εναντίον διαβόλων». Και είναι σημαντικό αυτό, κυρίως για την εικόνα του Homeland προς τα έξω, το οποίο έπρεπε να προσπαθήσει σκληρά για να διώξει από πάνω του την εντύπωση του americanly correct σόου.

Advertisements

11 thoughts on “Homeland: μια ιστορία κατασκόπων (που μας άρεσε;)

  1. Στην αρχή είπα: «Μπα, χλωμό να το δω»

    Μετά διαβάζοντας σπόιλερ, άρχισα να ψήνομαι. Μετά άρχισα να σκέφτομαι ότι έκανα μαλακία που τα διάβασα, γιατί μάλλον θέλω να τη δω.

    Τελικά, δε διάβασα όλο το κείμενο.

    Νιώθω απίστευτα μπερδεμένος. Δεν ξέρω τι να κάνω. Να την δω ή να διαβάσω το υπόλοιπο κείμενο.

  2. Νομίζω ότι μερικοί μερικοί (Jorn και Jackson) δεν ξέρουν τι σημαίνει σπόιλερ.

    Να το δεις Jorn, θα το χαρείς, βλέπεται πολύ εύκολα και έχει ενδιαφέρον. Ο,τι διάβασες θα το ξεχάσεις, αφού λογικά δεν θα κατάλαβες τι διάβασες. Αφού το δεις να το ξαναδιαβάσεις και τα λεμε αναλυτικά τότε.

  3. Τι θέλω να δω στην τρίτη σεζόν:

    1. Να πάρει ο Μάικ την οικογένεια (μάνα και κόρη κυρίως) και να πάνε να ζήσουν ευτυχισμένοι στο Μεξικό ή κάπου μακριά τέλος πάντων. Δεν έχει σημασία. Αρκεί να μην τις βλέπουμε.
    2. Τον Κουίν να παίζει αρκετά περισσότερο. Ας κάνει τον κακό, τον καλό, ό,τι αυτός θέλει. Αρκεί να παίζει…
    3. Τον Σολ να παίρνει τα ηνία της CIA. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
    4. Η Κάρι κ ο Μπρόντι να σταματήσουν τα πολλά μέλια (τσικ φλικ την έχουν καταντήσει τη σειρά)
    4. Να φτάσει ξανά τα επίπεδα της πρώτης σεζόν και αν γίνεται να ολοκληρωθεί. Τραγικά και ωραία, όπως λες jimmy.

    αυτά νομίζω.

  4. Nube, έχεις δυο φορές το 4.

    1. Ακούγεται πολύ έντονα ότι δεν θα ξαναδούμε την Τζες και τα παιδιά… αλλά από φήμες άλλο τίποτα. Κάπου διάβασα ότι δεν θα παίζει ούτε ο Μπρόντι. Οχι από έγκυρες πηγές πάντως. Πριν το τελευταίο επεισόδιο ακουγόταν πολύ έντονα και ότι η Κάρι θα σκοτώσει τον Μπρόντι.
    2. Δεν μπορώ να φανταστώ τι ρόλο θα έχει ο Κουίν. Μου φαίνεται το ίδιο πιθανό να μην τον ξαναδούμε και να τον βλέπουμε σε ρόλο απόλυτου πρωταγωνιστή. Τον βαρέθηκα πολύ σ’ αυτό το τελευταίο επεισόδιο όπως έγραψα και παραπάνω, αλλά καταλαβαίνω την αγωνία σου.
    3. Ναι, αυτό λογικά θα το δούμε.
    4. Ναι, κι αυτό λογικά θα το δούμε.
    5 (ή 4). Δεν έχω πρόβλημα να κρατήσει άλλους 15 κύκλους, αρκεί να έχει κάτι να μας πει από δω και πέρα.

  5. Παράθεμα: Η Αν Χάθαγουεϊ είναι η Κάρι απ’ το Homeland « Τα Νέα του Βελγίου

  6. Παράθεμα: Η Αν Χάθαγουεϊ είναι η Κάρι απ’ το Homeland | Τα Νέα του Βελγίου

  7. Παράθεμα: Pop culture παραλήρημα για τις ομάδες του NΒΑ | Τα Νέα του Βελγίου

  8. Παράθεμα: Homeland: τρίτος κύκλος και τώρα τι; | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s