Δίσκοι που δε σταμάτησα να ακούω: Nevermore – Dreaming Neon Black

And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon’s that is dreaming,
And the lamp-light o’er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted – nevermore!

Edgar Allan Poe, Το Κοράκι

Κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’90, ο Warrel Dane, τραγουδιστής της σιατλέζικης μπάντας Nevermore, ζει μια δική του ερωτική τραγωδία: Η τότε κοπέλα του αποφασίζει να τον παρατήσει για να ενταχθεί σε κάποια θρησκευτική σέχτα και να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Ο Dane το παίρνει λίγο βαριά, αρχίζει να βλέπει επανειλημμένα εφιάλτες ότι η εν λόγω πνίγεται και αυτός δεν μπορεί να τη σώσει.

Μπορείς να το πεις μέχρι και αναμενόμενο για τον καημένο τον Warrel να την πατήσει έτσι. Αφού πήγε και διάλεξε όνομα για το συγκρότημά του από το Κοράκι του E. A. Poe, τι περίμενε, ότι δε θα έβρισκε κι αυτός τη Lenore του;

Όλα αυτά αμέσως πριν την κυκλοφορία του Dreaming Neon Black το 1999. Οι στίχοι, αλλά και η μουσική, είναι στηριγμένοι σε αυτή την ψυχική κατάσταση του τραγουδιστή. Με δικά του λόγια, το Dreaming Neon Black μιλάει «…για έναν άντρα που σιγά-σιγά παραφρονεί από το χαμό μιας γυναίκας με την οποία είχαν βρεθεί πολύ κοντά. Μέσα από τα τραγούδια εκφράζεται πώς σταδιακά περνάει από διάφορα επίπεδα μέχρι να χάσει τα λογικά του: Περνάει από φάσεις άρνησης και αυτό-ενοχοποίησης, κατηγορεί το Θεό, μετά τον αρνείται. Το τέλος είναι κάπως τραγικό, καταθλιπτικό, όλοι πεθαίνουν, κι όλα καλά».

Το περίεργο είναι το πώς οι υπόλοιποι του συγκροτήματος μπήκαν τόσο καλά στο νόημα, για να ντύσουν αυτό το concept με μουσική. Είναι metal μπάντα, σίγουρα, αλλά -μέσα σε αυτό το πλαίσιο- σύνθεσαν μουσικές που δείχνουν τόσο τη συναισθηματική ένταση που δίνεται στους στίχους, όσο και τη σταδιακή παράνοια, όσο και τον ακυρωμένο έρωτα. Και οι στίχοι με αυτό το ντύσιμο κάθονται στο λαιμό και περιμένουν να δουν τι θα κάνεις.

(Εκτός βέβαια από το Poison Godmachine, που μιλάει για την αποχαύνωση από την υπερβολική ώρα μπροστά στην τηλεόραση, μάλλον τους ξέμεινε από παλιά αυτό το κομμάτι)

Και βγήκε λοιπόν στην κυκλοφορία αυτό το άλμπουμ που ακόμα ακούω κατά καιρούς από τότε που το είδα στις καινούριες κυκλοφορίες του metropolis. Και έγινε αγαπημένο στους φανατικούς του συγκροτήματος και όχι πολύ παραέξω από αυτό, νομίζω. Είναι η μοίρα των crossover συγκροτημάτων φαίνεται, τουλάχιστον στο Ελλάντα, αν και μόνο εδώ πρέπει να έγιναν γνωστοί. Είχαν θεόβαρια riff, αλλά δεν ήταν thrash.  Είχαν μελωδικά φωνητικά, και μάλιστα από βαρύτονο, πράγμα που παραδόξως σπάνιζε, αλλά δεν ήταν power metal, αν και ο Χάκος έτσι τους θεωρούσε. Είχαν progressive στοιχεία, αλλά δεν παρλαπίπιαζαν, άρα ούτε εκεί εντάσσονταν. Τι κάνεις μια τέτοια μπάντα σε μια μουσική κοινότητα που τρελαίνεται για κατηγοριοποιήσεις; Τους λες power metal κι ό,τι κάτσει. Και δεν έκατσε και τρελά.

Το νόημα είναι ότι ο άνθρωπος τα είπε και ξαλάφρωσε.

Για όλη τη λίστα των δίσκων, πατήστε εδώ.

Advertisements

8 thoughts on “Δίσκοι που δε σταμάτησα να ακούω: Nevermore – Dreaming Neon Black

  1. Δισκάρα. Και μεγάλο ρισπέκτ στη μπάντα. Κανένα υποείδος δεν τους χώρεσε -ή χώνεψε καλυτερα- και αυτό τους κάνει ακόμα πιο σημαντικούς.

    Αν και για να συμφωνήσω και με fb comments, όταν βάζω να ακούσω Nevermore βάζω το «Politics of Ecstasy».

  2. Δε διαφωνώ για κανένα λόγο. Απλά το Dreaming έχει άλλο ειδικό βάρος. Είναι αυτό που λέω και στο κείμενο για τους Therapy?, ότι τέτοιες μπάντες έχουν την ικανότητα και τα μέσα να εκφράσουν πολλά συναισθήματα και με πιο ειλικρινή τρόπο, και μάλιστα από τη μουσική την ίδια, πόσο μάλλον από τους στίχους. Και το Dreaming Neon Black είναι πολύ πιο φορτισμένο, κάπως πιο ειλικρινές.

  3. Συναισθηματικά σίγουρα. Απλά μου κολλάει περισσότερο προσωπικά ο ήχος του για ένα κόνσεπτ πιο κοντά στο Politics παρά στο Dreaming.

    Αν είναι -προσωπικά- να λιώσω μουσικά με ένα τέτοιο στόρυ όπως του Dreaming, νομίζω θα προτιμήσω My Dying Bride ή ακόμα καλύτερα θα το γυρίσω σε κάτi πιο goth rock.

  4. Ρε Jorn, αυτό είναι το θέμα, ότι δεν είναι το ίδιο με τις μπάντες που αναφέρεις. Δεν έχουν κάνει την γκοθίλα επάγγελμα οι Nevermore, για αυτό και είναι πιο ειλικρινείς. Και μάλιστα δεν είναι καν η γκοθίλα το θέμα. Είναι ότι κατάφεραν να κάνουν το μέσο, που είναι η μουσική, συναίσθημα. Γρήγορα ή/και βαριά θέματα, επίτηδες παραφωνίες, σπάσιμο της κλίμακας, όλα αυτά λειτουργούν για να δείξουν θυμό, παράνοια, πόνο. Κι όλα αυτά την ίδια στιγμή πολλές φορές, όπως όλα αυτά συνυπάρχουν και παλεύουν μέσα σε έναν τόσο συγχυσμένο νου. Είναι ότι ό,τι περιγράφεται στους στίχους αντηχεί στη μουσική. Κι αυτό δεν έχει σχεδόν καθόλου να κάνει με το θρίαμβο της μινόρε που είναι οι My Dying Bride ή όποιοι άλλοι. Να μου έλεγες At the Gates, να το συζητούσαμε, σε αυτούς πιστεύω πλησιάζει αυτός ο δίσκος παρά στους My dying Bride.

    Πω πω πολύ απαιτητικά όλα αυτά για τόσο πρωί, πάω στο άλλο θρεντ να μιλήσω για τσόντες.

  5. Ρε στη μανία σου να υποστηριξεις το δίσκο, δεν παρατήρησες ότι δεν εξύψωσα ποτέ τις μπάντες αυτές πάνω από τους Nevermore.

    Απλά όπως είπα προσωπικά -καθαρά για τον εαυτό μου, χωρίς να συγκρίνω- προτιμώ εγώ για τέτοια συναισθήματα να κοιτάξω αλλού.

    Και ναι, το να έχεις το μουσικο στυλ των Nevermore, και να ασχολείσαι με το weltschermz που προσιδιάζει στον Πόε και ίσως γενικότερα στον Ρομαντισμό είναι σίγουρα πιο απαιτητικό.

    Απλά νομίζω αυτό που καταφέρνουν είναι επίτευγμα και όχι δείγμα μεγαλύτερης ειλικρίνειας από άλλες πιο μονότονες σίγουρα μπάντες τύπου Μy Dying Bride.

  6. Αφού συμφωνούμε ρε Jorn τελικά, γιατί τόσα σεντόνια. Επίσης, αν έκανα να φανεί ότι δε μου αρέσουν οι My Dying Bride, θα ήθελα εδώ να επανορθώσω.

    Τέλος, έτριψα τις ρώγες μου τόσο πολύ με το Weltschmerz που πέταξες που πύρωσαν.

  7. Γιατί είναι ωράια γιαυτό.

    Ρε εγώ όταν το έγραψα, σηκώθηκα, βάρεσα προσοχή στον εαυτό μου, μετά φίλησα τα δάκτυλα μου και μου έδωσα συγχαρητήρια.

    Καλά για τις ρώγες άστο -αυτές είχαν πιάσει φωτιά απο το πρώτο γράμμα της λέξης ήδη.

  8. Μου ήρθε ειδοποίηση στο mail μου ότι απάντησες. Άνοιξα τη σελίδα, και πριν διαβάσω τη λέξη, πρόσεξα ότι όλοι γύρω μου δάκρυσαν από δέος, χωρίς να ξέρουν γιατί, και μια απέραντη ησυχία επικράτησε στο χώρο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s