The art of magazine: Literary Review

Πριν αγαπήσουμε τα μπλογκ, τα σάιτ και οτιδήποτε κινείται στο ίντερνετ, ζούσαμε σε μια εποχή που περιμέναμε το επόμενο τεύχος κάποιου περιοδικού. Κάθε μήνα, κάθε εβδομάδα, μια στα τόσα. Τα ΝΤΒ κάνουν μια βόλτα στον κόσμο, θυμούνται περιοδικά που έπαιξαν τον ρόλο τους τις περασμένες δεκαετίες και εντοπίζουν έντυπα που αντιστέκονται ακόμα στον ηλεκτρονικό τύπο.

Για παράδειγμα, το Literary Review.

Λεπτομέρεια απ' το εξώφυλλο του τεύχους του Μαρτίου του 2009

Λεπτομέρεια απ’ το εξώφυλλο του τεύχους του Μαρτίου του 2009

Κάπου μπορεί να πήρε το μάτι σας -αν και το πιθανότερο είναι πως όχι- την είδηση ότι η Καναδή συγγραφέας Νάνσι Χιούστον κέρδισε προ ημερών το φετινό Bad Sex Award -και τώρα που κέρδισα την προσοχή σας χρησιμοποιώντας τη λέξη σεξ (πόσο πονηρός είμαι), θα σας μιλήσω για λογοτεχνία. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα απ’ την αρχή. Το Literary Review πρωτοκυκλοφόρησε το 1979, με την πρωτοβουλία της Ανν Σμιθ, διευθύντριας του τμήματος Αγγλικών σπουδών του τμήματος του Εδιμβούργου. Δεν πρέπει να το μπερδεύουμε (αν και είναι εύκολο) με το αμερικάνικο The Literary Review ούτε με το LRC (Literary Review of Canada). Όχι, προσοχή, το θέμα μας είναι το βρετανικό Literary Review, το οποίο εδρεύει πλέον στο Λονδίνο, είναι μηνιαίο και σημειώνει έναν αξιοσημείωτο αριθμό πωλήσεων, της τάξης των 44 χιλιάδων αντιτύπων σε κάθε του τεύχος, αριθμός εντυπωσιακός, είναι η αλήθεια, για ένα λογοτεχνικό περιοδικό. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Μάρτιν Έιμς, στο Literary Review βρίσκεις κάτι που έχει σχεδόν εξαφανιστεί: συντελεστές που πραγματικά αγαπούν την λογοτεχνία.

Η ουσία του Literary Rieview βρίσκεται στο ότι έχει αποβάλει πλήρως (ή δεν είχε ποτέ) τον ακαδημαϊσμό που έχουν τα περισσότερα λογοτεχνικά περιοδικά. Είναι απλό και ευκολοδιάβαστο, απευθύνεται στον μέσο αναγνώστη, έχει ποικιλία και πρωτοτυπία, καλή αισθητική που σε προκαλεί να το διαβάσεις. Να, για παράδειγμα, δείτε αυτά τα εξώφυλλα.

Το εξώφυλλο του περασμένου Ιουλίου

Το εξώφυλλο του Δεκεμβρίου του '10

Βασικό επίσης, το γεγονός ότι το Literary Review έβαλε στο παιχνίδι τους ίδιους τους συγγραφείς. Οι βιβλιοκριτικές προέρχονται συχνά από καταξιωμένους λογοτέχνες (Έιμς, Μάντελ, Χόρνμπι κτλπ), κάτι που πιθανόν σημαίνει πολλά και για την ποιότητα της γραφής του κειμένου και για το περιεχόμενό του. Αλλά μπορεί και όχι, δεν ξέρω. Είναι ωραίο πάντως. Επίσης έχει κάτι που πολλοί αποφεύγουν: δημοσιεύει πρώτη ύλη, το νέο αίμα της λογοτεχνικής παραγωγής, αδημοσίευτα κείμενα. Όταν αυτό γίνεται με σωστό τρόπο, για όποιον αγαπάει τη λογοτεχνία, είναι μια καθοριστική κατάκτηση. Τέλος πάντων το Literary Review θα ήταν απλώς ένα απ’ τα αρκετά καλά αγγλόφωνα λογοτεχνικά περιοδικά που κυκλοφορούν εκεί έξω, αν δεν σκαρφιζόταν αυτό το υπέροχο βραβείο.

Το βιβλίο που κέρδισε φέτος ήταν το Infrared της Νάνσι Χιούστον

Το βιβλίο που κέρδισε φέτος ήταν το Infrared της Νάνσι Χιούστον

Το Bad Sex in Fiction Award (ή απλά Bad Sex Award) απονέμεται κάθε χρόνο από το 1993 και ως νικητής ορίζεται ο συγγραφέας που μέσα στη χρονιά, μέσω κάποιου καινούριου του βιβλίου, έκανε την χειρότερη περιγραφή σεξουαλικής σκηνής. Απ’ τους νικητές ξεχωρίζει το όνομα του Τομ Γουλφ το 2004 για το βιβλίο του I am Charlotte Simons και βέβαια του μεγάλου Νόρμαν Μέιλερ το 2007 για το Castle in the forest. Η λογική του βραβείου είναι να αποτρέψει τους συγγραφείς απ’ το να περιγράψουν άσχημα, άκομψα ή πατσατούλικα αυτή την υπέροχη πράξη αγάπης (…). Η αλήθεια είναι ότι η περιγραφή του σεξ για έναν συγγραφέα είναι τόσο απαιτητική ώστε προτιμά πολλές φορές να την αποφεύγει, να την ξεπετάει με κάποιο υπονοούμενο, παρά να την κοιτάει στα μάτια. Σκεφτείτε πόσες φορές οι λέξεις έχουν μείνει να περικυκλώνουν το γεγονός, σαν να ντρέπονται ή να φοβούνται και πόσες ακόμα φορές έχετε διαβάσει μια υποτιθέμενα ακομπλεξάριστη περιγραφή που καταλήγει να είναι απλώς χοντροκομμένη. Για αυτό είναι εδώ το Bad Sex Award, για να καταδικάζει το κακογραμμένο σεξ.

Για φέτος, όπως είπαμε, το κέρδισε η Νάνσι Χιούστον, για το βιβλίο της Infrared, παρά το μεγάλο φαβορί που δεν ήταν άλλη απ’ την Ε.Λ. Τζέιμς για το Fifty Shades of Grey, στο μεγαλύτερο ρεσιτάλ κακού σεξ στην ιστορία της λογοτεχνίας. Δεν καταλαβαίνω πώς κατάφερε να χάσει, μόνο ίσως επειδή η κριτική σνόμπαρε το βιβλίο της Τζέιμς ως μια πολύ εύκολη επιλογή. Τέλος πάντων, όσο κι αν έχει και λίγη πλάκα όλο αυτό, οι συγγραφείς όντως το φοβούνται και θέλουν να το αποφύγουν αλλά δεν το αντιμετωπίζουν ως κάτι περιθωριακό με το οποίο δεν χρειάζεται να ασχοληθούν. Πολλά μπράβο, συμπερασματικά, στο Literary Review, που βγάζει τη λογοτεχνία απ’ το κοστούμι της σοβαροφάνειας.

————————————————————————————————————————————————————

Διαβάστε τις εντυπώσεις μας από άλλα περιοδικά αυτού του κόσμου στην ενότητα Art of magazine.

————————————————————————————————————————————————————

Advertisements

16 thoughts on “The art of magazine: Literary Review

  1. Καταπληκτικά σκίτσα στα εξώφυλλα και πολύ ενδιαφέρον το περιοδικό Jimmy. Όσο για το επίμαχο βραβείο, τι λες, υπάρχει σύνδεση μεταξύ περιγραφής σεξ των συγγραφέων στα βιβλία και σεξουαλικών επιδόσεων;

  2. Είναι αρκετά λογικό, αλλά δεν νομίζω. Τουλάχιστον όχι σε όλους. Δηλαδή δεν νομίζω ότι ο Μέιλερ που πήρε το βραβείο κάποια στιγμή είχε τέτοιο πρόβλημα. Παντρεύτηκε 6 φορές και έκανε 9 παιδιά. Θα μου πεις οτι δεν έχει σχέση με την επίδοση αυτό αλλά καταλαβαίνεις ότι ίσως έχει και λίγο.

  3. Εγώ πάλι τείνω να πιστεύω το ανάποδο, ίσως οι κακές σεξουαλικές επιδόσεις να ωθήσουν έναν συγγραφέα σε καλύτερες σεξουαλικές περιγραφές.

    Κάπου πρέπει να είναι καλός και αυτός.

  4. Αναρωτιόμουν κι εγώ γι’ αυτό παίδες.
    Διάβασα βιβλίο εβδομηντάχρονου συγγραφέως όστις περιγράφει λαγνωδέστατα εύμορφη εικοσάχρονη η οποία επιδίδεται στο παίγνιο του Τρίβιαλ και του Ταμπού. στα αγαπητά μας Εξάρχεια.
    Πρόχειρα ρώτησα τέσσερις πέντε εβδομηντάχρονους ποιο είναι το πρώτο πράγμα που τους έρχεται στο μυαλό όταν ακούνε την λέξη «ταμπού» και έλαβα την γνωστή φροϋδική απάντηση περί απαγορευμένου κλπ. Επέμεινα να μάθω το δεύτερο που σκέφτονταν, αλλά δεν τους ερχόταν κάτι άλλο, ένας δε μπερδεύτηκε με το «τοτέμ».
    Ο συγγραφέας όμως, καθώς περιέγραφε την εικοσάχρονη ήξερε καλά τι είναι το συγκεκριμένο Ταμπού. Οπότε τι είχε κάνει;
    Έρευνα στα παίγνια των εικοσάχρονων ή έρευνα στις εικοσάχρονες;
    Έμεινα να αναρωτιέμαι.
    Το περιοδικό πολύ ωραίο Jimmy, αλλά η συζήτηση έχει πάρει την τροπή της
    οπότε να την επαναφέρω εκεί ντροπή!
    Κρίμα που μείναν αβράβευτες οι Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι.
    Επίσης θα επανέλθω με τοστ περί Μ.Α. (απειλή)

  5. Έχεις δίκιο πρέπει να μιλάμε με πιο γενικά παραδείγματα. Όσο πιο αφαιρετικά, τόσο περισσότερο συμπέρασμα μπορεί να βγει. Αλλά και αυτό που έλεγε ο Jorn με ιντρίγκαρε και βρήκα εδώ περιγραφή ταμάμ για το ερώτημα:

    Κάτω στο γιαλό, κάτω στο περιγιάλι
    Φύσηξε βοριάς, μαΐστρος, τραμουντάνα
    Κι ανασήκωσε το ποδοφουστανό της
    Και εφάνηκε ο ποδαστράγαλός της
    Και εφάνηκε κοντή, νεραντζούλα φουντωτή.

    Δηλαδή;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s