Daniel Day-Lewis: τα καλύτερα

Στο βασίλειο της υποκειμενικότητας, εκεί όπου την ίδια στιγμή που κάποιος αποθεώνει τις ασπρόμαυρες ταινίες του ’40, κάποιος άλλος απολαμβάνει χολιγουντιανές κωμωδίες και ένας τρίτος προτιμάει τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, υπάρχει κάτι στο οποίο συμφωνούνε όλοι. Και αυτό το κάτι είναι ότι μας αρέσει ο Daniel Day-Lewis.

Το συζητούσα τις προάλλες με τον Jorn, με αφορμή την επανεμφάνισή του έπειτα από καιρό στο Lincoln, στο οποίο μαθαίνουμε ότι έχει δώσει ένα ακόμα ρεσιτάλ. Ένα απ’ τα πολλά που έχει δώσει. Ξεχωρίσαμε τις κατά τη γνώμη μας πέντε καλύτερες στιγμές του (αφήνοντας εκτός μερικές ακόμα ενδιαφέρουσες περιπτώσεις, όχι πολλές πάντως, καθώς έχει παιξει σε μάλλον λίγες ταινίες επιλέγοντας, όπως ο ίδιος λέει, αυτές που τον ενδιαφέρουν) και αναρωτιόμαστε ποια ήταν η καλύτερη απ’ όλες. Πάμε να τις δούμε απ’ την «χειρότερη» στην «καλύτερη».

The Boxer (1997) – ωςDanny Flynn

Ο Flynn, μποξέρ και πρώην μέλος του IRA, επιστρέφει στο Μπέλφαστ έπειτα από 14 χρόνια στη φυλακή. Θέλει να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, αφήνοντας πίσω το παρελθόν του. Όπως φαντάζεστε μόνο αυτό δεν θα γίνει.

Είναι η καλύτερη στιγμή του; Όχι. Είναι όμως μια ερμηνεία που του ταιριάζει τόσο πολύ ώστε δεν χρειάζεται να ξεπεράσει τον εαυτό του. Αρκεί να μιλάει με την βαριά του προφορά, να αφήνει το βλέμμα του ακίνητο, να νευριάζει σφίγγοντας τις φλέβες στον μακρύ λευκό του λαιμό. Όντας και ο ίδιος κατά το ήμισυ Ιρλανδός, μπορεί και αφομοιώνεται με άνεση στο βίαιο σύμπαν της αγγλοϊρλανδικής διαμάχης.

Είναι καλύτερος από όσο η ίδια η ταινία; Ναι. Αν και αλήθεια μ’ αρέσει η συγκεκριμένη ταινία(όπως πάντα είναι αξιόπιστος ο Jim Sheridan), αλλά νομίζω υποπίπτει σε ορισμένα κλισέ και αδικεί λίγο τον εαυτό της. Ο Lewis στέκεται στο ύψος του και μαζί με την Emily Watson (η οποία έχει τη συμφορά γραμμένη στο βλέμμα της) φτιάχνουν ένα καταπληκτικό αντιρομαντικό-ρομαντικό ζευγάρι.

In the name of the father (1993) – ως Gerry Conlon

Ο νεαρός Gerry Conlon βρίσκεται κατηγορούμενος για την ανατίναξη μιας παμπ στο Γκίλφορντ όπου σκοτώθηκαν πέντε άνθρωποι. Καταδικάζεται, παρασύροντας στη φυλακή και τον πατέρα του (αυτός κι αν δεν έφταιγε καθόλου). Πρόκειται βεβαίως για αληθινή ιστορία.

Είναι η καλύτερη στιγμή του; Όχι. Είναι πάντως καταπληκτική η αρμονική μετάλλαξή του όσο προχωράει η ταινία, από έναν ξεμυαλισμένο νεαρό σε έναν ώριμο πολιτικό κατάδικο που συνειδητοποιεί πόσο απαίσια (και πόσο πολύτιμη;) μπορεί να είναι αυτή η ζωή.

Είναι καλύτερος από όσο η ίδια η ταινία; Όχι. Είναι τόσο συγκλονιστική η ιστορία που μας αφηγείται ο Jim Sheridan που αυτό που σε παρασύρει είναι πρώτα η πλοκή και δευτερευόντως οι ερμηνείες. Και του Lewis και του Pete Postlethwaite και της Emma Thompson. Πρόκειται για μια απ’ τις πιο συγκινητικές στιγμές στην ιστορία του σινεμά και για μια απ’ τις (εκατομμύρια) σχετικά άγνωστες, ανατριχιαστικές ιστορίες του εικοστού αιώνα. Προτάθηκε για Οσκαρ αλλά έχασε απ’ τον Tom Hanks στο Philadelphia. Τότε βγαίνανε αληθινές ταινίες θα προσθέσω σαρκαστικά.

Gangs of New York (2002) – ως Bill Cutting

ΟΚ, όλοι το έχουμε δει. Επικές μάχες στο Five Points της Νέα Υόρκη των μέσων του 19ου αιώνα ανάμεσα στους ντόπιους και τους Ιρλανδούς. Ο Bill ‘The Butcher’ Cutting είναι ο αρχηγός της συμμορίας των ντόπιων, ένα αδίστακτο, κυνικό τέρας.

Είναι η καλύτερη στιγμή του; Μάλλον όχι. Είναι όμως πιθανόν η πιο εμβληματική του ερμηνεία. Αν κλείσουμε τα μάτια μας θα τον σκεφτούμε έτσι. Με αυτά τα αρχοντικά κουρέλια, το παχύ του μουστάκι και τα λιγδωμένα του μαλλιά να τσεκάρει το γυάλινο μάτι του.

Είναι καλύτερος από όσο η ίδια η ταινία; Ναι. Αν και μιλάμε για μια απ’ τις πιο χορταστικές περιπέτειες της τελευταίες 15ετίας, στο τέλος η ταινία αφήνει μια απλώς καλούτσικη γεύση και το μόνο που θυμόμαστε σήμερα, δέκα χρόνια μετά (πώς περνάνε τα χρόνια, σαν χθες είχα πάει στο σινεμά να το δω κτλπ), είναι η ισοπεδωτική παρουσία του Lewis. Προτάθηκε για Οσκαρ αλλά έχασε απ’ τον Andrien Brody του Πιανίστα. Κατανοητό.

There will be blood  (2007) – ως Daniel Plainview

Η τυχοδιωκτική ζωή του Daniel Plainview που φτιάχνει την περιουσία του εντοπίζοντας άφθονο πετρέλαιο στις ΗΠΑ στις αρχές του εικοστού αιώνα. Φιλοδοξίες, προκαταλήψεις και αίμα.

Είναι η καλύτερη στιγμή του; Έλα ντε; Οριακά όχι. Ο Lewis είναι συγκλονιστικός, έχοντας κάτι απ’ τον ρόλο του «χασάπη» απ’ τις «συμμορίες», κάτι από (όπως γράφτηκε πολύ) τον Πολίτη Κέιν και κάτι απροσδιόριστα και διεστραμμένα ευφυές. Τόσο οι εκρήξεις του όσο και η ειρωνική του απάθεια, είναι σταθμοί για τον σύγχρονο κινηματογράφο.

Είναι καλύτερος από όσο η ίδια η ταινία; Όχι. Ακόμα και αυτή η ερμηνεία του δεν κατάφερε να επισκιάσει την τελευταία πολύ σπουδαία ταινία που έχουμε δει. Ο Paul Thomas Anderson φτιάχνει ένα αριστούργημα που σου παίρνει καιρό να το χωνέψεις. Ο Daniel Day-Lewis βρίσκει μια θέση και το απογειώνει, κερδίζοντας παράλληλα και το δεύτερό του Όσκαρ. Όποιος δεν το έχει δει, ας το κάνει τώρα. Περιμένω.

My left foot (1989) – ως Christy Brown

Η βιογραφία του Ιρλανδού ζωγράφου, πεζογράφου και ποιητή Christy Brown που πάσχει εκ γενετής από εγκεφαλική παράλυση και ελέγχει μονάχα το αριστερό του πόδι. Η ταινία βασίζεται στην αυτοβιογραφία του Brown.

Είναι η καλύτερη στιγμή του; Ναι, είναι. Αν και συνήθως εκτιμώ περισσότερο πιο καθημερινούς ρόλους, είναι τόσο αφοπλιστικός και πιστικός ο τρόπος του Daniel Day-Lewis που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Και για να παίξει τον Christy Brown, ελάχιστα χειρότερος αν ήταν, θα μπορούσε να γίνει ακόμα και γελοίος. Αλλά ήταν σπουδαίος. Μια απ’ τις 2-3 καλύτερες ερμηνείες που έχω δει ποτέ. Αλήθεια, δεν έχω τι να προσθέσω, νομίζω αν δεν το έχετε δει το φαντάζεστε κι αν το έχετε δει θα συμφωνείτε.

Είναι καλύτερος από όσο η ίδια η ταινία; Ναι. Επειδή πολύ απλά η ταινία είναι αυτός. Ο Jim Sheridan (πάλι) έφτιαξε την ταινία γύρω απ’ το ίδιο της το θέμα και άφησε τον Lewis να μεγαλουργήσει με την ησυχία του. Πήρε το πρώτο του Όσκαρ και έφτιαξε το όνομά του. Ακόμα όμως κι αν είχε αποσυρθεί αμέσως μετά θα ήταν για πάντα ο ηθοποιός που έπαιξε στο Αριστερό μου πόδι.

Advertisements

10 thoughts on “Daniel Day-Lewis: τα καλύτερα

  1. Το να σε κάνει ένας ηθοποιός να ξεκουνήσεις από τον καναπέ και να πας σινεμά -μόνο και μόνο γιατί παίζει σε μια ταινία, χωρίς να ξέρεις υπόθεση, χωρίς να ξέρεις ποιότητα, χωρίς να ξέρεις καμιά φορά τίποτα- είναι από μόνο του μεγαλείο.

    Και ο D. D Lewis είναι από τους λίγους που μπορούν να το πετύχουν σε μένα αυτό.

  2. Είναι πιο συχνό να σου το προκαλεί αυτό ένας σκηνοθέτης, ένας ηθοποιός είναι τρομερά σπάνιο.

    Εκτός αν είσαι 14, κορίτσι, και ο ηθοποιός λέγεται ντι Κάπριο. Οπότε γίνεται εύκολα.

  3. Για το Nine ούτε κουβέντα έτσι; Ο Μοϊκανός όμως; Για τον πάταγο που έκανε και το γεγονός ότι όποτε το πετύχω στην τηλεόραση, θα στρώσω την κωλάρα μου για 2 ώρες να το ρουφήξω; Καταλαβαίνω τις επιλογές αλλά θα έπρεπε να είχαν γίνει 6 για να στριμωχθεί και ο Μοϊκανός.. Η τουλάχιστον ένα close to make the list mention..

    Τζίμι, λίγα λόγια για τον ντι Κάπριο. Ο γαμημένος Τιτανικός θα τον στοιχειώνει για πάντα, όσο και αν τσαλακωθεί και γυρίζει γαμάτες ταινίες on the row. Μην στρίβεις το μαχαίρι στα πλευρά.

  4. Γκουθού, συμφωνώ με όλα όσα λες. Κι εγώ θα τον δω τον Μοϊκανό, κάθε φορά. Αλλά εντάξει, ο ντει λιουις είναι αξιοπρεπής αλλά όχι και κάτι πολύ σπουδαίο. Αν έβαζα μια έκτη ταινία δεν θα έβαζα ούτε τον Μοϊκανό πάντως, ούτε το NIne, αλλά το Age of innocence, όπου καταφέρνει να μου σπάσει τα νεύρα σε βαθμό αξιοθαύμαστο.

    Τον ντι Κάπριο τον θεωρώ τον καλύτερο ίσως της γενιάς του και μ’ αρέσει πάρα πολύ όπου τον έχω δει, ακόμα και στον Τιτανικό. Από τότε που είδα το What’s eating gilbert grape. Το παραπάνω σχόλιο δηλαδή αποτελεί αστειάκι για το χάιπ ντι κάπριο την περίοδο Τιτανικού που τα κορίτσια πήγαν από 3 φορές στο σινεμά για να τον δουν να (σποίλερ;) πνίγεται.

  5. Παραλίγο να πάω και εφέτος να δω τον Τιτανικό παιδιά. Τέταρτη; Θεέ μου, Τέταρτη.
    Θα φταίει τ’ όνομα, δεν ξέρω, ως γιος του Jack, όφειλα.
    Κατά τα ρέστα, συμφωνώ απολύτως περί Συμμοριών, Jimmy, διαφωνώ εν μέρει για Μπόξερ και Θα χυθεί αίμα. Ειδικά στο «Θα χυθεί αίμα» τον περίμενα πώς και πώς, στην υπόλοιπη ταινία κάτι έλειπε όπου δεν τον έβλεπα.

    • Για το Μπόξερ δεν καταλαβαίνω σε ποιο επίπεδο διαφωνείς. Θεωρείς την ταινία καλύτερη ή χειρότερη; Αυτόν καλύτερο ή χειρότερο;

      Για Θα χυθεί αίμα κάνω ότι δεν το διάβασα ποτέ αυτό που έγραψες. Γιατί Jackson, γιατί;;;

      • Ρε δεν ξέρω, νομίζω μ’ αρέσει έτσι που φωνάζουν!
        Πέρα απ’ την πλάκα (κατά Κουκάκι μεριά δηλαδή)
        νομίζω ότι στο «Θα χυθεί αίμα» υπερσκίαζε η παρουσία Του το σύνολο, δηλαδή κάαααπως χτιζόταν μια αίσθηση εποχής, που μόνο όταν έβλεπα τον D.D.L. την ένιωθα και δικαιολογούνταν και έστεκε. Τι να πω, μπορεί και να λεω βλακείες δευτεριάτικες. Επίσης το Boxer νομίιιιιζω με έπειθε περισσότερο το σύνολο και η ατμόσφαιρα από το «θα χυθεί αίμα», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μου άρεσε περισσότερο.
        ρε ούτε γω κατάλαβα τι είπα τώρα.

  6. Παράθεμα: Lincoln Unchained « Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s