Από σκουριά και από κόκαλα

οικογενειακά βάρηΟ Αλί δε φέρεται καλά στο παιδί του. Δεν ξέρει καν αν πηγαίνει σχολείο. Το πλένει με λάστιχο μέσα στο κρύο. Όταν κάνει κάτι που τον εκνευρίζει, το βρίζει και του λέει ότι το μισεί. Και πιάνει δουλειές που δεν τον τιμούν, γίνεται bouncer σε κλαμπ, τοποθετεί κάμερες σε σουπερμάρκετ για να παρακολουθούνται οι υπάλληλοι, παίρνει μέρος σε παράνομες πάλες δρόμου για να στοιχηματίζουν οι Ρομά. Αλλά όταν μια γυναίκα που γνωρίζει ελάχιστα χάνει τα πόδια της, δεν το σκέφτεται καθόλου να πάει να την επισκεφτεί, να την κουβαλήσει στη θάλασσα για να κολυμπήσει, να της κάνει έρωτα. Δεν δείχνει ούτε στιγμή ότι το ατύχημά της τον τρομάζει, ή ότι την αντιμετωπίζει διαφορετικά εξαιτίας του. Αλλά και όσο καλά συμπεριφέρεται στον άλλο κόσμο, τόσο καλά συμπεριφέρεται και σε αυτήν. Με την κακή έννοια.

Είναι απίστευτο πώς στην ταινία Σώμα με Σώμα οι χαρακτήρες, με έμφαση στον Αλί, είναι τόσο προβληματικοί και πόσο αυτό τους κάνει πραγματικούς. Ο Αλί δεν προσπαθεί ούτε λίγο να γίνει ιδανικό, είναι πολλές φορές φύλλο στον άνεμο της τύχης του, δρα συχνά τόσο εγωιστικά που κατά τη διάρκεια της ταινίας σου ξεφεύγουν ένα-δύο «ρε το μαλάκα». Αλλά όλο αυτό λειτουργεί στο να τον δεις για αυτό που είναι, να τον συμπαθήσεις όπως αγαπάς τους φίλους σου με τα ελαττώματά τους. Και τελικά, βλέπεις πώς επειδή ο Αλί είναι τόσο σταρχίδια του, βοηθάει τη Στεφανί πολύ πιο ουσιαστικά από άλλους που θα φοβούνταν τις αντιδράσεις της, αν λ.χ. της πρότειναν να πάει στην παραλία για κολύμπι, που αγαπούσε όταν ήταν αρτιμελής. Αυτός όχι δε φοβήθηκε, αλλά την παράτησε σύξυλη κιόλας κι έφυγε για βουτιά.

Η έμφαση του σκηνοθέτη Ζακ Οντιάρ στα σώματα των δύο πρωταγωνιστών έχει το δικό της ρόλο στην ισορροπία της ταινίας. Αναδεικνύει πόσο δυνατός χαρακτήρας είναι η Στεφανί, και πόσο διαλυμένος μέσα του είναι ο Αλί. Αλλά το κάνει πολύ καλά. Η καημένη η Στεφανί έχασε τα πόδια της, αλλά κατά τη διάρκεια της ταινίας αυτή κάνει μια τεράστια πάλη να «σταθεί στα πόδια της», ενώ εκείνος καταχράζεται το δικό του, όχι από κάποια αυτοκαταστροφική τάση, επιφανειακά τουλάχιστον, αλλά απλά γιατί δεν τον νοιάζει. Δεν σκέφτεται καν τον κίνδυνο να παλεύει με γυμνά χέρια στους δρόμους τον έναν αγώνα μετά τον άλλον (προσέξτε, λες και μπορείτε να κάνετε διαφορετικά, το κοντινό στο δόντι που χάνει). Και, κυρίως, (ΣΠΟΙΛΕΡ) δε σκέφτεται καν την φτιαγμένη του καριέρα ως παλαιστής στο τέλος της ταινίας, και σπάει τα χέρια του για να σώσει το γιο του που έχει παγιδευτεί μέσα στον πάγο (ΤΕΛΟΣ ΣΠΟΙΛΕΡ). Επιφανειακά ο Αλί δείχνει να μην τον νοιάζει τίποτα, αλλά, όπως συμβαίνει και στην πραγματικότητα, θέλει να δείχνει έτσι γιατί τον νοιάζουν πολλά.

Είχα πραγματικά πολύ καιρό να δω τόσο καλά σκιαγραφημένους χαρακτήρες σε ταινία. Δε θα μιλήσω για τα εξαιρετικά πλάνα, δεν είναι του αντικειμένου μου, θα το αφήσω σε κάποιον πιο ειδικό. Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι ο Ζακ Οντιάρ έφτιαξε ένα μικρό διαμάντι που αξίζει να δείτε. Αλλά αυτό δεν περιμένατε εμένα να το πω, το έχουν πει ήδη οi Κάννες.

De rouille et d’ os / Rust and bone

Διάρκεια: 120′, παραγωγή: Γαλλία – Βέλγιο, σκηνοθεσίαΖακ ΟντιάρπρωταγωνιστούνΜαριόν Κοτιγιάρ, Ματίας Σένερτς, Αρμάντ Βερντούρ, Σελίν Σαλέτ.

Advertisements

18 thoughts on “Από σκουριά και από κόκαλα

  1. Κλέβω την πάσα και έρχομαι να προσθέσω: Εξαιρετικό κείμενο αλλά κυρίως εξαιρετικά πλάνα. Πολύ προσεκτικά καδραρισμένα χωρίς ωστόσο να εμπίπτουν στη σφαίρα του κοινότοπου. Πολλές φορές αφαιρετικά και άλλοτε φλουταρισμένα τόσο ώστε να θυμίζουν κάτι από κλιπ Στέρεο Νόβα στα ωραία χρόνια. Σε απλό ασπρόμαυρο μοτίβο -τα περισσότερα. Κάποια επιτρέπουν στο φως να καταγράψει μόνο του τα σκιερά μέρη. Άλλα,προκαλούσαν μια εν χορώ κίνηση -αλλά και πτώση- μόνο με το δρασκέλισμα του Αλί ή παράλληλα με τον τρόπο που κινείται το καροτσάκι της Στεφανί. Η ύστατη σκηνή της παραδοχής αυτών που χάθηκαν επιτρέπει στο θεατή να αισθανθεί ενστικτωδώς -χωρίς την παρουσία εμπειρισμού- την απώλεια των μελών αλλά και κάτι περισσότερο που σε κάνει να επιβεβαιώσεις το σχόλιο της Γερμανικής Die Zeit : «so besonders» .

    • Ευχαριστώ για την προσθήκη de profundis. Όντως πάντως πολύ συχνά σε έκανε να πλησιάσεις και να νιώσεις πιο εμπειρικά καταστάσεις που δεν είσαι καθόλου κοντά.

      Όχι εσύ, γενικά, κατάλαβες.

  2. Δεν ξέρω αν θα δω ποτέ αυτή την ταινία, αλλά δεν ξέρω και πόση ώρα θα μπορέσω να κρατηθώ ακόμα να μην διαβάσω το σπόιλερ. Νιώθω ότι κρύβεται εκεί η μεγαλύτερη αλήθεια του κόσμου, τόσες νάκρες που φύτεψες κοντά του.

  3. Μόλις γύρισα από το σινεμά Johnny. Και έχω να πω τα εξής:

    1. Τα πλάνα είναι εξαιρετικά. Γι’ αυτά τα κοντινά που κάνει η κάμερα στα σώματα των ανθρώπων αξίζει να δεις την ταινία.
    2. Συνειδητοποίησα πόσο πολύ μ’ αρέσει η Μαριόν Κοτιγιάρ όταν παίζει σε γαλλικές ταινίες κ πόσο δε μ’ αρέσει σε αμερικάνικες.
    3. Η ταινία συνολικά δε με τρέλανε. Ειδικά προς το τέλος. Σίγουρα δεν τη λες άσχημη αλλά όπως λένε και οι φίλοι μας οι άγγλοι -not my cup of tea.

  4. Μου φάνηκε ότι προσπαθούσε πολύ -μέσα από σκληρές εικόνες- να σου προκαλέσει συναισθήματα. Ούτε το δράμα τους, ούτε ο έρωτας τους με άγγιξε ιδιαίτερα. Και προς το τέλος με έχασε τελείως… (σεναριακά κρίνοντάς το πάντα)

  5. FYI: Στο μεταξύ βρεθήκαμε με τη Nube και τα είπαμε από κοντά και τα βρήκαμε. Αν κάποιος ενδιαφερόταν για τη συνέχεια αυτής της κουβέντας, ας το αναφέρει και θα του πούμε και τι τρώγαμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s