Crime Movies Vol. 1

Μετά από επική ανταλλαγή απόψεων στα comments πρόσφατου post, ήρθε η μεγάλη στιγμή. Όπου τα comments γίνονται posts και η συζήτηση για τα «χαμένα» διαμάντια του crime cinema συνεχίζεται.

Hardboiled

Click it and see

Hard Boiled (1992) – του John Woo

Ο detective Tequila και ο μυστικός αστυνομικός Alan ενώνουν τις δυνάμεις τους για να εξαρθρώσουν ένα καλά οργανωμένο δίκτυο αδίστακτων εμπόρων όπλων.

Η τελευταία ταινία του John Woo πριν φύγει από το Hong Kong για να γεμίσει με αίμα και σφαίρες τις Αμερικανικές κινηματογραφικές οθόνες είναι η καλύτερή του μέχρι τότε. Όποιος γνωρίζει έστω και ελάχιστα το έργο του Woo ξέρει τι να περιμένει: Είναι βέβαιο ότι οι σφαίρες που έπεσαν κατά τη διάρκεια γυρισμάτων του Hard Boiled είναι περισσότερες από ότι στην επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου».

Η ταινία έχει διαδικαστικό σενάριο και σαχλαμάρες όπως οι παρακάτω: Ο δολοφόνος μετά την πράξη του, επανατοποθετεί το όπλο σε μέρος που θα το βρει οπωσδήποτε η αστυνομία (χωρίς καμία διάθεση να την αποπροσανατολίσει). Το μυστικό οπλοστάστιο των λαθρεμπόρων βρίσκεται κάτω από ένα κεντρικό νοσοκομείο (!!!). Επίσης υπάρχουν διάλογοι του στυλ:

Tequila: Μήπως έχω γίνει υπερβολικά σκληρός?

Συνταξιούχος detective: Όχι, εκείνοι είναι ακόμα σκληρότεροι.

Όμως, χάρις στην ικανότητα του σκηνοθέτη, το ζήλο του cast και την άψογη μουσική επένδυση τίποτα από τα παραπάνω δε δημιουργεί πρόβλημα. Ο Woo γράφει με το φακό του ίσως τις καλύτερες σκηνές δράσης που έχω δει ποτέ σε αστυνομικό film. Το απλοϊκό σενάριο εξελίσσεται πειστικά και οι ηθοποιοί πραγματικά κερδίζουν το θεατή.

Ο “κακός” της ταινίας είναι πραγματικά αδίστακτος και ασυνείδητος και μαζί με το πρωτοπαλίκαρό του (Mad Dog) που μοιάζει να έχει βγει από κλουβί ελεύθερης πάλης, συγκροτούν μια ομάδα που θα ήθελες να έχεις δίπλα σου σε τσαμπουκά.

Η ταινία ΔΕΝ είναι για υπερβολικά κουλτουριάρηδες, αλλά θα εκτιμηθεί από εραστές της βίας, των ανταλλαγών πυροβολισμών, της υπερβολής και της δράσης. Μετά από δύο ώρες το body count έχει γράψει 307 πτώματα, καθένα από τα οποία έχει εξολοθρευτεί με κάποια εντυπωσιακή χορογραφία, μετά από πολύ κόπο, ιδρώτα και κωλοτούμπες από τους πρωταγωνιστές.

Το Hard Boiled είναι μέσα στις 10 αγαπημένες μου ταινίες και έχει ειδωθεί πάνω από 20 φορές, όλες με την ίδια ευχαρίστηση.

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

Click it and see
Click it and see

Full Contact (1997) – του Ringo Lam

Αρκετά μπερδεμένα τα πράγματα εδώ, αλλά και άκρως ενδιαφέροντα. O σκηνοθέτης Ringo Lam έχει χτίσει τη φήμη του πάνω σε όργια ξυλοφορτώματος με τον J.C. Van Damme και καρατοκωμωδίες με τον Jackie Chan. Επίσης, έχει σκηνοθετήσει πολλάκις τον super star του Hong Kong action cinema Chow Yun Fat να πυροβολεί και να δέρνει. Μάλιστα, μια από αυτές τις ταινίες (City On Fire – 1987) έδωσε τη βάση του σεναρίου για το Reservoir Dogs.

Ο Lam λοιπόν είναι ένας σκηνοθέτης που αρέσκεται ιδιαίτερα στην ανούσια βία και τα εξεζητημένα κλωτσομπουνίδια. Στο Full Alert, το ξύλο περιορίζεται, οι ταχύτητες κατεβαίνουν και το αποτέλεσμα είναι ένα εξαιρετικό, σκληρό αστυνομικό film, εναλλακτικό για τα συνήθη Ασιατικά πρότυπα.

Ο επιθεωρητής Pao προσπαθεί να εξαρθρώσει μια συμμορία αδίστακτων ληστών, ανακαλύπτοντας τις επιπτώσεις της δουλειάς του στην οικογένειά του, στους συναδέλφους του, αλλά και στον ίδιο του το χαρακτήρα. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Pao και Mak Kwan (ο αρχισυμμορίτης) είναι απλά εξαιρετικό. Οι δύο αντίπαλοι φαίνονται να πάσχουν πραγματικά, να είναι ευάλωτοι (ειδικά ο Pao) και με αδυναμίες, διατηρώντας παράλληλα αξιοσημείωτες ικανότητες ο καθένας στη δουλειά του (ειδικά ο Mak Kwan).

Χρησιμοποιώντας μια μουσική αναλογία, αν το Hard Boiled είναι το Angel of Death των Slayer, τότε το Full Alert είναι το South of Heaven. Και τα δύο θα σε σκοτώσουν, αλλά με διαφορετικούς τρόπους. Το Full Alert είναι πιο προσγειωμένο, πιο σκοτεινό και πιο επικεντρωμένο στα προβλήματα των ηρώων του. Βεβαίως, η δράση και τα πιστολίδια δε λείπουν. Σχεδόν στη μέση της ταινίας, υπάρχει μια από τις καλύτερες σκηνές καταδίωξης με αυτοκίνητα που έχω δει, στο κέντρο του Hong Kong. Το σχεδόν δεκάλεπτο κυνηγητό, είναι ρεαλιστικότατο, με εντυπωσιακή οδήγηση από πλευράς κακοποιών και χορταστική ανταλλαγή πυρών.

Η ουσία όμως του film είναι ότι ο Lam επιλέγει μια πιο σοβαρή προσέγγιση στο αστυνομικό δράμα, μακριά από το κινηματογραφικό παρελθόν και μέλλον του και κυρίως, μακριά από την καράτε/βαράτε/μπαμ – μπαμ παράδοση της χώρας του. Μια σκληρή ταινία δράσης, στα πρότυπα του French Connection, που διατηρεί όμως ισχυρά τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το ασιατικό crime cinema. Τί κρίμα που δεν υπήρξε αντίστοιχη συνέχεια κι ο Lam επέλεξε να ακολουθήσει μια safe πορεία με αίμα, ιδρώτα και πολεμικές τέχνες…

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

Click it and see

Click it and see

Cowboy Bebop The Movie (2001) –

του Shinichirô Watanabe

Το ημερολόγιο γράφει 2071, λίγο πριν το Halloween. Στην πρωτεύουσα της αποικίας στον πλανήτη Άρη ένας βιο-τρομοκράτης απειλεί να απελευθερώσει θανατηφόρο ιό, που θα αφανίσει άμεσα ολόκληρο τον πληθυσμό της πόλης. Η κυβέρνηση αμέσως τον επικηρύσσει έναντι 300 εκατομμυρίων woolongs, που αποτελεί και την μεγαλύτερη αμοιβή στην ιστορία για επικυρηγμένο εγκληματία. Οι ήρωές μας, μια εντελώς ανομοιογενής ομάδα κυνηγών κεφαλών, προσπαθούν να εντοπίσουν τον τρομοκράτη.

Η ταινία αποτελεί κάτι σα σύνοψη μιας από τις καλύτερες σειρές ενήλικων, Ιαπωνικών κινουμένων σχεδίων. Οι δημιουργοί πατάνε αναμφίβολα και χωρίς τύψεις στη βάση του Blade Runner, λοξοκοιτώντας από τη μια σε western και από την άλλη σε κλασικά film noir, δημιουργώντας ένα ανεπανάληπτο αποτέλεσμα που θα κερδίσει ακόμα και φανατικούς πολέμιους των manga.

Η προσοχή στη λεπτομέρεια προκαλεί ζάλη. Ο φανταστικός, φουτουριστικός κόσμος που έχει κατασκευαστεί στο Cowboy Bebop είναι αυτόνομος, αληθοφανέστατος και χάρμα οφθαλμών. Όλοι οι ήρωες είναι ξεχωριστοί, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και αδυναμίες. Το σενάρια είναι απλό, αλλά άψογα εκτελεσμένο, χωρίς κενά και αναληθοφάνειες. Η αποικία στον Άρη έχει σχεδιαστεί υπομονετικά και προσεκτικά μέχρι τελευταίας κουκίδας, είτε πρόκειται για την Μαροκινή γειτονιά, είτε για στρατιωτικά εργαστήρια βιολογικών όπλων. Η μουσική επένδυση είναι σημείο αναφοράς και στέκεται πέραν της ταινίας. Η γκάμα του soundtrack ποικίλει από jazz – bebop μέχρι hard rock και techno, με τις νότες να ξεχύνονται με άψογο χρονισμό μέσα στην εξέλιξη της δράσης.

Η δράση βεβαίως έχει τον κύριο λόγο: Από αναμετρήσεις πάνω σε monorail εναέρια τρένα, μέχρι αερομαχίες με φουτουριστικά, μονοθέσια αεριοθούμενα, το Cowboy Bebop θα ενθουσιάσει κάθε φίλο της αδρεναλίνης, των καταδιώξεων και των φαντασμογορικών σκηνών.

Υπάρχουν πολλά αξιόλογα manga με θεματολογία crime/noir. Το εξαιρετικό Gungrave, το κλασικό πλέον Golgo 13, το Patlabor κ.α. Το Cowboy Bebop βρίσκεται εδώ διότι με την εμμονή των δημιουργών για αληθοφάνεια και προσοχή στη λεπτομέρεια, δημιουργήθηκε κάτι πέρα από τα στενά όρια του manga. Ακόμα και το dubbing για την αγγλόφωνη έκδοση έχει γίνει με απίστευτη προσοχή και μαεστρία.

Οι φίλοι των anime ξέρετε για τι μιλάω και τώρα χαμογελάτε με ευχαρίστηση, σκεπτόμενοι τον Spike Spiegel να πυροβολεί με ακρίβεια μετρονόμου τους στόχους του. Για όλους τους υπόλοιπους, ιδού η ευκαιρία να διαπιστώσετε ότι τα Ιαπωνικά κινούμενα σχέδια είναι κάτι πολύ παραπάνω από τετραγωνισμένα ρομπότ, καράτε σε σειρές χιλιάδων επεισοδίων και συνουσίες με τερατόμορφους δαίμονες.

To be continued…

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

Διαβάστε επίσης:

Forbrydelsen και τιμωρία

God’s Unwanted Children

Advertisements

19 thoughts on “Crime Movies Vol. 1

  1. Κι εγώ 0/3, αλλά δεδομένου ότι μία από τις λίγες ταινίες του είδους που μου άρεσαν πραγματικά ήταν το Face/Off, μάλλον την πρώτη θα διάλεγα. Από ντροπή βέβαια τελικά θα έβλεπα την τρίτη, γιατί είναι λίγο κρίμα από όλη αυτήν την καταπληκτική παραγωγή της Ιαπωνίας να έχω δει μόνο αυτά που έχουν συνουσίες με τερατόμορφους δαίμονες.

    Γεια σου Doomantia!

  2. Κι ακόμα δεν είδες τίποτα:

    Όταν οι δύο μπάτσοι συναντιούνται (Tequila και Alan) και ο Tequila τον απειλεί με περίστροφο, ο διάλογος έχει ως εξής:

    Alan: Εσύ κρατάς το όπλο, οπότε ότι και να με διατάξεις θα το κάνω. Αν θέλεις, θα πάω να αρμέξω μια αγελάδα.
    Tequila: Λυπάμαι, δε μου αρέσει το γάλα…

    Ενδέχεται πάντως οι φριχτοί διάλογοι να έχουν να κάνουν με κακή απόδοση στην αγγλική. Δυστυχώς, τα Mandarin που γνωρίζω είναι περιορισμένα, οπότε μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω…

  3. Γειά σου κι εσένα Mr. Plunders.

    Μπορώ να κάνω Head Banging με το face off, καθόλη τη διάρκεια παρακολούθησης της ταινίας. Μου αρέσει παρά, πάρα πολύ.

    Τα 1 και 3 είναι πλέον κλασικά και χιλιοσυζητημένα στο Internet. Για εμένα έκπληξη ήταν το 2. που είδα και πιο πρόσφατα.

  4. Επίσης, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί να θέλει να βλέπει κάποιος συνουσίες με τερατόμορφους δαίμονες – αντί για ένα κανονικά πορνό, ας πούμε – αλλά υποθέτω ότι ο κόσμος θα ήταν πολύ φτωχότερος χωρίς την ακραία, Ιαπωνική διαστροφή.

  5. Μα η διαστροφή είναι το ζητούμενο. Να δεις πόσο μακριά θα το πάει ο άλλος ο άρρωστος. Να μπορείς να πεις στην τύπισσα, «κοπελιά, δε σε πηδάει ο αποτυχημένος του σχολείου, σε πηδάει αυτός που λέει η προφητεία ότι θα ενώσει τα τρία πεδία, αλλά όπως αποδεικνύεται μέσω μιας σειράς βιβλικών καταστροφών και βιασμών με άπειρα πλοκάμια». Για αυτό.

    • Χαίρομαι που η διαστροφή είναι το ζητούμενο.
      Πλην όμως, άμα την πηδάει αυτός που θα ενώσει τα τρία παιδία, αλλά όπως αποδεικνύεται μέσω μιας σειράς βιβλικών επιστροφών και βιασμών μέσα σε άπειρα ποτάμια, τότε τί γίνεται Johnny;

      ‘Οταν διάβασα τα κείμενα ήθελα να δω την δεύτερη, μα τώρα που είδα και την αφισούλα, θέλω να δω την τρίτη.

  6. Εγώ το πρώτο, δεν το έχω δει, αλλά το έχω χαζέψει πριν χρόνια, νομίζω, στον Alpha.

    Ενώ νόμιζα ότι θα ήταν κάποια αισχρή ασιατική μαλακία, κάτι με έψηνε και το παρακολουθούσε. Νομίζω ότι θα το δοκιμάσω ξανά.

    Τώρα στο θέμα με τις σεξουαλικές ιαπωνικές διαστροφές, ειλικρινά δεν ξέρω τι συμβαίνει.

    Μιλάμε, ότι εκτός από ότι κάποιες φορές sci fi τέρατα βιάζουν με πλοκάμια ανήλικα στην όψη κορίτσια, μετά από λίγο γίνεται γνωστό ότι το εν λόγω τέρας είναι και ο χαμένος αδελφός της βιασθείσας. Έτσι παίζει και αιμομιξία. Μετά το τέρας εμφανίζει και ένα μεσαιωνικό σπαθί του παππού τους με το οποίο της παίρνει το κεφάλι, αφού κάνουν forced sex, και τραβάει και ένα seppuku aka harakiri διαβάζοντας γαλλική ποίηση στο τέλος. Ενώ με κάποιο τρόπο μπορεί να έχει μπλέξει και η ελληνική μυθολογία συνδυασμένη με αποφθέγματα του Ντεριντά.

    Είναι δλδ κάτι σαν να ακούς τον Γιώργο Βέλτσο σε κινούμενα σχέδια.

    Είμαι σίγουρος ότι οι δημιουργοί των κατεστραμμένων anime και όχι των ποιοτικών δουλειών, είναι είτε υπερεπιτυχημένοι γιάπηδες που έχουν βαρεθεί τη ζωή τους είτε θλιβερά nerds από εκείνα που τρώγανε τις μυξούλες τους στο δημοτικό και τους κορόιδευε όλο το σχολείο.

  7. Κι εμένα δε με ψήνει καθόλου η καφρίλα για την καφρίλα, είτε πρόκειται για anime, είτε για συμβατικό cinema.

    Νομίζω ότι οι Ιάπωνες νιώθουν υποχρεωμένοι να υπηρετούν κάποια cliche: Ανδροπρέπεια μέσω του ξύλου, μέσω εντυπωσιακής οδήγησης αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών, μέσω ακρότητας στο sex.

    Προσωπικά, όλα αυτά τα πλοκάμια και οι δαίμονες δε μου φαίνονται ούτε ακραία, ούτε σοκαριστικά. Είναι μάλλον βαρετά και ανούσια.

    Φημολογείται ότι έχουν καλό crime cinema, αν και πέραν του Takeshi Kitano (στον οποίο δεν έχω αφιερώσει αρκετό χρόνο για να έχω άποψη) δεν έχω κάτι άλλο υπόψιν.

    Πάντως για Cthulu με πλοκάμια που βιάζουν ήρωες του Dragonball, ευχαριστώ δε θα πάρω…

  8. Μα ποιος είπε να ψήνεσαι; Αλλά το έχεις δει, ή μπορεί να το είδες για να δειγματίσεις. Και σε αυτές τις ταινίες αυτή είναι η μόνη αξία τους, το πλοκάμι για το πλοκάμι, οπότε βλέπεις μία και μετά λες εντάξει, το είδαμε κι αυτό, I can’t wait to forget it.

  9. Επανερχόμενοι πάντως στο Cowboy Bebop, το συγκεκριμένο έργο έχει ξεπεράσει προ πολλού αυτές τις παιδικές ασθένειες των Ιαπωνικών κινουμένων σχέδιων. Αν προσέξετε τους ήρωες, τα χαρακτηριστικά ολοστρόγγυλα μάτια των αντίστοιχων cartoon, εδώ είναι πολύ εξευγενισμένα και οι φιγούρες θυμίζουν ανθρώπους και όχι αρκουδάκια της αγάπης παραφουσκωμένα με κοκκαϊνη.

    Νομίζω ότι το bebop απευθύνεται σε κοινό περισσότερο Αμερικάνικων καταβολών και λιγότερο εγχώριο. Επίσης, επίσης θα επαναλάβω ότι η καλλιτεχνία του και η προσοχή στη λεπτομέρεια, θυμίζουν περισσότερο Leonardo Da Vinci και λιγότερο cartoon.

    Ιδού τι εννοώ:

    Αυτοί είναι οι τίτλοι τέλους της σειράς

    Κι αυτό είναι το trailer της ταινίας

  10. Παράθεμα: Crime Movies Vol. 2 « Τα Νέα του Βελγίου

  11. Επειδή το είδα, μπορώ να πω ότι είναι έπος.

    Μέχρι στιγμής από τα Akira και Ghost in the Shell, όσο εκπληκτικά και αν είναι, δεν είχαν ανταποκριθεί στις προσωπικές μου προσδοκίες.

    Το Cowboy Bebop, μου φάνηκε λιγότερο πολύπλοκο αλλά περισσότερο ψυχαγωγικό τελικά από τα προαναφερθέντα.

    Παραμένει, βέβαια, το αγαπημένο μου anime να είναι το Princess Mononoke και γενικά ο Hayao Miyazaki

  12. Το Cowboy Bebop ξεχωρίζει αφενός για την προσοχή στη λεπτομέρεια, που προανέφερα και αφετέρου διότι είναι αμιγώς ψυχαγωγικό. Όπως ακριβώς είπε ο Jorn, το σενάριό του δεν είναι «έγκλημα και τιμωρία», ούτε προσπαθεί να είναι φιλόδοξα πολύπλοκο. Πρόκειται για μια απλή ιστορία, ειπωμένη με μαεστρικό τρόπο. Η ταινία ολοκληρώνεται και προσωπικά σα θεατής ένιωσα μεγάλη ικανοποίηση. Τίποτα δεν έχασκε, τίποτα δεν έμενε αναπάντητο, τίποτα δε φάνταζε τραβηγμένο από τα μαλλιά.

    Συχνά οι Ιάπωνες, όταν προσπαθούν να κάνουν κάτι σοβαρό και όχι απλά να βάζουν Cthulu τέρατα να βιάζουν ανυποψίαστες παρθένες, χάνουν την μπάλα με το σενάριο. Το «Ghost in the Shell» είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Άρτιο τεχνικά, υπερβολικά φουσκωμένο και so what σεναριακά. Το «Akira» Jorn μην το κρίνεις, διότι για κάποιο ανεξήγητο λόγο, οι δημιουργοί του αποφάσισαν να υλοποιήσουν μονάχα τον πρώτο τόμο ενός μεγάλου manga. Στο τέλος κανείς δε βγάζει κανένα νόημα, απλούστατα επειδή η ιστορία είναι κομμένη στη μέση.

    Jorn, αν δε βαριέσαι για πες με περισσότερες λεπτομέρειες τι σου άρεσε στο Cowboy…?
    Και επίσης, αν ξεχώρισες κάποιον ήρωα.

    • Σχετικά με τον Ακίρα, αυτό που αναφέρεις είναι ακριβώς το πρόβλημα, πως το «κόψιμο» φαίνεται. Να προσέχαν όταν το έβγαζαν. Είναι κρίμα κάτι αριστουργηματικό να χαντακώνεται.

      Για τα άλλα συμφωνώ.

      Το Cowboy είναι οπτικά άψογο. Άψογο. Ο βαθμός κακώς εννοούμενης γιαπωνεζίλας του είναι δε ελάχιστος. Και ότι γιαπωνέζικό έχει το προβάλλει πολύ όμορφα.

      Πρώτα από όλα μου άρεσε ότι έβλεπα ένα άρτιο anime οπτικά -πράγμα όχι τόσο σπάνιο- που όμως σεναριακά δε χάσκει και δε μπουρδουκλώνει το story -πράγμα, που δυστυχώς συμβαίνει συχνά.

      O κεντρικός ήρωας είναι cool χωρίς να είναι ψευτομάτσο. O «κακός» είναι απόλυτα πειστικός τρομοκράτης. Οι κοπέλες είναι γοητευτικές, χωρίς να είναι «χάρτινα χωρίς χαρακτήρα» ξέκωλα.

      Γενικά όλα μου άρεσαν. Είναι ένα γαμάτο -χωρίς να είναι life changing, αλλά ποιος νοιάζεται- anime.

      Εαν ξεχωρίζω ήρωα, θα έλεγα τον «κακό» τρομοκράτη.

  13. Το Cowboy Bebop είναι πραγματικά cool, χωρίς να γίνεται James Bond. Το πάντρεμα Νoir – Sci – Fi με κλασικά manga στοιχεία έχει γίνει με ζηλευτή μαεστρία. Πέρα από την αναφορά σε μια στήλη για crime cinema, πιστεύω ότι είναι ιδανικό για να κάνει κανείς ένα ομαλό ξεκίνημα στο χώρο του Ιαπωνικού κινουμένου σχεδίου, που είναι τόσο παραγνωρισμένος.

  14. Παράθεμα: Crime Movies: The Greek Version « Τα Νέα του Βελγίου

  15. Παράθεμα: Crime Movies Vol. 3 « Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s