Πριν το «Drive», το βίαιο σύμπαν του N. W. Refn

O Nicholas Winding Refn επί το έργον

O Nicholas Winding Refn επί το έργον

Μια ρετροσπεκτίβα του πιο «άγριου» σκηνοθέτη της Βόρειας Ευρώπης –και όχι μόνο-, Nicholas Winding Refn.

O Ryan Gosling σμπαραλιάζει το χέρι κάποιου με ένα σφυρί, ο Ryan Gosling τσακίζει το κεφάλι κάποιου κάτω από τις μπότες του, ο Ryan Gosling πνίγει τον αντίπαλό του μέσα σε αλμυρό νερό –με το βραδινό φωτισμό να δίνει διαστάσεις θαλασσινού λυρισμού στη σκηνή. Το νέο-νουάρ –αν και εκπληκτικά «χρωματιστό»- “Drive” (2011) αγαπήθηκε πολύ, ελάχιστα πολεμήθηκε παρά την άγρια βία του, σίγουρα δεν πέρασε απαρατήρητο. Και εκτόξευσε τον Δανό Nicholas Winding Refn σε αστέρα πρώτου μεγέθους του σκηνοθετικού στερεώματος.

Στο ενδιάμεσο, όμως, είχε κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι του βρώμικου, βίαιου και υπερβολικά ρεαλιστικού σινεμά του. Ίσως το γεγονός πως αποβλήθηκε από την American Academy of Dramatic Arts θα έπρεπε να μας έχει προϊδεάσει για την μετέπειτα πορεία του ως καλλιτέχνη. Άλλωστε δεν «εκδιώχθηκε» λόγω αδιαφορίας ή απουσιών. Αλλά επειδή –σε λεκτική διαμάχη με καθηγητή- χρησιμοποίησε ως επιχείρημα ένα ιπτάμενο θρανίο. Που ο ίδιος πέταξε.

Η αυτοαναφορικότητα στις ταινίες του είναι μάλλον υποβόσκουσα. Το συγκεκριμένο όμως συμβάν με το έπιπλο το βλέπουμε και κινηματογραφημένο. Στη βασιζόμενη σε αληθινή ιστορία μαύρη –ο Θεός να την κάνει- «κωμωδία» του 2008 ονόματι “Bronson”. Μια cinemascope αφήγηση των περιπετειών του βιαιότερου εν Βρετανία κατάδικου. Τόσο τρελού και πωρωμένου με το ξύλο που κάποια στιγμή η κυβέρνηση αναγκάζεται να τον αφήσει ελεύθερο –γιατί τις κοστίζει άπειρα λεφτά με τις παλαβομάρες και τα σκηνικά που προκαλεί. Έχω την αίσθηση δε πως αποτελεί και τη μοναδική ταινία του όπου το πικρό χιούμορ παίζει σημαίνοντα ρόλο. Στο υπόλοιπο έργο του απουσιάζει ακόμα και αυτό –χάριν του απόλυτου και ψυχαγωγικά ψυχοφθόρου ρεαλισμού του.

Στιλιστικά άρτιος δημιουργός πετυχαίνει μαγευτικές εικόνες –ακόμα και όταν χάνετε μέσα στους διαδρόμους του μυαλού του. Στο Valhalla Rising (2009) συναντά ξανά το alter ego του μπροστά από τις κάμερες, Mads Mikkelsen, σε ένα έργο που εμπνέεται από τις άγριες μέρες του Βορρά και τα τελευταία χρόνια των Vikings. Στα μάτια μου αποτελεί ίσως την πιο πιστή, από πλευράς εικόνων, μεταφορά της μεσαιωνικής σκανδιναβικής ιστορίας επί οθόνης. Το σενάριο όμως τον προδίδει και τα κενά του αφήνουν –νομίζω- ακόμα και τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του –σαν και του λόγου μου- ανήμπορους να τον υποστηρίξουν.

Η ταινία όμως παραμένει ένα «οπτικοακουστικό έπος» όπως και το “Drive”. Με τη διαφορά ότι το δεύτερο είναι και ένα πραγματικά καλό έργο που δε σε αφήνει αμέτοχο ή αδιάφορο συναισθηματικά. Έχω την αίσθηση ότι ο ρόλος του «συνεσταλμένου stuntman που μόνο η βία του απομένει για να τη βγάλει καθαρή» Gosling έχει αποτυπωθεί ήδη ως μια αιώνια περσόνα για το σινεμά. Και, αν και θεωρώ πως το “Drive” αποτελεί το magnus opus του μέχρι στιγμής, το βίαιο σύμπαν του Refn χτίστηκε, ανδρώθηκε και ταξίδεψε σε όλη την υφήλιο με μια «τύποις» τριλογία στα σοκάκια του υπόκοσμου της Κοπεγχάγης. Με ήρωες dealer της πρέζας και της κόκας.

PUSHER I, II και III

Στα 1996 βγαίνει στις οθόνες το πρώτο “Pusher”. Γραμμική αφήγηση, ξερό στόρι, προβλέψιμη αρκετά πορεία σεναρίου, μουσική που σου τρυπάει την καρδιά, χαρακτήρες γκρίζοι -όσο γκρίζα μπορούν να είναι τα ναυάγια της ζωής. Κακοί μέχρι να εμφανιστούν οι αισχρότεροι από αυτούς διώκτες τους επί σκηνής. Μια Κοπεγχάγη πάντα παρούσα στη σκοτεινιά της, καμία σχέση με την πόλη που έχουμε στο μυαλό μας -όπου το κοινωνικό, ευνομούμενο και συμπονετικό κράτος είναι ο αρχηγός. Χαλασμένοι υποχθόνιοι τύποι από κάθε γωνιά της γης. Μαφίες κάθε είδους, χρώματος και εθνικότητας και η νύχτα να μοιάζει εικοσιτετράωρη. Κοινή συνισταμένη για όλους το εμπόριο ναρκωτικών. Να τους ενώνει και τους χωρίζει μια απελπισία που χτυπιέται σαν άγριο θηρίο μέσα τους.

Στο βασίλειο της πρέζας, η ηρεμία ηχηρά απούσα από τις εκφράσεις των πρωταγωνιστών. Ακόμα και όταν είναι βαριά ναρκωμένοι.

Εδώ δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει πραγματική χαρά, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη ούτε συγχώρεση. Οι δύο βασικοί ήρωες σαν σκυλιά με τη σκιά μιας αγέλης λύκων στο λαιμό τους.

Τα ίδια –έστω και με πιο καθημερινούς χαρακτήρες και όχι dealers- στο δικό του “Bleeder” του 1999. Τα ίδια, μέσες άκρες, και στο δεύτερο (2004) και στο τρίτο μέρος (2005) της τριλογίας. Που δε θα γυρίζονταν ποτέ εάν ο σκηνοθέτης δεν κινδύνευε να φαλιρίσει. Στην απελπισία του όμως δεν έκανε πίσω. Γύρισε ταινίες με τα ίδια όπλα που το έκανε μια δεκαετία σχεδόν πριν στο ντεμπούτο του. Έμεινε εμμονικά πιστός στις αρχές του.

Βία ανίκατη μάχαν

 Ελκυστικό κανείς δε θα μπορούσε να πει το προηγούμενο mini παραλήρημά μου. Αστείο είναι δε το γεγονός πως ο σκηνοθέτης «κρατάει» από οικογένεια κινηματογραφιστών που έτρεφε μεγάλη αγάπη για το γαλλικό «νέο κύμα», αν και ο ίδιος –διαπράττοντας μια αντιδραστική γονεοκτονία- θέλησε να ασχοληθεί με το σινεμά την ημέρα που παρακολούθησε το “Texas Chainsaw Massacre” (1974). Τελικά, πιθανόν και να εγείρεται το ερώτημα «τι καλό μπορεί να βγει από όλη αυτή τη βία των ταινιών του»;

Η βία όμως στο σινεμά του Refn, ιδιαίτερα στην τριλογία του, δεν υμνείται –απλά καταγράφεται. Δεν υπάρχουν μαφιόζοι ηρωοποιημένοι, αυτοί δεν είναι έμποροι ναρκωτικών λουσμένοι στην άχλη του κινηματογραφικού μύθου. Αυτοί εδώ είναι τύποι που σηκώνουν την τρίχα κάγκελο γιατί σου θυμίζουν πως υπάρχουν, είναι εκεί έξω, αναπνέουν δίπλα σου στη στάση του μετρό. Οι σκηνές είναι πιο ζωντανές και από ντοκιμαντέρ. Και οι χαρακτήρες δεν κάνουν ποτέ τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από αυτό που συμβαίνει καθημερινά πίσω από τις «χρωματιστές» κουρτίνες του φαινομενικά καθωσπρέπει «επίγειου» κόσμου. Γιατί στον υπόκοσμο η ζωή αξίζει λιγότερο από ένα κιλό πρέζα και η μόνη ευτυχία που υπάρχει είναι να βγει κανείς ζωντανός. Σίγουρα σαν σκηνοθέτης ακροβατεί με το μέτρο, και εάν δεν έχετε ατσάλινο στομάχι μη δείτε τα τελευταία λεπτά του τρίτου “Pusher”, όμως ενδιαφέρεστε να παρακολουθήσετε ιστορίες από τις εσχατιές των ανθρώπινων κοινωνιών ο Refn μπορεί να σας τις προσφέρει.

Και μάλιστα στην τριλογία του το κάνει χωρίς τα σκηνοθετικά τερτίπια και τις λυρικές εξάρσεις του “Drive”. Μεταφέροντας, απλά, την απάνθρωπη πραγματικότητα του υπόκοσμου των ναρκωτικών όσο πιο ανόσια και ρεαλιστικά γίνεται –στις οθόνες σας.

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

Διαβάστε επίσης:

Φανέρωσε μου τη μάσκα που κρύβεις

Exit life, Enter night

Advertisements

45 thoughts on “Πριν το «Drive», το βίαιο σύμπαν του N. W. Refn

  1. Αναμένω καρτερικά το only god forgives -που βγαίνει την άνοιξη, αν δεν κάνω λάθος. Δεν έχω δει άλλη δικιά του, εκτός από drive (πόσο ωραίο jimmy!), αλλά μόλις έβαλα να κατεβαίνει το πρώτο pusher.

  2. Για να αντιστρέψω την ερώτηση Jimmy, για το «Scarface» -που αν θυμάμαι καλά, σου αρέσει- γιατί θα το έλεγες ωραίο;

    Nube, δεν με πείθεις ότι τα βλέπεις μα καθαρό μάτι ελέω Ryan όλα αυτά.

    Επίσης αν δεις τα Pusher, επιμένω, μην επιχειρήσεις να δεις τα τελευταία δέκα λεπτά του τρίτου.

  3. Για αρχή να σου πω ότι όχι, δεν θυμάσαι καλά, δεν έχω πει ποτέ ότι μ’ αρέσει το Scarface, το οποίο, πάντως, όντως μ’ αρέσει, χωρίς όμως να τρελαίνομαι. Περισσότερο μου άρεσαν δυο άλλες ταινίες και θα εστιάσω στους βασικούς τους χαρακτήρες: τον Βίγκο Μόρτενσεν στο History of Violence του Κρόνεμπεργκ και τον Ντε Νίρο στο Taxi Driver, παιδί των οποίων είναι ο χαρακτήρας του Drive. Ετσι τουλάχιστον μου φάνηκε εμένα. Ο πρώτος ως προς τον κυνισμό, ο δεύτερος επειδή είναι σχεδόν ίδιος.

    Δεν λέω ότι είναι κακή ταινία το Drive αλλά έχω ξαναδεί περιπτώσεις που σχετίζονται εμμονικά ή καρμικά με την ιδέα και την έκφραση βίας, έχω ξαναδεί γοητευτικούς λιγομίλητος καταραμένους ήρωες (που κατά βάθος έχουν καρδιά μαρουλιού), έχω ξαναδεί επιδέξιες σκηνοθεσίες με σκληρό λυρισμό και ατμοσφαιρικό σάουντρακ.

    Περισσότερο μ’ άρεσε η Κάρι Μάλιγκαν. Επειδή πολύ απλά μ’ αρέσει η Κάρι Μάλιγκαν. Οπως στους περισσότερους ανθρώπους αρέσει ο Γκόσλινγκ, ο οποίος αποτελώντας το μεγαλύτερο χάιπ του κινηματογράφου, παρέσυρε την ταινία προς τα πάνω.

    Είμαι πάντως περίεργος να δω τα υπόλοιπα που γράφεις γιατί τονίζω ότι το Drive απλώς μου άρεσε αρκετά λιγότερο απ’ τον μέσο όρο και δεν βρήκα καθόλου κακό.

  4. Mea culpa για το Scarface, αν και καλά θυμάμαι ότι σου ψιλοαρέσει.

    Για το Drive, ναι, τίποτα καινούργιο μάλλον στη μυθιστορία τέτοιων ηρώων δεν προσφέρει.
    Απλά το κάνει με κατάδικο του στυλ στα μάτια μου. Παίρνει κάτι νουάρ και το κάνει πολύχρωμο, παίρνει κάτι βίαιο και το ντύνει με ρετροποπ ελεκτρόνικα. Κάτι κάτι στυλιστικά άψογο, όχι ανατρεπτικό ή πρωτοπόρο.

    Κάνει στο σινεμά -αντλώντας πολύ από τη μουσική πιστέυω- ότι κάνει αυτός εδώ ο τύπος στη μουσική -αντλώντας πολύ από τα videogames και το σινεμά.

  5. είχα διαβάσει μια κριτική του old boy για το drive που έλεγε περίπου αυτό – ότι αν ξεχωρίζει κάτι στο drive είναι το στυλ και όχι η ουσία. Και συμφωνώ. Και δε μου έλειψε καθόλου η ουσία στη συγκεκριμένη ταινία. Μου ήταν αρκετά τα υπόλοιπα.

    ‘Οσο για το Ράιαν, jorn, προσπαθώ να είμαι αντικειμενική. π.χ. το ides of March δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, κι ας ήταν υπέροχος ο Ράιαν…

  6. Οκ, σωστή λογική μου φαίνεται ότι έχει αυτό που λέτε, δεν θα με πείσετε αλλά το καταλαβαίνω και το δέχομαι.

    Το ides of March μια χαρά ωραίο ήταν. Αλλά εμένα μ’ αρέσουν κάτι τέτοια.

  7. Εγώ ξέρω Nube, οτι μέχρι κι αυτό το αρρωστάκι ο Refn έχει φιλήσει τον Ryan…Είδα το πρώτο Pusher κι ευχαριστώ, δε θα πάρω άλλο. Βία, βία, βία…έχω κι εγώ ψυχολογικά προβλήματα, δε με λες καλά!

  8. Nube, άργησα λιγάκι. Ναι, σ’αυτό αναφερόμουν αλλά γιατί γυρίζεις το μαχαίρι στην πληγή? Θα πρότεινα να δεις το πρώτο Pusher, δεν ξέρω άμα το έχεις κάνει ήδη, για να σχολιάζουμε μετά παρέα την ταινία και τον Jorn.

  9. Εγώ σε νιώθω. Απλά θα σε απογοητεύσει το στόρι φοβάμαι. Αλλά θα κοιμηθείς ήρεμος και θα κρατήσεις για πάντα τις όμορφες εικόνες. Καταλαβαίνεις -εσύ- τι εννοώ.

  10. Επί της ουσίας δεν έχει στόρι…Απλά μπορείς να το δεις όλο αυτό που γίνεται ως μια αλληγορική μεταφορά τις σκανδιναβικής μυθολογίας στον ιστορικό κόσμο -στο περίπου.

  11. Ciao a tutti. Δεν έχω παρακολουθήσει όλη τη συζήτηση και δυστυχώς δεν έχω δει καμία ταινία του Refn, πλην του Drive.

    Όμως, το συγκεκριμένο film είναι ότι καλύτερο είδα μέσα στο 2011. Εκφράζομαι υποκειμενικά και διαφωνώντας συνήθως με το κατεστημένο εγχώριων και ξένων cine κριτικών.

    Το Drive δεν έχει βαθύ story, έχει υπερβολές και ακρότητες και πολλοί δικαιούνται να πούνε so what… Το Drive είναι μια σπουδή στο neon – noir, μια ιδιαίτερα ματιά του Δανού σκηνοθέτη πάνω σε ένα σύγχρονο (?) αστυνομικό (??) δράμα, στα πρότυπα ταινιών όπως το 8 Million Ways to Die και το Body Heat.

    Beauty is always on the eye of the beholder και ειδικά όταν πρόκειται για noir ταινίες. Μπορώ να βρω χίλιους δυο λόγους για τους οποίους με τρελαίνουν τα Hard Boiled και Black Rain και άλλους τόσους για τους οποίους θεωρώ ξεπερασμένα και αδιάφορα τα Μaltese Falcon και Big Sleep (πολύ big όμως).

    To Drive είναι πάνω από όλα μια επιτυχημένη άσκηση ύφους. Οι χαρακτήρες είναι βγαλμένοι από comic, ειδικά ο οδηγός και όλος ο υπόκοσμος. Είναι μια άσκηση πάνω στη χρήση cliche και μουσικών άσχετων μεταξύ τους που όμως χρησιμοποιούνται με άριστο timing. Αγνοούσα όλα τα συγκροτήματα που ντύνουν μουσικά το Drive. Αμέσως μετά την παρακολούθηση της ταινίας, κατέβασα το soundtrack, το οποίο ακούω μέχρι σήμερα.

    O Refn με έβαλε μέσα στον υπόκοσμο του Los Angeles τον οποίο αποδίδει όχι με ρεαλισμό, όπως γίνεται στο τηλεοπτικό Shield, αλλά με μια πλημμύρα από φώτα neon, με γραφικές ακρότητες και τσαμπουκάδες και με υπερβολικές αιματοχυσίες. Το σύμπαν που εγώ εισέπραξα ήταν χάρτινο και μη – αληθοφανές, χωρίς όμως αυτό να με ενοχλήσει.

    Κατά συνέπεια, πιστεύω ότι ο Refn έκανε μια ταινία υπερετώντας τα cliche που του αρέσουν και προσωπικά τυγχάνει να με ικανοποιούν σα θεατή.

    Last but not least! Εκτιμώ ιδιαίτερα τον Tarantino τόσο σα σκηνοθέτη, όσο και για τις ψαγμένες κινηματογραφικές του προτάσεις. Το Drive δεν ήταν στις κορυφαίες επιλογές του για το 2011, το οποίο χαρακτήρισε ως απλά ενδιαφέρον.

  12. Jimmy Glass νομίζω το ως άνω σχόλιο απαντάει στην ερώτηση «γιατί μου άρεσε το Drive» σε πολλά επίπεδα.

    Επίσης, σχετικά με τον Ταραντίνο, νομίζω ότι δεν το έβαλε πιο ψηλά στη λίστα του γιατί ζήλεψε.

  13. Από το σχόλιο του Doomantia κρατάω περισσότερο αυτό: «τυγχάνει να με ικανοποιούν σα θεατή». Το οποίο μαζί με το ότι δεν του άρεσε το Big Sleep, με βοηθάει να καταλάβω ότι είναι ένας τύπος θεατή λίγο διαφορετικός από εμένα. Οχι τόσο διαφορετικός ώστε να μην μπορώ να συμφωνήσω σε τίποτα από τα παραπάνω, αλλά τόσο όσο χρειάζεται για να βρω λίγο μέτριο το Drive και λίγο ωραίο το Big Sleep. Στο Γεράκι βαρέθηκα κι εγώ, ίσως επειδή ήξερα το τέλος.

    Οσο φοβερός σκηνοθέτης είναι ο Ταραντίνο, τόσο μπούρδας είναι κατά τ’ άλλα. Χαζές συνεντεύξεις, μπόλικο ύφος, λίγο σπαστικός. Γενική διαπίστωση αυτή.

    Επίσης, γεια σου Doomantia, πολύ ωραία τοποθέτηση συνολικά.

  14. Καλώς σας βρήκα.

    Ο Tarantino δεν ξέρω αν ζήλεψε το Drive, σίγουρα όμως σάστισε βλέποντας ένα Νoir, όπως θα το είχε κάνει ο ίδιος.

    Τα Big Sleep και Maltese Falcon δεν αναφέρθηκαν τυχαία, διότι θεωρούνται σημεία αναφοράς στο Noir. Προσωπικά, δε μου άρεσαν ούτε σα βιβλία και νομίζω ότι η φήμη τους σχετίζεται κυρίως με το ότι υμνούνται από κριτικούς εδώ και 70 χρόνια. Γενικότερα πιστεύω πως με πολλά αντίστοιχα film γίνεται υπερβολικός ντόρος.

    Θεωρώ ότι έχω ασχοληθεί με το χώρο σε σημείο καψίματος και αν θα ξεχώριζα Noir από την εποχή, αυτά θα ήταν τα Rififi, The Night and the City και το Pick Up on South Street (όχι συνολικά σαν ταινία, μερικές εξαιρετικές ιδέες).

    Το Pusher με ενδιαφέρει πολύ σα θέμα, αλλά δυστυχώς δεν είχα ακόμα την ευκαιρία να το δω. Είναι πάντως ψηλά στην κινηματογραφική λίστα προτεραιότητας για παρακολούθηση.

  15. Jimmy Glass, ναι δε φέρω αντίρρηση. Όταν λέω γιατί «αρέσει το Drive» εννοώ σε όσους αρέσει. Όχι ότι πρέπει να αρέσει σε όλους προφανώς.

    Επίσης, Doomantia, χωρίς να έχω διαβάσει βιβλία και τις ταινίες, το γεγονός ότι είναι τόσα χρόνια πριν νομίζω ότι ίσως τους δίνει το δικαίωμα να κριθούν με βάση την εποχή τους. Εκτός εάν και τα υπόλοιπα φιλμ που ανέφερες είναι σχετικά σύγχρονά τους όποτε εξου και η σύγκριση.

    Και φέρνω ως παράδειγμα τον «Κόκκινο Θερισμό» του Ντάσελ Χάμετ. Μπορεί να έχω δει/διαβάσει πιο ενδιαφέρουσες σκληρές αστυνομικές ιστορίες, όμως το αμφιβάλλω ότι το 1929 έγραφαν πολλοί συγγραφείς τέτοια. Δεν ξέρω μήπως ισχύει και για τα προαναφερθέντα δημιουργήματα. Όταν τα δω/διαβάσω,βέβαια, θα μπορέσω να εκφέρω και άποψη.

  16. Παράθεμα: Από σκουριά και από κόκαλα « Τα Νέα του Βελγίου

  17. Μιλάω ξανά μόνο για το Big Sleep. Ως ταινία εντάξει, να κριθεί με βάση την εποχή του, είναι σχεδόν χάρτινο, το καταλαβαίνω. Οπως και πολλά άλλα και καλά τα λες Jorn.
    Αλλά το βιβλίο δεν χρειάζεται αυτό το «δικαίωμα». Doomentia, δεν αμφιβάλω ούτε μου κάνει εντύπωση που δεν τρελάθηκες διαβάζοντάς το, αλλά νομίζω ότι δεν βασίζει τη φήμη του στο ότι υμνείται εδώ και 70 χρόνια. Αντιθέτως υμνείται εδώ και 70 χρόνια επειδή είναι ακόμα εδώ, σύγχρονο και καθοριστικό, στο είδος του, νομίζω, αξεπέραστο. Με πολλές πολλές δόσεις υπερβολής, χωρίς τον Μάρλοου δεν θα υπήρχε ποτέ ο χαρακτήρας του Drive.
    Απ’ την άλλη δεν έχει κανένα νόημα να κάτσουμε να ψάξουμε ποιος ξεκίνησε τι και ποιος επηρέασε ποιον γιατί χάνουμε εντελώς την ουσία.

  18. Δε θα διαφωνήσω επί της ουσίας.

    Ούτε και έχει νόημα αντιπαράθεση του στυλ μου αρέσει αυτό, δε μου αρέσει το άλλο.

    Τα έργα των Hammet και Chandler σηματοδοτούν αυτό που σήμερα ονομάζουμε Hard Boiled λογοτεχνία. Όταν ο James Ellroy, ή ο Ian Rankin αναφέρουν σαν επιρροές τους αυτούς τους δύο συγγραφείς, η δική μου γνώμη προφανώς περισσεύει.

    Από την άλλη πλευρά, υποκειμενικά έχω το δικαίωμα να πω so what… Οι περισσότερες ταινίες που γυρίστηκαν την εποχή είναι σήμερα χάρτινες και ρετρό και κρίνονται βάσει της περιόδου παραγωγής τους.

    Ανέφερα τα δύο έργα του Dassin, διότι θεωρώ ότι φαίνονται σύγχρονα (όχι μπροστά από την εποχή τους – απλά σύγχρονα και ειδικά το Rififi) ενώ το Γεράκι και ο Ύπνος θυμίζουν επίσκεψη σε παλαιοπωλείο. Ενδιαφέρουσα και ρομαντική, αλλά μέχρι εκεί.

    Για να δώσω ένα οικείο μου παράδειγμα, ρισκάροντας να μου πετάξετε ντομάτες:

    http://www.google.gr/imgres?q=austin+ten&um=1&hl=el&client=firefox-a&hs=F1C&sa=X&tbo=d&rls=org.mozilla:el:official&biw=1280&bih=856&tbs=isz:l&tbm=isch&tbnid=meGTcL3DTs34nM:&imgrefurl=http://classiccarblog.co.uk/%3Fcat%3D17&docid=Y0pZCT8g05DX8M&imgurl=http://classiccarblog.co.uk/wp-content/gallery/austin-pre-war/austin-ten-apm-192.jpg&w=2160&h=1440&ei=cszIUMrNI9CW0QWHuoHYDw&zoom=1&iact=hc&vpx=621&vpy=164&dur=1054&hovh=183&hovw=275&tx=75&ty=85&sig=103239104076048955017&page=1&tbnh=137&tbnw=198&start=0&ndsp=30&ved=1t:429,r:3,s:0,i:88

    http://www.google.gr/imgres?q=cord+810&um=1&hl=el&client=firefox-a&sa=X&tbo=d&rls=org.mozilla:el:official&biw=1280&bih=856&tbs=isz:l&tbm=isch&tbnid=krQ2_rYCz9PcmM:&imgrefurl=http://fwallpapers.com/view/cord-810-phaeton-1936&docid=ViiOJHAyxYtstM&imgurl=http://fwallpapers.com/files/imagecache/1024×768/images/cord-810-phaeton-1936.jpg&w=1024&h=768&ei=yczIUKoTpYbQBe3BgLgF&zoom=1&iact=rc&dur=559&sig=103239104076048955017&page=1&tbnh=135&tbnw=185&start=0&ndsp=30&ved=1t:429,r:12,s:0,i:115&tx=119&ty=52

    Παραπάνω έχουμε τις φωτό δύο αυτοκινήτων από το 1936, περίπου της εποχής του Ύπνου και του Γερακιού. Κατά τη γνώμη μου, το πρώτο είναι το Maltese Falcon και το δεύτερο το «Riffifi».

  19. Μου φαίνεται ότι θα μπορούσα να συνεχίσω τη συζήτηση επ άπειρον, καθώς μου φαίνεται υπέροχη.

    Το παραδείγμα με τα παλιά «τουτού» νομίζω είναι χαρακτηριστικότατο.

    Επίσης το παίζω στοίχημα πως ο Jimmy Glass θα επέλεγε το πρώτο. Και εγώ να πω την αμαρτία μου, μιλώντας για τις φωτογραφίες, θα είχα μεγάλη δυσκολία να επιλέξω -και σίγουρα δε θα επέλεγα το δεύτερο με κλειστά τα μάτια και εύκολα.

    Τέλος στο IΜDB, οι ταινίες κονταροχτυπιούνται με το «Γεράκι» να παίρνει 8.3 και το «Riffifi» 8.2

  20. Το Drive παίρνει 7.9 και δε νομίζω ότι θα έχει πέσει πολύ σε 5 χρόνια.

    Αφού άρεσαν οι αυτοκινητιστικές αναλογίες, θα καταχραστώ το χώρο για να πω ότι στα μάτια μου το Drive είναι το παρακάτω αυτοκίνητο:

    http://www.netcarshow.com/chrysler/2008-300c_srt_uk_version/1600×1200/wallpaper_07.htm

    Ρετρό, κακό αυτοκίνητο, που αγαπάς για τα ελαττώματά του.

    Not to forget! Στο Drive είδαμε την Christina Hendricks (χειροκροτήματα) πιο χοντρή και πιο άσχημη από ποτέ. Δεν έχω καταλήξει ακόμα με τη συγκεκριμένη επιλογή του σκηνοθέτη. διότι την έχουμε συνηθίσει πολύ διαφορετική.

    Στο Madmen:

    http://www.google.gr/imgres?q=christina+hendricks+madmen&um=1&hl=el&client=firefox-a&tbo=d&rls=org.mozilla:el:official&biw=1280&bih=856&tbm=isch&tbnid=aV8mzOi3_c9b6M:&imgrefurl=http://thefilmstage.com/features/interview-christina-hendricks-talks-drive-and-mad-men/&docid=Zds99-jimDkp9M&imgurl=http://thefilmstage.com/wp-content/uploads/2011/09/Joan.jpg&w=760&h=535&ei=ENnIUP-jE8LI0QXe6YCgCw&zoom=1&iact=hc&vpx=406&vpy=131&dur=4113&hovh=188&hovw=268&tx=135&ty=97&sig=103239104076048955017&page=1&tbnh=142&tbnw=191&start=0&ndsp=45&ved=1t:429,r:4,s:0,i:89

    http://www.google.gr/imgres?q=christina+hendricks&um=1&hl=el&client=firefox-a&sa=N&tbo=d&rls=org.mozilla:el:official&biw=1280&bih=856&tbm=isch&tbnid=73xBkO2wtTv3ZM:&imgrefurl=http://www.justjared.com/photo-gallery/2735872/christina-hendricks-tacori-city-lights-jewelry-launch-01/&docid=1FQ7fR2XHH_vwM&imgurl=http://cdn04.cdn.justjared.com/wp-content/uploads/2012/10/hendricks-citylights/christina-hendricks-tacori-city-lights-jewelry-launch-01.jpg&w=926&h=1222&ei=-tjIUOabCcmp0QXLq4CAAw&zoom=1&iact=hc&vpx=522&vpy=370&dur=569&hovh=143&hovw=108&tx=88&ty=93&sig=103239104076048955017&page=1&tbnh=143&tbnw=108&start=0&ndsp=55&ved=1t:429,r:49,s:0,i:232

    Στο Drive:

    http://www.google.gr/imgres?q=christina+hendricks+drive&um=1&hl=el&client=firefox-a&tbo=d&rls=org.mozilla:el:official&biw=1280&bih=856&tbm=isch&tbnid=Pucn6xult5-0NM:&imgrefurl=http://www.thesnipenews.com/homepage-features/drive-movie-review/&docid=5UIqFXPMJzKaqM&imgurl=http://www.thesnipenews.com/thegutter/wp-content/uploads/2011/09/Christina-Hendricks-in-Drive.jpg&w=1400&h=925&ei=HtnIUN64HueY1AXq3IHICQ&zoom=1&iact=hc&vpx=95&vpy=139&dur=1455&hovh=182&hovw=276&tx=136&ty=87&sig=103239104076048955017&page=1&tbnh=151&tbnw=224&start=0&ndsp=42&ved=1t:429,r:1,s:0,i:80

    http://www.google.gr/imgres?q=christina+hendricks+drive&um=1&hl=el&client=firefox-a&tbo=d&rls=org.mozilla:el:official&biw=1280&bih=856&tbm=isch&tbnid=nKxORwBr2yQIpM:&imgrefurl=http://www.hotonlinenews.com/gallery/20101029/big_christina_hendricks_on_set_of_drive_in_la_5.html&docid=SVt2g84ePdrNHM&imgurl=http://www.superphotospace.com/images/Christina%252520Hendricks%252520on%252520set%252520of%252520%2527Drive%2527%252520in%252520LA5_4ccae59089552.jpg&w=1000&h=1500&ei=HtnIUN64HueY1AXq3IHICQ&zoom=1&iact=hc&vpx=4&vpy=258&dur=994&hovh=275&hovw=183&tx=81&ty=105&sig=103239104076048955017&page=1&tbnh=157&tbnw=110&start=0&ndsp=42&ved=1t:429,r:8,s:0,i:101

  21. Doomantia, το so what είναι το πιο σωστό απ’ όλα. Αλλωστε κυρίως μίλησα για να πω γιατί αρέσουν σε εμένα και όχι για να σε κατασδιάσω που δεν αρέσουν σε σένα.

    Επίσης σπουδαία η επίκληση στα αυτοκίνητα, μόνο που δεν έχω ιδέα τι να διαλέξω, πάντα με μπερδεύουν τα αυτοκίνητα και τελικά το κριτήριό μου είναι το χρώμα. Τόσο χαζός.

    Jorn, όπως όλα τα υπέροχα πράγματα, το imdb βρίσκεται συχνά σε σύγχυση. Είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις συμπέρασμα συγκρίνοντας ταινίες με τόσο μεγάλη διαφορά ετών. Αν δεις την δεκάδα στις 250 θα καταλάβεις νομίζω πόσο ό,τι να ναι γίνεται στις ψηλές βαθμολογίες.

  22. Την σύγχυση του IMDB, την έχεις αναφέρει και παλιότερα και συμφωνώ.

    Απλά σε ταινίες που είναι σχετικά κοντά -δλδ με διαφορά δεκαπενταετίας- δεν νομίζω ότι πέφτει τραγικά έξω.

    Δλδ, χωρίς να τις έχω δει, μπορώ να αντιληφθώ τους λόγους για το κοντινό της βαθμολογίας των «Riffifi» και «Maltese Falcon» -και να μη μου κάνει εντύπωση αλλά μάλλον να με καλύψει.

  23. Όντως η βαθμολογία στο imdb είναι συχνά αλλοπρόσαλη, αλλά νομίζω ότι μετά από τόσα χρόνια έχουμε μάθει να την αποκρυπτογραφούμε.

    Ξέρουμε δηλαδή ότι το 8.5 σε μια ταινία που βγήκε πριν από μια εβδομάδα, δεν είναι αντιπροσωπευτικό του ενδιαφέροντος που παρουσιάζει.

    Σε ταινίες δεκαετίας και άνω, η βαθμολογίες είναι αρκετά αντιπροσωπευτικές. Τουλάχιστον η υψηλή βαθμολογία συνεπάγεται ότι το film θα παρουσιάζει ενδιαφέρον σε κάποιο επίπεδο.

    Αν πάντως αρέσκεστε σε θεματολογία crime – noir έχω τις παρακάτω – ασυνήθιστες θα έλεγα – προτάσεις:

    – Milano Calibro 9: Ιταλικό μαφιόζικο, 1976, με άθλια υποκριτική, πολύ βία και πολλές ανατροπές.
    – Full Alert: Hong Kong 90’s, στα πρότυπα του John Woo, περισσότερο crime όμως και λιγότερο μπαμ – μπαμ. Δε λείπουν βέβαια οι εκρήξεις και τα κυνηγητά, όπως σε κάθε ασιατικό αστυνομικό που σέβεται τον εαυτό του.
    – The Long Good Friday: Ο IRA κυνηγάει Λονδρέζους μαφιόζους, με επικεφαλής τον Bob Hoskins.
    – Black Rain: Το NYPD κυνηγάει τη Yakuza στην Osaka, με το φόντο το περιβάλλον του Blade Runner.

    Θα ήθελα πραγματικά τη γνώμη σας για κάποιο από τα παραπάνω.

    Επανερχόμενος στο Drive, θα ήθελα να επισημάνω το εξής: Νομίζω έγινε προφανές ότι έχω κάποιο αυτοκινητιστικό ενδιαφέρον, το οποίο ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που με έκανε να δω το Drive. Τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς όπως τα περίμενα, καθώς ο Driver θα μπορούσε να είναι ένας Hittman, ή ένας μπράβος. Τα αυτοκίνητα και το συνεργείο δεν προσθέτουν κάτι επί της ουσίας, απλώς χρωματίζουν κάπως το περιβάλλον των ηρώων. Αυτό το συνειδητοποίησα, αφού η ταινία είχε ολοκληρωθεί καθώς επίσης δε με ενόχλησε (όπως ενδεχομένως θα περίμενα).

    Εξηγούμαι: Το Mad Max II, πέρα από συγκλονιστικό film είναι φοβερό και για τις αυτοκινητιστικές αναφορές του. Γι’ αυτό ακόμα και σήμερα θυμόμαστε ότι ο Max οδηγούσε το Last of the V8 Interceptors.

    Το Bullitt είναι σαχλό σαν ταινία και την παράσταση κρύβει ένα πράσινο Fastback Ford Mustang, το οποίο έμεινε στην ιστορία σαν Bullitt Mustang.

    Στο Drive, παρότι ο Refn θα μπορούσε να μας γεμίσει με αυτοκίνητα, αυτά είναι του σωρού. Ακόμα και το Chevelle του Ryan Gosling δεν είναι αξιομνημόνευτο. Ενδιαφέρον λοιπόν ότι ο σκηνοθέτης έφτιαξε μια ταινία που λέγεται Drive, έχει φαινομενικά τα αυτοκίνητα σαν κεντρικό θέμα, επέλεξε όμως να τα χρησιμοποιήσει μόνο για να δώσει κάποια αληθοφάνεια στο περιβάλλον του…

  24. Οντως, πλέον μπορούμε να καταλάβουμε τι τρέχει με το Imdb και είναι λίγες οι φορές που πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι γίνεται με μια βαθμολογία.

    Από τις ταινίες που αναφέρεις έχω δει το The Long Good Friday, το οποίο θεωρώ εξαιρετικό (μεγάλη αδυναμία ο Μπομπ Χόσκινς) και το Black Rain το οποίο όμως σχεδόν δεν το θυμάμαι, άρα υποθέτω ότι δεν με είχε ενθουσιάσει.

    Το The long goodbye (που είναι επίσης πάνω σε βιβλίο του Τσάντλερ) το έχετε δει; Κινηματογραφικά ένα επίπεδο πάνω απ’ το Big Sleep νομίζω, αλλά λιγότερο ωραία ιστορία.

  25. Ήθελα να προτείνω ένα maxi αφιέρωμα crime cinema, αλλά ντρεπόμουν.

    Το Long Goodbye το έχω ακούσει σε audiobook και δεν ενθουσιάστηκα. Την ταινία θέλω πολύ να τη δω.

    Εχτές είδα το Pusher στο youtube και θα σας μεταφέρω λίγο αργότερα τις εντυπώσεις μου.

  26. Λοιπόν φίλτατοι…

    Είδα το pusher πριν από λίγες μέρες. Η ταινία έχει όλα τα στοιχεία που μου άρεσαν στο Drive, αλλά πιο ακετέργαστα και λιγότερο ώριμα.

    Η εισβολή της μουσικής στα πλάνα με σωστό timing είναι και εδώ παρούσα, με λιγότερο ενδιαφέρουσα όμως επιλογή κομματιών.

    Η βία είναι και εδώ παρούσα, λιγότερο από το Drive και σε καμία περίπτωση υπερβολική όπως διάβασα παραπάνω.

    Επίσης, στο τέλος ο θεατής μένει με μια απορία για το τι γίνεται και στις δύο ταινίες.

    Ενδιαφέρουσα επίσης ήταν και η ρεαλιστική απεικόνιση μιας βορειοευρωπαϊκής πόλης, όπως γίνεται και στις ταινίες του κοριτσιού με το τατουάζ κτλ. Πολλοί Έλληνες νομίζουν ότι η Βόρεια Ευρώπη είναι ένας παράδεισος τάξης, οργάνωσης και δημιουργίας, ενώ στην πραγματικότητα τα αστικά κέντρα είναι μάλλον αφιλόξενα και γεμάτα κάθε μορφής παρανομία. Καλοδεχούμενο ότι όλοι οι σχετικοί σκηνοθέτες (Δανοί, Σουηδοί, Νορβηγοί) παρουσιάζουν με λεπτομέρεια τη βία και την παρακμή σε κοινωνίες που ο Ευρωπαϊκός Νότος θεωρεί τακτοποιημένες και νομότυπες.

    Η ταινία είναι πρώιμη, δε με εξέπληξε πουθενά, αλλά δε με χάλασε και ιδιαίτερα σε κάποιο σημείο. Ο Refn έχει εξελιχθεί χαρακτηριστικά από τότε, όμως σε καμία περίπτωση το Pusher δεν είναι χαμένος χρόνος. Κατά τη γνώμη μου την παράσταση κλέβουν οι δύο Σέρβοι ναρκέμπορες, που κάνουν τον Vinnie Jones να μοιάζει νεωκόρος.

    Το παρακάτω το έχετε υπόψη σας? Γνωρίζετε λεπτομέρειες?

  27. Η βία στο πρώτο Pusher, δεν φαίνεται υπερβολική. Αυτό που είναι νομίζω πιο βίαιο είναι το κλίμα βίας στο οποίο ζουν. Ναι, δεν έγινε ανοιγμένα κρανία -που τα βλέπεις- στην οθόνη.
    Απλά όλοι οι χαρακτήρες ζούνε και αναπνέουνε βίαια κατά την άποψη μου. Ακόμα και όταν λαγοκοιμούνται ή τρώνε κινέζικο.

    Για ωμή, αιματηρή βία υπάρχουν πάντα τα τελευταία δέκα λεπτά του Pusher 3.

    Αυτό το Mπιγκ Χιτ, δεν το ξέρω αλλά νομίζω θα το ψάξω.

    Τσέκαρε και το πραγματικό βιογραφικό του κινηματογραφικού «Radovan». Έχει ακόμα και στην πραγματική ζωή κάποιες «ενδιαφέρουσες» ασχολίες…

  28. Παράθεμα: Crime Movies Vol. 1 « Τα Νέα του Βελγίου

  29. Παράθεμα: Crime Movies Vol. 2 « Τα Νέα του Βελγίου

  30. Παράθεμα: Crime Movies: The Greek Version « Τα Νέα του Βελγίου

  31. Έχω δει ελάχιστα από όσα έχετε προτείνει και στα άλλα δύο άρθρα. Για noir ωστόσο (κατά πάσα βεβαιότητα τα έχετε δει, αλλά σε περίπτωση που έτυχε να μην), προτείνω:

    – The Long Goodbye του 1973 (o Elliott Gould ως τζόβενο κάνει τα κρεμμύδια να δακρύζουν)
    – Brick (νεονουάρ που μου εξέπληξε ευχάριστα)

    και νιώθω ότι και το Barton Fink καλύπτει αρκετά το mystery – crime – thriller.

    τέλος, για ιαπωνικές αρρωστήλες που αναφέρονται σε άλλο post, μου άρεσε το Madeo (αν και κορεάτικο, αλλά ξέρετε τώρα, όλοι αυτοί το ίδιο είναι μωρέ).

    Αυτά. Όταν δω κάποιες από τις υπόλοιπες και πάρω λέβελς, θα επιστρέψω για ευχαριστώ ή κατάρες.

  32. Παράθεμα: Crime Movies Vol. 3 « Τα Νέα του Βελγίου

  33. Παράθεμα: Γιατί είναι το χόμπιτ του « Τα Νέα του Βελγίου

  34. Παράθεμα: Πιο 80s πεθαίνεις | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s