The art of magazine: National Lampoon

Πριν αγαπήσουμε τα μπλογκ, τα σάιτ και οτιδήποτε κινείται στο ίντερνετ, ζούσαμε σε μια εποχή που περιμέναμε το επόμενο τεύχος κάποιου περιοδικού. Κάθε μήνα, κάθε εβδομάδα, μια στα τόσα. Τα ΝΤΒ κάνουν μια βόλτα στον κόσμο, θυμούνται περιοδικά που έπαιξαν τον ρόλο τους τις περασμένες δεκαετίες και εντοπίζουν έντυπα που αντιστέκονται ακόμα στον ηλεκτρονικό τύπο.

Για παράδειγμα, το National Lampoon.

Το εξώφυλλο που βλέπετε πάνω από αυτές τις γραμμές (τεύχος #34, Ιανουάριος 1973), για ευνόητους λόγους, προκάλεσε την δημόσια κατακραυγή στις ΗΠΑ, την ίδια στιγμή που για άλλους ενίσχυσε την άποψη ότι το National Lampoon άλλαξε τον τρόπο που αντιμετώπιζε ως τότε το χιούμορ η αμερικανική κοινωνία. Μια νέα μορφή ακραίας σάτιρας, μαύρης κωμωδίας, ακατάπαυστης παρωδίας και καλής αισθητικής. Κάθε τεύχος ήταν θεματικό και το εν λόγω είχε ως θέμα τον θάνατο, κάτι που μπορείτε να το διαπιστώσετε αν ρίξετε μια ματιά στα περιεχόμενά του, όπου θα βρείτε τίτλους άρθρων όπως 23 Ways to Be Offensive at the Funeral of Someone You Didn’t Like ή Children’s Suicide Notes to Santa. Τέλος πάντων, μετά τον χαμό που έγινε, στο επόμενο τεύχος οι αναγνώστες ενημερώθηκαν ότι τελικά ο σκύλος πράγματι σκοτώθηκε επειδή ο κόσμος δεν ανταποκρίθηκε και δεν επέδειξε την ευαισθησία που όφειλε. Έγραψαν χαρακτηριστικά: We are really overwhelmed by what little regard you hold for life. You should be ashamed of yourselves.

Το περιοδικό κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1970. Τρεις φοιτητές του Harvard, μέλη του Harvard Lampoon, ενός φοιτητικού και επίσης χιουμοριστικού περιοδικού, αποφάσισαν να συνεχίσουν σε εθνικό επίπεδο. Ήταν οι Doug Kenney, Robert Hoffman και Henry Beard. Το περιοδικό κυκλοφορούσε σε μηνιαία βάση, κάθε φορά με διαφορετικό editor, δίνοντας τα σκήπτρα είτε κάποιον απ’ τα μέλη του, είτε κάποιον εξωτερικό έκτακτο συμμετέχοντα. Μέσα σε ένα περιβάλλον γοητευτικής δημιουργικότητας, βρήκαν τον τρόπο και εξελίχθηκαν πάρα πολλοί μετέπειτα σημαντικοί γραφιάδες που στελέχωσαν τα καλύτερα περιοδικά της χώρας. Μαζί τους και αρκετοί απ’ τους φωτογράφους, τους σχεδιαστές και τους σκιτσογράφους του περιοδικού, που άφησαν, αν μη τι άλλο, μια σπάνια και απολαυστική συλλογή εξωφύλλων.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Κάποια στιγμή το National Lampoon έφτασε να πουλάει 1 εκατ. αντίτυπα. Αριθμός εξαιρετικά μεγάλος δεδομένης της αντισυμβατικής φυσιογνωμίας του περιοδικού. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η μεγάλη του απήχηση άρχισε να δημιουργεί την ανάγκη αυτή η συσσώρευση ιδεών να ξεφύγει απ’ τα στενά όρια των σελίδων του και να εξελιχθεί σε άλλα, μικρά ή μεγάλα πρότζεκτ, πάντα υπό την επίβλεψη και με το brand name του National Lampoon. Έτσι προέκυψαν έκτακτες εκδόσεις, βιβλία, ραδιοφωνικά σόου, παραστάσεις, δίσκοι και φυσικά ταινίες. Παραγωγές χαμηλού μπάτζετ που έκαναν ωστόσο συχνά τεράστια αίσθηση σε εθνικό (και μάλλον παγκόσμιο) επίπεδο. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το θρυλικών διαστάσεων National Lampoon’s Animal House (ή απλώς Animal House) που θεωρείται μια απ’ τις πιο κερδοφόρες ταινίες όλων των εποχών -δεδομένου πάντα και του ελάχιστου κόστους του. Πολλοί (κυρίως κωμικοί) ηθοποιοί ξεκίνησαν την καριέρα τους από αυτές τις ιδέες του National Lampoon. Ο John Belushi πρώτος από όλους, ο Bill Murray, o Chevy Chase.

Οι πιο φανατικοί αναγνώστες του National Lampoon θεωρούν ότι όλα τελείωσαν λίγο μετά το 1975, με τις διαδοχικές αποχωρήσεις κομβικών προσώπων της ομάδας. Το περιοδικό ωστόσο συνέχισε να είναι δημοφιλές για αρκετά χρόνια ακόμα και να συνεχίζει τις παράλληλες παραγωγές, κρατώντας την βασική ιδέα αλλά χάνοντας σε πρωτοτυπία και ποιότητα. Πιο χαρακτηριστική στιγμή της δεκαετίας του ’80 η πρώτη ταινία απ’ τη σειρά των ταινιών διακοπών, με τίτλο National Lampoon’s Vacation ή απλώς Vacation. Για να μην μπερδεύεστε είναι αυτό που στην Ελλάδα έγινε γνωστό ως Το τρελό θηριοτροφείο πάει διακοπές. Τέλος πάντων, με τα χρόνια εκφυλίστηκε κάπως το πράγμα και τελικά μάλλον ξεχείλωσε, καθώς τα τεύχη του συνέχισαν να βγαίνουν μέχρι και τον Νοέμβριο του 1998.

Προσωπικά, όντας προφανώς μη τακτικός αναγνώστης του αλλά πολύ μακρινός παρατηρητής του, έχω να πω συμπερασματικά, επιστρέφοντας στην αρχή του κειμένου, ότι το εξώφυλλο με το σκυλί μου φαίνεται ίσως η πιο πετυχημένη εφαρμογή του αμήχανου χιούμορ στην ιστορία των περιοδικών. Μια τεράστια, σαρκαστική φάρσα που μου προκαλεί αβίαστο γέλιο κάθε φορά που το κοιτάω.

Advertisements

16 thoughts on “The art of magazine: National Lampoon

  1. Κάτι τέτοια μου θυμίζουν γιατί ερωτευτήκαμε τα περιοδικά.

    Το «Animal House» παραμένει μια από τις πλέον «γελαδερές» -επιθέτο προερχόμενο από το ρήμα «γελάω»- κωμωδίες που έχω δει στη ζωή μου.

  2. 23 Ways to Be Offensive at the Funeral of Someone You Didn’t Like πρέπει να είναι από τα ομορφότερα πράγματα που έχω ακούσει τελευταία.

    Φαντάζομαι το τεύχος με το σκύλο θα αξίζει χρυσάφι ε;

  3. Δεν ξέρω, για να πω την αλήθεια. Θεωρείται πάντως απ’ τις κλασικές αναζητήσεις ενός συλλέκτη παλιών περιοδικών. Αυτό δεν ξέρω αν σημαίνει ότι είναι σπούπερ σπάνιο ή αφύσικα ακριβό. Οποιος το έχει διπλό πάντως ενδιαφέρομαι.

  4. Αν κατάλαβα καλά η καριέρα του αποθανόντος Mπελούσι, απογειώθηκε συμμετέχοντας σε κινηματογραφικές παραγωγές του National Lampoon

  5. Οπως τα λέει ο Jorn για Μπελούσι. Μπορείτε να το διαβάσετε και στο κείμενο άλλωστε.

    Jackson αν βρεις pdf να μην τα κρατήσεις μόνο για τον εαυτό σου. Θέλουμε κι εμείς.

  6. Παράθεμα: The Alan Moorish Comiclands: Τσογλάνια from outer space | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s