Δίσκοι που δε σταμάτησα να ακούω: Pantera – The Great Southern Trendkill

Θυμάμαι ακόμα τη μέρα που γύρισα σπίτι από το τελευταίο μάθημα των πανελληνίων. Ήταν Σάββατο, και ήταν Αγγλικά. (Στο θρανίο που καθόμουν παρεμπιπτόντως έγραφε «είναι ωραίος, είναι σέξι, είναι ο έξι-έξι-έξι, ακόμα να το ξεπεράσω). Έφτασα σπίτι, με ρώτησε η μάνα και τα αδέρφια μου πώς έγραψα, τους είπα. Πήγα στο δωμάτιο, έκλεισα την πόρτα, έβαλα το Strength Beyond Strength των Pantera τόσο δυνατά που δεν είχε κανένα νόημα που έκλεισα την πόρτα. Βασικά, δε θα είχε νόημα αν είχα κλειστεί σε πυρηνικό καταφύγιο. Έλιωσα τα αφτιά μου, ξελαρυγγιάστηκα, πρέπει να στραμπούλιξα και τίποτα. Άνοιξα την πόρτα, βγήκα έξω στο σαλόνι σαν να μην έτρεχε τίποτα, οι υπόλοιποι με κοιτούσαν με απορία και κατανόηση μαζί. Κάτσαμε και φάγαμε.

Το νόημα αυτής της ιστορίας; Δεν ξέρω πραγματικά. Μάλλον ότι η προσοχή μου μουσικά είχε ήδη αλλάξει, ότι είχα χορτάσει από το φλώρικο πράγμα που άκουγα στο λύκειο (οι Manowar εξαιρούνται, άλλη υπόθεση οι Manowar), πλέον αν ήταν να ακούω βαριά μουσική έπρεπε όντως να είναι βαριά, γιατί το heavy δεν ήταν πια αυτοκοπός, και είχα αρχίσει να ακούω και Justin Timberlake (άλλη υπόθεση ο Justin). Και όποιος έχει ακούσει το Far Beyond Driven, ας μου πει ότι δεν είναι σαν να έχει έρθει η μπάντα στον ύπνο σου και να έχει ακουμπήσει το αρχίδι της στο μάγουλό σου, και να έχει μείνει εκεί, αλλά αυτό το αρχίδι να ζυγίζει 2 τόνους και να την πούτσισες.

Κι εκεί που πέρασα τα δύο πρώτα έτη της σχολής να συλλέγω δίσκους Pantera, πάω μια μέρα Metropolis και συνειδητοποιώ ότι έχει μείνει ένας. The Great Southern Trendkill. Τον αγοράζω με μια μικρή επιφύλαξη, ότι έχουμε ακούσει κάτι θαύματα από αυτή την μπάντα, τι να μας πει κι αυτός. Ζητάω συγγνώμη επίσημα για αυτή μου τη σκέψη. Όχι. Ενώ γράφω αυτές τις αράδες, έχω συρματόπλεγμα τυλιγμένο σφιχτά στο αριστερό μου πόδι, έχω πρόκες στο στόμα και έχω βάλει μια θείτσα να μου ρίχνει μπουνιές ενώ μου λέει για τα εγγόνια της. Τόσο μετανιωμένος είμαι.

Τα βαριά τραγούδια τους ήταν πιο βαριά, τα γρήγορα ήταν πιο γρήγορα, οι πειραματισμοί πιο πολλοί, οι στίχοι πιο προσωπικοί. Ο Phil Anselmo, ο τραγουδιάρης τους, μια πειραγμένη περσόνα, είχε προβλήματα στη μέση κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους που είχε μόλις τελειώσει, είχε αρνηθεί να πάει χειρουργείο, κατέληξε να πέσει στα ναρκωτικά και το αλκοόλ για να βγάλει το τουρ. Η μπάντα ήταν έτοιμη να διαλυθεί, ο Anselmo ηχογράφησε τα φωνητικά μακριά, πολύ μακριά από τους υπόλοιπους, στη Νέα Ορλεάνη στο στούντιο του Trent Reznor, με προσθήκες από τον τραγουδιστή των Anal Cunt. Όλα αυτά είναι μέσα στο άλμπουμ και φαίνονται, όλα τα προβλήματα ματεξύ τους, όλα τα κακά πράγματα που έπαθε ο Anselmo από τις καταχρήσεις, όλη η ένταση. Είναι από εκείνους τους δίσκους που κάπως σε ξαφνιάζουν με την ειλικρίνειά τους, που δεν είναι απλά βαριά ριφ, αλλά που η βαριά μουσική είναι για να δείξει βαριές σκέψεις. Και αυτός είναι ο λόγος που ακούω ακόμα αυτό το δίσκο, καμμιά δεκαετία τώρα.

Μόνο τα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα να ακούσει κανείς, καταλαβαίνει. Δύο μέρες αφού το αγόρασα, μπήκα στο αμάξι του Pegasusgr (θα τον βρείτε κάπου εδώ μέσα στα σχόλια των Βέλγων). Έβγαλα τον Rock FM, έβαλα το Trendkill, διαπασών. Ο Pegasus δεν ήταν έτοιμος. Παρά τρίχα γλυτώσαμε το τρακάρισμα. Δοκιμάστε το κι εσείς σε κάποιον φίλο σας, έχει πλάκα. Συγγνώμη Pegasus.

Για όλη τη λίστα των δίσκων, πατήστε εδώ.

Advertisements

17 thoughts on “Δίσκοι που δε σταμάτησα να ακούω: Pantera – The Great Southern Trendkill

  1. Το Far Beyond Driven βρίσκεται ακόμη στο αυτοκίνητό μου, σε περίπτωση που το ψάχνεις. Ναι, είναι ακριβώς όπως το περιγράφεις.

    Άντε να ακούσουμε κ το Trendkill, νιώθω έτοιμη.

  2. Ναι, φέρε το να έχουμε τι να βάζουμε διαπασών στην πλατεία του Κορυδαλλού.

    Είπαμε για το Trandkill ε; Μεσημέρι, στο τέρμα, λίγο πριν τη σιέστα. Εναλλακτικά στο αμάξι του Pegasus.

  3. «Ενώ γράφω αυτές τις αράδες, έχω συρματόπλεγμα τυλιγμένο σφιχτά στο αριστερό μου πόδι, έχω πρόκες στο στόμα και έχω βάλει μια θείτσα να μου ρίχνει μπουνιές ενώ μου λέει για τα εγγόνια της»

    η ως άνω πρόταση ισούται με =αρρώστια.

    Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι πως και μένα είναι ο αγαπημένος μου Pantera δίσκος.

    Μάλιστα, ακούγοντας τον ακατάπαυστα για δέκα μέρες κατάφερα να περάσω για πρώτη φορά στα φοιτητικά μου χρόνια μάθημα Βυζαντινής φιλολογίας.

    Ίσως το ωμό μίσος που εξαπέλυε ο δίσκος έπαιρνε απ’το μυαλό μου το ωμό και δολοφονικό μίσος που ένιωθα για τους καθηγητές των Βυζαντινών. Συνεπές αποτέλεσμα να ηρεμήσει η ψυχή μου και να περάσω την εξέταση. .

  4. Συγγνώμη έχω και κάτι άλλο να προσθέσω, τώρα πρόσεξα την λογοκρισία.

    Το προσθέτω: » Μωρή κυρία Jimmy Glass, φοβήθηκες το φιδάκι;

    Σκατά θα μας το κάνεις το μπλογκ με τις υποχόνδριες εμμονές σου.»

  5. Πρέπει να σας πω εδώ ότι αν γράφετε μηνύματα προς τον Jimmy Glass εδώ, δε θα τα δει. Η συμφωνία ήταν να μην αλλάξει η εικόνα μέσα στο κείμενο. Άρα το ποστ αυτό είναι πρακτικά Jimmy Glass free zone.

    • Μμμ…ΟΚ, αυτό δεν το ήξερα.

      Πάντως η βασική μου επιδίωξη ήταν να τον διαπομπεύσω. Δευτερευούσης σημασίας είναι αν θα το δει ή όχι.

      Νομίζω ότι απλά τα Χριστούγεννα θα του κάνω δώρο μια εγκυκλοπαίδεια για ερπετά.

  6. τα ‘σπασα με τη λογοκρισία!

    Johnny, νομίζω ότι πρέπει να βάλεις το Trendkill στο αυτοκίνητο του Jimmy Glass. Δεν είναι καθόλου έτοιμος – αλλά πρέπει.

  7. Παράθεμα: Επικά τραγούδια Vol. 1 « Τα Νέα του Βελγίου

  8. Παράθεμα: Τα κομμένα νύχια που πετάς | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s