Η αγαπημένη μου σκηνή από μια ταινία που δεν υπάρχει

Ο Christopher Guest, πολύ μετά το Spinal Tap

Σε ταινία χαλαρού και υποχθόνιου χιούμορ, ο πρωταγωνιστής μπαίνει βιαστικός σε κεντρικό ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης για να συναντήσει σε κάποιο δωμάτιο το σύνδεσμό του/ τον άνθρωπο από τον οποίο θα πάρει συνέντευξη/ τη γυναίκα των ονείρων του. Μπαίνει βιαστικός και αγχωμένος στο ασανσέρ, και λέει στο χειριστή του ασανσέρ «10th floor please». Ο χειριστής του ασανσέρ είναι γύρω στα πενήντα, έχει μακρύ μαλλί, βαριεστημένο βλέμμα, μασάει  τσίχλα και είναι ο Nigel Tufnel των Spinal Tap. Ο Nigel γυρίζει αργά το κεφάλι του, κοιτάζει τον πρωταγωνιστή και του λέει «This elevator goes to 11». Και η πόρτα κλείνει. Αμέσως μετά το πλάνο αλλάζει στον πρωταγωνιστή να κατεβαίνει στον δέκατο όροφο με τις σκάλες.

Η ενδεκάτη Νοεμβρίου είναι Παγκόσμια Ημέρα Nigel Tufnel.

Advertisements

6 thoughts on “Η αγαπημένη μου σκηνή από μια ταινία που δεν υπάρχει

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s