6 εντελώς διαφορετικές συναυλίες…

…που θυμάμαι για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Portishead – Φρεαττύδα, 1998

Βρίσκεται και στη λίστα με τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει. Μπορώ να πω ότι κατέχει και την πρώτη θέση. Αυτός και μόνο είναι αρκετός λόγος για να φιγουράρει και σ’ αυτή τη λίστα. Ό,τι και να προσπαθήσω να πω για τη συγκεκριμένη συναυλία θα είναι λίγο. Και νομίζω πως δύσκολα θα βρεθεί άλλη να μου προκαλέσει τα ίδια συναισθήματα. Πολύ θα το ήθελα όμως.

 

Sonic Youth – Ρόδον, 1999

Έχω φτάσει νωρίς στο Ρόδον και πάνω στον ενθουσιασμό μου που θα δω τους Sonic Youth κάνω το λάθος να σταθώ στις πρώτες σειρές. Θυμάμαι την Κιμ Γκόρντον να εμφανίζεται με ένα εντυπωσιακό κόκκινο φουστάνι και λίγα δευτερόλεπτα αφότου ξεκινάνε να παίζουν τρώω μπουνιά στη μύτη. Με βουρκωμένα μάτια και τσαλαπατημένη τη ροκ ψυχή μου οπισθοχώρησα σε θέση αντάξια των κυβικών μου. Δεν ξέρω αν φταίνε τα χρόνια που έχουν περάσει ή εκείνη η μπουνιά αλλά δε θυμάμαι πολλά από τη συγκεκριμένη συναυλία. Και τώρα που το ξανασκέφτομαι αρχίζω να αμφιβάλλω και για το φουστάνι. Μπορεί να ήταν και μπλε.

Σωκράτης Μάλαμας – Θέατρο Πέτρας, 2000 ή 2001

Καταλαβαίνετε τι ρίσκο παίρνω και μόνο που αναφέρω αυτό το όνομα στα ΝΤΒ; Στην καλύτερη θα μου κάνουν μπαν οι υπόλοιποι Βέλγοι. Αλλά ας το παίξω τολμηρή.

Ο Μάλαμας ένα θεματάκι με το ποτό το έχει. Ή τουλάχιστον το είχε τότε. Και εκείνη τη μέρα είχε πιεί λιγουλάκι παραπάνω από το συνηθισμένο. Θυμάμαι να ανεβαίνουν στη σκηνή και άλλοι για να τραγουδήσουν μαζί του αλλά το αποκορύφωμα ήρθε τη στιγμή που ανέβηκε η Κανά. Είναι που’ναι μοιραία  γυναίκα, ήταν και ο Μάλαμας λιάρδα…δεν ήθελε και πολύ να ξεφύγει η κατάσταση. Την αγκάλιαζε, τη χάιδευε, τη φιλούσε. Η απόσταση καλλιτέχνη-κοινού είχε ισοπεδωθεί. Υπήρχαν στιγμές που ξεχνούσες ότι βρίσκεσαι σε συναυλία. Περιμέναμε βέβαια, όντας αχόρταγοι νέοι, να υπάρξει μεγαλύτερη ανταπόκριση από μεριά της αλλά τελικά αρκεστήκαμε στις ιστορίες του Μάλαμα, στο συναίσθημα που έβγαζε και στις μουσικές του που κράτησαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Manu Chao – Terra Vibe, 2008

Το ενδιαφέρον μου για τη συναυλία χάθηκε τη στιγμή που αντίκρισα το πιο καυλωμένο παθιασμένο ζευγάρι όλων των εποχών. Σε τρελό μόσπιτ δίπλα μας (ναι, γίνονται και τέτοια στο Manu Chao) κορίτσι έχει αγκαλιάσει αγόρι ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, έχει καβαλήσει αγόρι και φιλιούνται ενώ δίπλα τους χτυπιούνται λυσσαλέοι νέοι. Όλο το υπόλοιπο βράδυ κοιτούσαμε το ζευγάρι και περιμέναμε τη στιγμή που ένας από τους δύο θα πέσει ή που θα βαρεθούν και θα σταματήσουν. Κι όμως παρέμειναν στην ίδια θέση μέχρι τέλους. Αν γυρνούσε ο ίδιος ο Manu Chao να φωνάξει στο μικρόφωνο «Get a room!», δε θα μου έκανε καμία εντύπωση.

Meshuggah– Ο2 Academy Bristol, 2008

Η πρώτη συναυλία που πήγα μόνη μου. Μη φανταστείτε πως ξεκίνησα από Ελλάδα να πάω να δω τους Meshuggah στο Bristol μοναχή μου -βρισκόμουν ήδη σε βρετανικά εδάφη. Αφού χάθηκα για κάμποση ώρα στους δρόμους του Bristol και σκεπτόμενη συνεχώς αν είναι σοφή επιλογή να πάω μόνη μου σε συναυλία τίγκα στους μεταλλάδες, έφτασα αρκετά αγχωμένη στο Ο2 Academy. Μετά την πρώτη μπύρα, όμως, χαλάρωσα και απόλαυσα το live σε μια στρατηγικά επιλεγμένη θέση (κοινώς, μακριά από τα μόσπιτ). Το ‘χαλάρωσα’ βέβαια δεν είναι το κατάλληλο ρήμα για να περιγράψεις πως πέρασες σε συναυλία των Meshuggah, αλλά καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.

Godspeed You! Black Emperor – Gagarin, 2010

Η μοναδική συναυλία που έχω φύγει πριν το τέλος. Δεν ήμουν ποτέ φαν των GYBE αλλά πολύ ευχάριστα θ’ ακούσω κάποιο δίσκο τους – στο σπίτι. Το live όμως είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση. Η συγκεκριμένη συναυλία, ας με συγχωρέσουν οι φανατικοί, δεν παλευόταν. Βαρέθηκα, κουράστηκα, εκνευρίστηκα, κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά τέλος πάντων. Τόσο που απλά δεν άντεξα να κάτσω μέχρι το τέλος. Εντωμεταξύ, έχω διαβάσει μερικές πολύ καλές κριτικές για το συγκεκριμένο live και κάποιοι πέρασαν τόσο καλά που πήγαν και την επόμενη μέρα. Οπότε μπορεί απλά εγώ να μην έπιασα κάτι…Προς υπεράσπιση όμως των GYBE έχω να προσθέσω ότι καθόμασταν δίπλα στο ηχείο – κακή φάση.

Advertisements

17 thoughts on “6 εντελώς διαφορετικές συναυλίες…

  1. Μόνο στη συναυλία του ενοχλητικού χίπι-χίπστερ Μάνου Τσάο έχω πάει από αυτές που αναφέρεις. Και αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο, αφού πρέπει να βρίσκονταν εκεί, εκείνο το απόγευμα, όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζω (και δεν γνωρίζω). Θα την θυμάμαι κι εγώ για πάντα, σίγουρα όχι όμως επειδή πέρασα αξέχαστα ή κάτι τέτοιο.

    Για τον Μάλαμα ελπίζω να ντρέπεσαι.

  2. Δεν έχω πρόβλημα με τον Μάλαμα ούτε με τον Manu Chao.

    Έχω πρόβλημα να τους βλέπω δίπλα στους Meshuggah.

    Το ότι έγραψες αυτά τα δύο ονόματα τόσο κοντά σε αυτό τον Meshuggah, ήθελε τεράστιο θάρρος.

    Στο αναγνωρίζω.

  3. Άκουσα Μάλαμα και ήρθα. Με φώναξε κανείς; Δηλώνω βαθιά σοκαρισμένη και μόνο από το γεγονός ότι βλέπω τη λέξη «Μάλαμας» γραμμένη στα Νέα του Βελγίου. Τωρα το ότι είναι δίπλα στους Mesjghderushgl είναι το λιγότερο νομίζω.

    Manu Chao. Έπινα το καφεδάκι μου και έτρωγα το clubsantouitsaki μου στον Αχινό, έχοντας πλέον χάσει κάθε ελπίδα ότι θα καταφέρουμε να μπούμε (κάτι είχε παίξει με τα εισιτήρια) μέχρι που είδα μια λαοθάλασσα να ξεχύνεται στην Φρεαττύδα. Πάρατησα σύξυλα καφέ και φαί και κατέβηκα. Δεν θυμάμαι καν αν πλήρωσα. Ελπίζω να μην διαβάζει το blog ο ιδιοκτήτης του Αχινού!

  4. Μα καλά κ αυτός ο Manu Chao – τέτοιος χαμός κάθε φορά που έρχεται…Να ερχόντουσαν οι Mesjghderushgl να το καταλάβω.

    Και για να μη νιώθεις άσχημα, Anel, που δεν πλήρωσες στον Αχινό, έχω να πω κ εγώ στον ιδιοκτήτη της Didi music (που επίσης διαβάζει ΝΤΒ) ότι δεν πλήρωσα για να μπω στο Manu Chao.

  5. Έχω να πω ότι εάν έμπαινα τσάμπα στις συναυλίες της Didi Music, τώρα θα είχα εξοικονομήσει κεφάλαιο αρκετό για να με βγάλει 6 με 7 μήνες.

  6. Έχω να πω στην Κατερίνα στην Δευτέρα Δημοτικού που διαβάζει τα ΝΤΒ ότι τα κρινάκια τα πήγα εγώ και ότι το επίτηδες ανορθόγραφο ραβασάκι το έγραψε η αδερφή μου.
    Μήπως να κάνουμε ένα «Έχω να πω…» ποστ; 🙂

  7. Ήταν ένα ακόμη βαρετό απόγευμα στη δουλειά, μέχρι που έφτασα στο έκτο κείμενο. «Η μοναδική συναυλία που έχω φύγει πριν το τέλος»!Ρε συ! Πώς σου συνέβη αυτό; Πες μου! Πώς έγινε να έφυγες απ’αυτή τη συναυλία; Τι πήγε τόσο στραβά εκείνη τη μέρα; Ποιος σε παρέσυρε σ’αυτό το απονενοημένο; Γιατί αντί να φύγεις δεν απομακρυνόσουν απτο ηχείο; Το ξέρω δεν έπεφτε καρφίτσα, αλλά όχι και να φύγεις! Πώς θα σε ξαναντικρύσω τώρα!

    Προς υπεράσπισή μου: Η μοναδική συναυλία που έχω το εισιτήριο κολλημένο στον τοίχο. Μακράν η καλύτερη που έχω πάει.

    Και τώρα με συγχωρείτε, είμαι συγκλονισμένη, δεν περιγράφω άλλο.

  8. Τι να πω βρε Aci, δεν ξέρω. Απλά εγώ δεν την πάλεψα…
    Άντε τώρα που βγάλανε κ καινούργιο δίσκο μπορεί κ να ξανάρθουν. Λες να τους δώσω άλλη μια ευκαιρία?

    (και τι δηλαδή, τώρα κάθε φορά που θα με βλέπεις θα λες – να κ αυτή που έφυγε από τους GYBE?)

  9. Κάτσε να έρθουν πρώτα και θα σε αλυσοδέσω στη σκάλα του Gagarin (ή όπου αλλού)! Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως πρέπει να τους ζητήσεις και συγγνώμη:P

    (στο εξής κάθε φορά που θα σε βλέπω, θα φτύνω πρώτα τον κόρφο μου και μετά θα φωνάζω: Αυτή έφυγε από τους GYBE!)

  10. Παράθεμα: Γελοίες ιστορίες: Lynyrd Skynyrd | Τα Νέα του Βελγίου

  11. Παράθεμα: Στη σπηλιά του Κύκνωπα | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s