Η μπάλα δεν είναι μόνο δική τους, είναι και δική μας

Διαβάζοντας ένα άρθρο σχετικό με την οπαδική ιστορία του Παρισιού στο φθινοπωρινό Humba, έπιασα τον εαυτό μου να μην μπορεί να το αφήσει από τα χέρια του. Αφηγήσεις σχετικές με το θρυλικό «Πέταλο της Οτείγ» από την έδρα της Παρί Σεν Ζερμέν. Όπου:

Το Πέταλο δεν είναι μόνο οι ούλτρας. Είναι και οι τυχαίοι οπαδοί, οι Λευκοί, οι Μαύροι, οι Άραβες, οι τύποι από τα προάστια με τις κουκούλες τους… Ήταν ο χώρος όπου όλοι ανακατευόμασταν μεταξύ μας. Ένας είδος αυλής των θαυμάτων, όπου ο τύπος με το Lacoste ήταν δίπλα σε έναν που φορούσε Ben Sherman […] To Πέταλο της Οτείγ ήταν η ίδια η Γαλλία με την ευρεία έννοια.

Και όμως δεν υπάρχει πια. Οι εσωτερικές κόντρες, οι βίαιες παρασπονδίες μερίδας οπαδών του και το σύγχρονο μάρκετινγκ το έφαγε. Οι συνθήκες αυτές κατασπάραξαν μια εξέδρα που ήθελε να γουστάρει ποδόσφαιρο και –κατά τα φαινόμενα των αφηγήσεων-  να συνυπάρχει με μόνο κοινό παρανομαστή την αποχή από τις ακροδεξιές ορέξεις των παραδοσιακών φανατικών οπαδών της Παρί που αράζουν στο πέταλο ονόματι Kop de Boulogne.

Διαβάζοντας τις εμπειρίες των ανθρώπων που είχαν κάνει σπίτι τους το Πέταλο της Οτείγ έπιασα τον εαυτό μου να νοσταλγεί το γήπεδο. Τη μυρωδιά από το γρασίδι, το δοκάρι που θα σε κάνει να γυρίσεις με φορτωμένα σωθικά στο σπίτι, το σιχτίρι που θα σου ξεφύγει στο διαιτητή. Το γκόλ στον τελικό κυπέλλου που θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα δίπλα σε όλη την οικογένειά σου –που βρίσκεται και αυτή εντός σταδίου.

Αναπόλησα την έννοια της συντροφικότητας –σε αθλητικά πλαίσια- με ανθρώπους διαφορετικής ηλικίας, διαφορετικής μόρφωσης, διαφορετικών ίσως πεποιθήσεων με βάση μια φανέλα. Που δε σημαίνει τα πάντα στη ζωή σου, ούτε όμως και τίποτα. Σημαίνει κάτι λίγο, ίσως ασήμαντο, αγνό όμως στην ψυχή σου. Γουστάρεις τον Πανιώνιο γιατί εκεί μεγάλωσες. Και σε πήγε ο πατέρας σου και ο θειος σου στα τρία σου στο γήπεδο.

Και σταμάτησαν να [σε] πηγαίνουν, όταν άρχισαν να ξεφεύγουν οι τσαμπουκάδες, όταν άρχισε να βρωμάει ψοφίμι και σαπίλα το σκηνικό του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σταμάτησες και εσύ να θες να πας όταν δεν είχε μείνει ούτε δείγμα ντομπροσύνης σε αυτό που έβλεπες. Ίσως πάντα έτσι ήταν, ίσως άργησα να το καταλάβω. Απλά κάποια στιγμή δεν μου έκανε πια και μπάστα, τέλος.

Απλά απόψε δε μου έφτανε το άρθρο –ήθελα και άλλο. Έβαλα να δω το “This is England” (2006) γιατί νόμιζα ότι έδειχνε ιστορίες από σκληρές οπαδικές –χουλιγκάνικες βασικά- καταστάσεις στην Αγγλία. Τελικά η ταινία δεν είχε σχέση με το ποδόσφαιρο. Ξεγύμνωνε βαθύτερες αιτίες του χουλιγκανισμού όμως, του ρατσισμού και της ίδιας της βίας εντέλει.

Η ιστορία σκληρής ενηλικίωσης ενός πιτσιρικά που έχει χάσει τον πατέρα του στον πόλεμο των Φώκλαντ. Ο Θατσερικός τρόμος σε όλο του το μεγαλείο. Και πως ο μικρός μπλέκει αρχικά με περίεργες παρέες επειδή τρώει bullying στο σχολείο για να πλησιάσει τελικά γρήγορα στη ρίζα του κακού. Εκεί που χαλασμένοι τριαντάρηδες ζούνε το καταπιεσμένο εθνικιστικό τους όνειρο.  Που ψάχνουνε να στρατολογήσουν φοβισμένους εφήβους στον ρατσιστικό τους σκοπό. Στη χώρα του φυλετικού μίσους που το αίμα τρώγεται ζεστό.

Η ταινία ήταν σα να μου είπε «Και τώρα φάε μια μπουνιά στο στομάχι».  Δες πως είναι ο κόσμος της βίας. Υποκειμενικής και αντικειμενικής. Και επειδή ουσιαστικά, χωρίς να χρειαστεί να αναφερθεί στη μπάλα, παρουσίαζε την προπαρασκευαστική διαδικασία για τον χουλιγκανισμό θα έπρεπε να μου αρκεί. Κομμένες οι ομάδες, οι οπαδοί και οι μαλακίες. Αφόρισέ τα.

Αλλά δεν χρειαζόταν να μου το επισημάνει κανείς αυτό. Το έχω κάνει ήδη. Ενώ λατρεύω τη στρογγυλή Θεά με τα χρόνια την άφησα πίσω μου. Από την απόλυτη λατρεία, έχω φτάσει σε σημείο να αδιαφορώ επιδεικτικά. Όχι επειδή δε μου αρέσει –το αντίθετο. Απλά επειδή είναι βρώμικη ιστορία και δε με καλύπτει.

Το ποδόσφαιρο, το παιχνίδι όμως δεν φταίει σε τίποτα.

Είναι το λαϊκότερο των σπορ, γεμάτο με τις λαϊκές ιστορίες του, τους μύθους και τους θρύλους του. Και στις μεγάλες στιγμές του είναι μια οργανωμένη χορογραφία στο χορτάρι. Μαζί με όλο το πάθος, την τρέλα και τη συγκίνηση που κουβουλάει. Και ας το έχουν ρημάξει τα υπέρογκα ποσά και η μανία για περισσότερο –όσο περισσότερο- κέρδος γίνεται.

Εγώ το έχω παρατήσει. Είναι βρώμικο στα μάτια μου. Δεν παράτησα όμως τα καλλιτεχνικά χόμπι μου παραμυθιαζόμενος πως είναι πιο «καθαρά». Άσχετα εάν νοσούν με πολύ παρόμοιο τρόπο.

Σκέφτηκα σήμερα πως έχουμε χίλιους λόγους να μη πηγαίνουμε γήπεδο. Χάλια ποιότητα, στημένοι αγώνες, ντόπα, βία, λεβεντομαλάκες οπαδοί, ακριβά εισιτήρια εάν δεν είσαι οργανωμένος. Μήπως όμως σε όλα αυτά φταίμε και εμείς που –όσοι από εμάς τουλάχιστον- το παρατήσαμε;

Μήπως ήταν ψιλομύτικη συμπεριφόρα το: «Εγώ δεν πάω γήπεδο με τους μαλάκες»;  Ενώ παράλληλα ακόμα μπαίνω στα αθλητικά site, ακόμα ανεβάζω τα μηχανάκια της AGB στα ντέρμπι, ακόμα είμαι πελάτης τους; Μήπως ήταν μακάρια λόγω πτωχού πνεύματος η στάση μας; Και δε λέω: χέστο το επαγγελματικό πρωτάθλημα. Ούτε στα γήπεδα της γειτονιάς πάμε να δούμε αυτό που γουστάρουμε. Μήπως αφήνοντας το, δίνουμε χώρο σε κάθε λογής παρασιτική/παραβατική συμπεριφορά να το κατασπαράξει; Μήπως αφήσαμε μια αγάπη μας βορά στα άγρια θηρία;

Μήπως για καθένα νοήμονα φίλαθλο που δεν πηγαίνει στο γήπεδο –ενώ το γουστάρει- υπάρχει ένας φοβισμένος, καταπιεσμένος άνθρωπος έτοιμος να φάει το παραμύθι του μάρκετινγκ, του μίσους, της κόντρας και τελικά του χουλιγκανισμένου ρατσισμού;

Μήπως η αγάπη για τη μπάλα μας ανήκει όσο ακριβώς ανήκει και σε κάθε πωρωμένο τύπο που ψάχνει στα μπουκέτα και τις μεταγραφές αεροδρομίου το φάρμακο στο κενό του;

Λέω μήπως;

Advertisements

17 thoughts on “Η μπάλα δεν είναι μόνο δική τους, είναι και δική μας

  1. Jorn Hammerrat έλα στην αγκαλιά μου! Εξαιρετικό.

    Δεν ξέρω ποιος φταίει. Θέλω να πω ότι σαπίλα υπάρχει παντού, ακόμα και εκεί που δεν το παράτησε κανείς. Στην Ιταλία βρωμάει σκάνδαλο κάθε πλάγιο άουτ, στην Αγγλία κάθε Κυριακή κάνουν ρατσιστικούς αγώνες, στην ισπανία κάθε τόσο πεθαίνει κάποιος αθλητής απ’ τα πολλά φάρμακα. Το ποδόσφαιρο όμως επειδή σωστά λες δεν φταίει σε τίποτα, καλό θα είναι να το χαιρόμαστε όσο μπορούμε.

    • Νομίζω ότι πανευρωπαϊκά ο «ωχαδερφισμός» και το «έλα μωρέ», οδήγει όπου ο οδηγεί. Και βέβαια εντός των συνόρων που πια είμαστε «πρωτοπόροι» της γηραιάς ηπείρου. Ο φυλετικός χουλιγκανισμός βγήκε εκτός γηπέδου, εγκαταστάθηκε στη βουλή και πάει να κάνει και κουμάντο στους δρόμους.

      Όταν κάποιοι φωνάζανε πως έρχονται επικίνδυνα κοινωνικά φαινόμενα, κάποιοι άλλοι -και εγώ μαζί- έλεγα «έλα μωρέ».

  2. Ωραία τα βίντεο πίσω από τις εικόνες Jorn, και πολύ ωραίο κείμενο. Και τώρα επειδή ζω μια ζωή στον απόηχο της κουλτούρας της μπάλας, θα σωπάσω.

    Άλλα όχι πριν πω τα εξής. Πρώτον, ότι το This is England είναι ακριβώς όπως το περιγράφεις, και ότι μόνο την εικόνα που έβαλες να δει κανείς μπορεί να πιάσει το νόημα του τι κακό συμβαίνει εκεί μέσα.

    Και δεύτερον, ότι δε χρειάζεται να αυτομαστιγώνεσαι που δεν πηγαίνεις στο γήπεδο από λάθος άλλων. Αν κάτι δεν σου αρέσει, δεν έχεις λόγο να το υποστηρίζεις άλλο. Ο αμεσότερος τρόπος κριτικής σε τέτοια πράγματα και υπό αυτές τις συνθήκες είναι να σταματήσεις να το χρηματοδοτείς. Κι αν όμως χρειαστεί να συστήσουμε καμιά ομάδα πίεσης ή να πάμε με πλακάτ έξω από τα γραφεία του Πανιωνίου, εγώ θα είμαι εκεί να το ξέρεις. Ζήτω τα μπάχαλα.

    • Ισχύει αυτό που λες για τη μη χρηματοδότηση κάτι που δε σου αρέσει πια. Απλά τυχαίνει το ποδόσφαιρο να μου αρέσει πολύ ακόμα. Απλά το θέλω πιο down to earth.

      Ίσως πρέπει να αρχίσω να βλέπω τοπικό πρωτάθλημα Αλλά και εκεί ρεμούλες και στημένα ματς παίζουνε -από όσο ακούω.

      Θα επιμείνω πάντως, το να παραμελείς κάτι που αγαπάς μπορεί να φαίνεται υγιής επιλογή απλά συχνά είναι απλά φυγοπονία.

  3. Jimmy glass, η απάντηση πήγαινε συγκεκριμένα για την σαπίλα της ποδοσφαιρικής βίας. Ότι μην δίνοντας αρκετή σημασία και παίρνοντας τη σχετικά ελαφρία νομίζω ότι βοηθήσαμε στην γιγάντωσή της. Τόσο που βγήκε και έξω από τα στενά γηπεδικά όρια.

    Τα άλλα που ανέφερες προφανώς έχουν άλλες αιτίες. Μάλλον το υπέρμετρο κέρδος.

  4. Ρε νομίζω ότι η αδιαφορία μας έξω απ’ τα γήπεδα έφερε τη σαπίλα μέσα στα γήπεδα. Δεν ξέρω δηλαδή τι θα έπρεπε να είχαμε κάνει αλλά αυτή τη στιγμή το να κόψω τη μπάλα νομίζω ότι θα ήταν ό,τι θα ήθελε ο κάθε διεφθαρμένος παράγοντας που λατρεύει να ταΐζει χωρίς παρεμβολές πεινασμένα μη σκεπτόμενα πλάσματα που δεν καταλαβαίνουν τίποτα πέρα από το χρώμα της φανέλας που υποστηρίζουν.

  5. Πόσο ισχύει ότι οι βασικοί νόμοι κατά του χουλιγκανισμού επί Θάτσερ βασίστηκαν σε μελέτες του Ευγένιου Τριβιζά παίδες; (Φλασιά αλλά μόνο αυτό βρήκα να πω…ωπ…)

  6. Οι λιγότεροι που ηταν διατεθιμένοι να φτάσουν στα άκρα έδιωξαν τους περισσότερους που δεν ηταν. that’s just how stuff works. Οι μόνοι τρόποι να βγεις απο το αδιέξοδο σε αυτά τα θέματα είναι δύο. Είτε βάζεις στο παιχνίδι κάποιον στον οποίο η μειοψηφία δεν μπορεί να κουνηθεί, είτε εξαλείφεις τις συνθήκες δημιουργίας της βίαιης μειοψηφίας.

    Στην πράξη λοιπόν οι μόνοι στους οποίους δεν θα τολμούσε να κουνηθεί κάποιος χ οπαδός είναι οι δύο φορείς που μπορούν νόμιμα να του ασκήσουν περισσότερη βία απο όση μπορεί να ασκήσει αυτός: Η ομάδα και το κράτος που μπορουν να τον πετάξουν έξω απο το γήπεδο (αυτό δε σημαίνει οτι θα σταματήσει η βια εκτος γηπέδου βέβαια αλλα αυτό ειναι άλλη -μεγαλύτερη- συζήτηση).

    Όσον αναφορά τις συνθήκες είναι πολύ αργά. Τα τελευταία 15-20 χρόνια τα λεφτά γιγαντώθηκαν απο πολιτικές χαραγμένες απο χώρες που έχουν εξασφαλίσει τοπικα οτι το αντίστοιχο γιγάντωμα των συμφερόντων δεν θα καταστρέψει το ίδιο το άθλημα. Φυσικά οι ίδιες πολιτικές εφαρμόστηκαν και λιγότερο (?) αναπτυγμένες χώρες οπου οι συνθήκες αυτές δεν υπήρξαν στο όνομα της δημιουργίας νέων πελατών.

    Και εκεί δημιουργούνται προβλήματα. Προβλήματα που αργά, αλλα σταθερά διαχέονται και στις αναπτυγμένες χώρες.

    Αν αντικαταστήσεις τον όρο άθλημα με τον όρο οικονομία σχεδόν έχεις την ιστορία της ευρωπαικής παρεξήγησης των τελευταίων 15 χρόνων σε αδρές γραμμές. Και για όλα φταίει ο Ολυμπιακός….

  7. Προς Jackson: Τεράστιο, τεράστιο πραγματικά εύρημα από το χρονοντούλαπο.

    Προς st3v3h4rr1s: Νομίζω ότι με υπερκάλυψες με αυτά που έγραψες. Χωρίς να θεωρώ ότι είναι λύση, τι πίστευεις ότι θα δημιουργούσε μια θεωρητική μαζική και προγραμματισμένη αποχή των μη φανατισμενών, μη χρωματισμένων, υγιώς σκεπτόμενων και με αγάπη για το παιχνίδι φιλάθλων από το γήπεδο;

  8. [καφρ μοουντ] Εναν ωραιοτατο καβγα. αν λειπουν και η αστυνομια και οι ομαδες καμμια πενηνταρια νεκρους επισης. Δεν ειναι κακη ιδεα, αλλα δεν ειναι και λύση. [/οφφ]

    Πως ορίζεις το «μη φανατισμένος – μη χρωματισμένος – υγιως σκεπτόμενος»? Το πρόβλημα -σχετικα με τη βια- είναι οτι ο τυπάκος που βγαίνει να πλακώσει παοκτζήδες δεν σκέφτεται πολύ διαφορετικά απο μενα κι απο σενα σχετικά με τη μπαλα, ουτε καν αντιδρα διαφορετικά. Απλα εκει που εσυ θα διαολοστείλεις τον διαιτητη αυτος θα μπει να τον δείρει, εκει που εσυ θα διαφωνήσεις με τον τύπο που σου λεει οτι ο τζόλε είναι το μεγαλύτερο εξτρέμ στην ιστορία του ποδοσφαίρου αυτός θα βγάλει το σουγιά του κοκ. Ίδιες αντιδράσεις, διαφορετική ένταση.

    Κοινώς τα άκρα τα ορίζεις σχετικά εύκολα, το τι ειναι το αντίθετο απο τα άκρα όμως όχι.

  9. Let me rephrase, γιατί έχεις δίκιο. Όχι οι υγιώς σκεπτόμενοι αλλά η υγιώς αντιδρώντες. Με κάλυψες πάλι πάντως με το καφρ μόουντ. Εάν λείψουν και αυτοί -απλά θα γίνει σκοτωμός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s