Δίσκοι που δε σταμάτησα να ακούω: Therapy? – Troublegum

Το 1994 ήταν η εποχή που το Mtv Europe παιζόταν κανονικά στις ελληνικές συχνότητες, πολύ πριν γίνει συνδρομητικό, και πολύ πριν ξεκινήσει το ελληνικό του αντίστοιχο. Και μάλιστα με πολύ διαφορετική δυναμική από τη σημερινή: Ήταν το βασικότερο μέσο προώθησης νέας μουσικής, δεν υπήρχαν τα κοινωνικά δίκτυα να σου ποστάρει ο φίλος σου ένα τραγούδι από το YouTube που του άρεσε, δεν υπήρχε YouTube, δεν υπήρχε ίντερνετ. Βασικά υπήρχε το Mtv, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, και τα δισκάδικα.

Το Mtv δε, λόγω της μεσουρανούσης εποχής του grunge, έδινε πολλές ευκαιρίες να ακούσεις κάτι ενδιαφέρον. Είχαμε βγάλει μια φόρμουλα, ότι μέσα σε μια ώρα με βίντεο, θα έπαιζε σίγουρα ένα ή δύο τραγούδια ροκ, ένα εκ των οποίων θα ήταν Nirvana ή το One των Metallica. Το στοίχημα ήταν ποιο τραγούδι θα έπαιζε στη δεύτερη θέση.

Και κάπου εκεί εμφανίζονται οι Therapy?. Βγάζουν το δίσκο Troublegum, κυκλοφορούν και το βίντεο του Die Laughing, και όλα έχουν αλλάξει μέσα μου. Και το βίντεο, και το τραγούδι, και ο δίσκος ολόκληρος αντικατοπτρίζουν την εποχή τους, αλλά βγάζουν κάτι το διαχρονικό, κάνοντάς με ακόμα να θέλω να τον ακούω μια φορά το μήνα, από τότε. Εξάλλου, είχε κάτι που από τότε με ιντρίγκαρε στη σκληρή μουσική: εκδηλώνει συναισθήματα σε πολύ μεγαλύτερο εύρος από τις άλλες μουσικές, που κυρίως απλά εκμεταλλεύονται τον έρωτα μέχρι να βαρεθούμε. Το Troublegum ήταν συνδυασμός τίγκα τσατίλας, μικρής δόσης gothic ρομαντισμού, και της έμφυτης μελαγχολίας στην οποία έχουν μπολιάσει τα τραγούδια τους οι Therapy?.

Οι Therapy? Θα μπορούσαν να είναι τεράστια μπάντα. Και για κανένα μήνα αυτή τη δεύτερη θέση στο πρόγραμμα του Mtv την είχε κερδίσει επάξια το Die Laughing για 2 με 3 εβδομάδες. Και ήταν το breakthrough song τους που θα τους είχε κάνει μπάντα πολύ μεγαλύτερου βεληνεκούς. Και μετά, μια ωραία πρωία, εμφανίζεται η πιο υπερεκτιμημένη μπάντα του πλανήτη, με το όνομα Soundgarden, και βγάζουν βίντεο για το πιο βαρετό τραγούδι του πλανήτη, το Black Hole Sun, και τρελαίνεται ο κόσμος με αυτή την αηδία, μη μιλήσω και για το βίντεο κλιπ, που με έκανε να θέλω να βγάλω τα κρουασάν σοκολάτα του κατσέλη που τρώγαμε τότε στο σπίτι με το φτυάρι, και τελοσπάντων εκτοπίζουν τους Therapy? και το Die Laughing σπάνια ξαναεμφανίζεται. Ψόφος στους Soundgarden. Να τους μαραθούν οι γλάστρες και να βρουν ζουζούνια στο μαρούλι τους.

Για όλη τη λίστα των δίσκων, πατήστε εδώ.

Advertisements

69 thoughts on “Δίσκοι που δε σταμάτησα να ακούω: Therapy? – Troublegum

  1. Και προς θεού, δεν είπα ότι ήταν ωραία εκείνη η εποχή του Mtv, απλά την περιέγραψα. Μη βγάζεις συμπεράσματα τύπου «Παλιά ήταν καλύτερα», ως εδώ με έχεις φέρει που υπερασπίστηκες τους ατάλαντους.

  2. Συγγνώμη Johnny. Εγώ και μόνο εγώ περνούσα καλά με το Mtv εκείνη την εποχή.

    Μη μου πεις μόνο ότι οι soundgarden ανήκουν στην κατηγορία – βάλανε ένα ωραίο γκομενάκι για φροντμαν και έγιναν γνωστοί. Έχω ακούσει κάτι τέτοιες αηδίες και για Pearl Jam και κάτι πήρε τ’ αυτί μου τελευταία και για Doors. Jesus!

  3. Εγώ συγγνώμη Nube. Κοίτα, ωραίο γκομενάκι ο Chris Cornell, και γενικά φωνή από τις λίγες. Δε νομίζω ότι φταίει το πρώτο που έγιναν διάσημοι για το πρώτο, μάλλον για το δεύτερο, αλλά τι να την κάνεις τη φωνάρα αν τα τραγούδια τους είναι τίγκα βαρετίλα. Και να την πληρώνουν οι Therapy? από πάνω.

    Που να τους φέρουν λάθος παραγγελία στα Goody’s.

  4. Johnny Plunders με αυτό το δεύτερο σχόλιό σου ξεχείλησες το ποτήρι. Είμαι φαν και των δύο και, παρόλο που πάντα έδινα ένα μικρό προβάδισμα στους soundgarden, το λάθος σου είναι ότι συγκρίνεις σχεδόν ανόμοια πράγματα. Η βάση των therapy? το punk, η βάση των soundgarden τα blues. Πώς θα ήταν η εφηβεία σου ακούγοντας αποκλειστικά Therapy?. Τι άνθρωπος θα ήσουν αλήθεια τώρα; Θα είχε κλάψει κάποια γυναίκα για πάρτη σου; Είναι σα να κρατάς μούτρα γιατί σου κόβανε το Bascet Case των Green Day για να παίξει το Nothingman των Pearl Jam. Λίγη φαντασία στη μουσική ποτέ δεν έβλαψε κάποιον. Και ναι, το παράδειγμά μου δεν είναι καθόλου τυχαίο, προφανώς και θέλω να δυναμιτίσω τη συζήτηση.

  5. Whitediesel, εσένα είχα στο μυαλό μου όταν είπα για eddie vedder. Και έρχεσαι τώρα και βάζεις στο ίδιο καλάθι τους green day με τους pearl jam. Θα βγούνε μαχαίρια σε λίγο…

    • Τώρα που το είπες το θυμήθηκα μετά από μήνες που το είχα ξεχάσει τελείως.

      Δυστυχώς έχασα όλη την προηγούμενη μεγαλειώδη συζήτηση.

      Με τα χρόνια -όταν ξεμετάλεψα λίγο- εκτίμησα αρκετά εώς πολύ τις προαναφερθείσες μπάντες. Ακόμη και τους Green Day.

      Η αλήθεια είναι όμως, ότι γύρω στα τέλη των 90s ήθελα -απλά- όλες αυτές οι μπάντες να κλειδωθούν σε μια σκοτεινή αποθήκη με κάποια γριά νεκρή τους θεία που να ζέχνει όπως μόνο τα κουφάρια μπορούν να ζέχνουν.

  6. Jorn Hammerrat, δε σε αδικώ καθόλου. Πρέπει να ξεμεταλέψεις λίγο για να σταματήσεις να τις βλέπεις ως αντίπαλο δέος, Οι Manowar πρέπει να φταίνε για όλα αυτά, που εισήγαγαν τον όρο false metal και μπερδεύτηκε το όλο πράμα.

  7. Δίκιο έχεις αλλά -το ξέρεις και το ξέρω- βαθιά μέσα μας, σε εκείνο το 15χρονο παιδί που υπάρχει κάπου χαμένο εντός μας, οι Manowar δε θα φταίνε ποτέ και για τίποτα.

  8. προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους Pearl Jam πλέον, τουλάχιστον αυτοί ήταν σίγουροι για το όνομά τους, δε βάλανε κι ένα ερωτηματικό στο τέλος μήπως και δεν αρέσει στους οπαδούς τους.

  9. whitediesel, κίτρινη κάρτα γι αυτό που είπες. Για αυτό το ερωτηματικό τους λατρέψαμε. μακάρι να είχαν και οι soundgarden, μπορεί να τους συμπαθούσα έστω και λίγο.

    Που να τους κατουρήσει ουραγκοτάγκος τα λάστιχα.

  10. δεκτή η κίτρινη κάρτα, ομολογώ ότι με το τελευταίο μου σχόλιο ήλπιζα απλώς να απολαύσω λίγα μπάχαλα. όπως είπα και στην αρχή, γουστάρω therapy? (τώρα ερώτηση ή κατάφαση ήταν αυτό, μπερδεύτηκα)

    • Ρε τα αυθεντικά κομμάτια του παππού είναι καλύτερα από τις διασκευές του σε άλλες μπάντες. Σταματήστε να τον θυμάστε μόνο για τα clopy paste του!

      • Όπα Jorn – δεν είπα ποτέ ότι τον θυμάμαι για τις διασκευές του. Αυτά είναι δικά σου αυθαίρετα συμπεράσματα. Παρ’ όλα αυτά το Hurt των Nine Inch Nails μόνο clopy paste δεν το λες. Απλά το απογείωσε. Μέχρι κ οι ίδιοι οι ΝΙΝ παραδέχτηκαν ότι το κομμάτι το έκανε δικό του…

        Jorn Hammerrat: Ναι το ξέρω, απλά επειδή μισώ όσους τον θυμούνται μόνο για τις διασκευές του, έπρεπε να ορίσω εσένα ως τέτοια για να επιτεθώ -και to make a point.

        ΟΚ Nube -δεν είσαι από εκείνους.

        ΑΛΛΑ!

        Και μόνο που αναφέρεις ως ειδήμονα τον «κοίτα που κατάντησε ρε μουσικάρα» Trent Reznor θα έπρεπε να αποβληθείς. ΚΑΙ ΟΧΙ -χρησιμποιώ caps lock σα χρυσαυγίτης για να δείξω το μένος μου- το Hurt είναι καλύτερο από τους NIN!

        Nube: Αφού μπήκες αυθαίρετα και γράφεις μέσα στο δικό μου χώρο, ας δώσουμε και βήμα στον Trent Renzor.

        Trent Reznor: Johnny Cash cover felt ‘like someone kissing your girlfriend’.

  11. Υπερεκτιμημένοι οι Soundgarden ρε άσχετε/oi?? Το θέμα με τους Soundgarden είναι ότι κάποια τραγούδια τους θέλουν κάποια παραπάνω ακούσματα για να τα εκτιμήσεις πραγματικά κι αυτό γιατί δεν γράφουν ποπίστικες μελωδίες και μαλακίες. Πραγματικό ταλέντο αν έχεις ακουστά. Και πειραματίζονταν και πολύ. Οι Nirvana είναι από τις πιο υπερεκτιμημένες μπάντες.

    • Κατά τη δικιά μου άποψη, δεν θα έλεγα ότι καμία από τις μπάντες δεν είναι υπερεκτιμημένες -τελικά.

      Μπορεί όταν ήμουν πιτσιρικάς, λόγω αγριομεταλιάς, να τον σιχαινόμουνα κλπ αλλά μετά κατάλαβα ότι έχουν τραγουδάρες και ενίοτε και πολύ καλούς δίσκους.

      Πάλι πάντως κατά την άποψη μου, το grunge δεν άλλαξε τον τρόπο που ακούμε τη ροκ. Όπως έκαναν οι Joy Division, οι Black Sabbath ή οι Godspeed! You Black Emperor σε πιο σύγχρονα χρόνια.

      Οπότε θα έλεγα ότι εάν κάτι είναι υπερεκτιμημένο είναι το grunge.

      Τώρα, βέβαια, είναι grunge οι Soundgarden; Τηρουμένων των αναλογιών, νομίζω, ναι.

      Τέλος νομίζω ότι επειδή -αν και μου αρέσουν οι Soundgarden ιδιαίτερα στο Badmotorfinger- δεν αποτελούν και το πιο δύσπεπτο μουσικό άκουσμα, το να τους προβάλλεις σαν το απόλυτο αντι-ποπ παράδειγμα ενάντια στους «ποπ» Νιρβάνα είναι λίγο υπερβολικό.

      Επίσης νομίζω ότι είναι υπερβολικό να θεωρούμε άσχετο όποιον δε συμφωνεί με την άποψή μας.

      Και ακόμα περισσότερο όταν αυτή η άποψη -και γιαυτό και χοντραίνει και καταλήγει σε κατάρες για τους Soundgarden- εκφωνείτε στα πλαίσια χιούμορ.

    • Τι λες ρε Σπουνμαν που είναι από τις πιο υπερεκτιμημένες μπάντες οι Nirvana. Ο Kurt ήταν ένας ποιητής, μια καταραμένη προσωπικότητα που άλλαξε τις ζωές μας κλέβοντας την δική του. Σοβαρολογείς τώρα; Υπερεκτιμημένη μπάντα; Ήταν οι εκφραστές μιας γενιάς, όλοι μας οι φόβοι, θέλει δεν θέλει η γκόμενα, θα μείνει ή θα φύγει μετά, τα χάπια, το πιοτί και ο πόνος κι η μανία κι η τσαντίλα βγαίνουν στα ζαβά ριφάκια τους και τα γυρίσματα του Novoselic. Πρόσεχε τι ξεστομίζεις όταν μιλάς για ένα άτομο που παίζει στην Μπάντα του Ουρανού, μαζί με τον Jimi, τον Jim, τον Syd, τον Sid, την Janis, τον Βαμβακάρη και τον Γιοβάν Τσαούς.
      Έλεος ρε Σπουνμαν. Έλεος.

      • Δεν λέω ότι δεν ήταν καλό συγκρότημα και σημαντικό οι Nirvana αλλά υπερεκτιμημένοι ήταν. Βοήθησε και ο θάνατος του Cobain σε αυτό.

  12. Έχεις δίκιο ρε Spoonman. Είναι που άκουσα Soundgarden προχτες πρώτη φορά και δεν τους έχω πιάσει ακόμα. Είναι μολυσμένα τα αφτιά μου ακόμα από τη Rihanna που ακούω μόνο και οι Soundgarden μου φαίνονται τόσο δύσκολοι. Έχεις δίκιο. Θα ακούσω καμια πεντακοσαριά χιλιάδες φορές τις μαλακίες τους μπας και γίνει λίγο πιο ενδιαφέρον το σόλο κουτάλια στο spoonman. Μεγάλη έμπνευση αυτό παρεμπιπτώντος. Αναρωτιέμαι πώς το σκέφτηκαν. Πραγματικό ταλέντο.

    Κι εσύ ρε φανατίλα, το δεύτερο μεγαλύτερο χιτάκι τους για ψευδώνυμο; Εμπνευσάρα κι εσύ ε;

    • Μάλλον προσπάθησα να μπω με λογική ανάμεσα στη διαμάχη σας. Σας αφήνω να φαγωθείτε με την ησυχία σας – σαν τα σκυλιά.

      • Μπήκες και χωρικά ανάμεσα. Ενδιαφέρουσα κίνηση.

        Πάντως δεν έχεις δίκιο για το grunge. Άλλαξε το τοπίο ίσως το περισσότερο από οποιοδηποτε επομενο κινημα. Ήταν αλλαγή τόσο μεγάλη όση έκανε το punk στα τέλη του ’70 σε σχέση με το τότε progressive, ήταν σα να έκανε μια εκκαθάριση από την πολλή επίδειξη ικανοτήτων, με τα 3λεπτα σόλο κι όλα αυτά.

    • Και όπως σε κόβω ούτε πρόκειται να τους πιάσεις. Δεν τους ήξερα τους Therapy που λες και άκουσα το Die Laughing. Καλούτσικο αλλά δεν έχει τίποτα ιδιαίτερο. Είναι από αυτά τα τραγούδια που ακούς στο ραδιόφωνο και απλά βοηθούν στη ροή του προγράμματος. Πάνε και άκου τώρα και κανά Superunknown, Head down, Overfloater, Mind Riot, Fresh tendrils και σύγκρινε. Τι να συγκρίνεις δηλαδή, δεν υπάρχει καν σύγκριση. Και οι Soundgarden είναι καλύτεροι σε λιγότερο γνωστά τραγούδια τους. Αν τους κρίνεις από ένα Spoonman κι ένα Black hole sun τι να καταλάβεις.

  13. Ναι, ΟΚ, απόλυτα δεκτό αυτό.

    Απλά έχω την αίσθηση ότι πρώτον ήταν άλλες εποχές. Όταν ξεσκιζόταν το progressive βγήκε το punk.

    Όταν ξεσκιζόσταν το Hair Metal βγήκε το Grunge.

    Στην πρώτη περίπτωση η διαφορά ήταν μέρα με τη νύχτα. Στη δεύτερη όχι τόσο χαώδης όμως.

    Επίσης στην πρώτη περίπτωση και τα δύο αντικρούομενα κινήματα πειραματίζονταν ιδιαίτερα.

    Στη δεύτερη και τα δύο προστπαθούσαν περισσότερο για μια back to the basics προσέγγιση -νομίζω.

    Το grunge έχω την αίσθηση ότι δεν έβγαλε τα ρεύματα που έβγαλε το punk. Tο new wave, το dark wave, το synth pop κλπ κλπ.

    Νομίζω ότι άλλες μουσικές που έρχονταν από ακόμα πιο underground ρεύματα -τέτοιο ήταν και αυτό στην αρχή- από ότι το grunge το πρόλαβαν στην πρωτοκαθεδρία του να αλλάξουν τελικά το τοπίο.

    Μπάντες που είτε ήταν οι Tortoise για το post rock, είτε ήταν οι Pantera για το μέταλ, είτε μπάντες με πιο ηλεκτρονικό ήχο.

  14. Δε θα διαφωνησω και τραγικα, κυρίως για το ότι η διάρκεια του ρεύματος ήταν μικρή και για το ότι δεν προκάλεσαν παρακλάδια όπως οι μπάντες που αναφέρεις. Σίγουρα όμως άλλαξαν τη νοοτροπία της σύνθεσης. Σε βαθμό που εμμέσως επηρέασε και τα πιο underground κινήματα που αναφέρεις.

    Και σίγουρα το hair metal δεν είχε back to basics λογική.

    • Εκεί νομίζω ότι συμφωνώ και εγώ τώρα που το καλοσκέφτομαι. Μιλώντας για νοοτροπία σύνθεσης.

      Μωρέ αν εξαιρέσεις νομίζω τα σολίδια του Hair Metal δεν ήταν ίσως back to basics αναφορικά με το παίξιμο αλλά ήταν back to basics όσον αφορά στο songwriting.

  15. Τώρα που το σκέφτομαι με έναν περίεργο τρόπο -που δε μπορώ να εξηγήσω ακριβώς- και μόνο για τους πρώιμους TOOL, αν όχι τίποτα άλλο, πρέπει να δώσω πόντους στο grunge.

  16. Για να καταπραύνω ή να οξύνω το πνεύμα της συζήτησης (ανάλογα με την ψυχραιμία του καθενός), εδώ το trailer από το νέο άλμπουμ των Soundgarden. Για τη μουσική δεν έχω άποψη ακόμα, πάντως οπτικά είναι μια λιχουδιά.

  17. Διακινδυνεύοντας και ρισκάροντας να γίνω whitediesel στη θέση του whitediesel προτείνω να μπαναριστεί το comment του spoonman που όχι μόνο παρεκτρέπεται ελλείψει επιχειρηματολογίας -οποία ανηθικότης- αλλά καταλήγει καταγγέλλοντας χωρίς έλεος. Εδώ είναι που θυμάμαι και το περιβόητο πορνό…. whitediesel, μήπως τελικά έχουμε περισσότερα κοινά από ό,τι νομίζαμε;

  18. Εγώ πάλι πιστεύω ότι ελπίζω ο spoonman να απαντήσει, γιατί αυτό θέλουμε εδώ μέσα να γίνεται συζήτηση. Και όχι να μπανάρουμε κόσμο.

    Επίσης φοβάμαι την απάντηση του whitediesel…

  19. Ναι, πραγκατικά, αν και ο de profundis μαλλον για να ερισει το είπε, πρέπει να γίνει σαφές. Όχι και να μπανάρουμε τον spoonman. Εξάλλου έχει τόσα να μας διδάξει για τη μουσική.

  20. De Profundis δεν είμαι σίγουρος ότι η συμμετοχή σου στη συζήτηση είναι αποτέλεσμα εννοιών όπως cognition – intelligence – mind, μάλλον αντέγραψες εκείνο το παλιό σχόλιό μου για να γίνεις αρεστός. Παρ’όλα αυτά, αν με το περιβόητο πορνό εννοείς την προηγούμενη μας αντιπαράθεση, τότε σίγουρα έχουμε κάτι κοινό.

  21. Whitediesel προφανώς. Θα σε απογοητεύσω -ακόμα μία φορά- αλλά πολύ δύσκολα θα σε αντέγραφα οπότε και δεν το προσπάθησα. Τόσο μπροστά…. Και ναι, αυτό εννοούσα, καθότι εγώ, διαλέγω πορνό που η κάμερα εστιάζει μόνο στη γυναίκα.

  22. Ώπα ώπα ώπα… De Profundis εννοείς ότι ακούς Erik Satie, διαβάζεις Minsky, αρθρώνεις λόγο καλύτερο κι απ’του Τσόμσκυ και ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΙ ΤΣΟΝΤΕΣ;;; Πώς δε λιποθυμάς απ’το awesomeness όταν ξυπνάς;

    Αν θες μπορούμε να κάνουμε σχέση. Στην περίπτωσή σου αδιαφορώ για το φύλο. Για να το πω όπως το είχε πει και ο αγαπημένενος σου Καμύ: »Στην καρδιά του χειμώνα, επιτέλους ανακάλυψα ότι μέσα μου υπάρχει ένα αιώνιο καλοκαίρι».

  23. Αυτό που δε διευκρινίστηκε ποτέ από πλευράς σου, Whitediesel, είναι εάν αυτή η αδιαφορία σου προς το φύλο αφορά μόνο σε ενδεχόμενη σχέση με De Profundis ή εάν επεκτείνεται και στο θέμα «πορνό».

  24. Jorn Hammerrat, ξέχασα να σε συγχαρώ προηγουμένως για την εξαιρετική προσπάθεια αναζωπύρωσης της συζήτησης. Το ξέρω εδώ και καιρό ότι μπορώ να στηρίζομαι πάνω σου.

    Όσον αφορά το θέμα »πορνό», το πρωί ξεκινάω συνήθως με ηλικιωμένους, πριν το φαγητό λίγα strap-ons, στη χώνευση κάτι σοφτ και το απόγευμα ποικιλία με ό,τι βάλει ο νους σου. Τα βράδια μου τα περνάω στους Βέλγους.

    • Επειδή έχω την αίσθηση ότι εσύ και εγώ καταλαβαινόμαστε θέλω να σε συγχαρώ για τις επιλογές.

      Αν και αυτό το σοφτ στην χώνευση ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω. Γιατί; Την πιο γόνιμη ώρα της ημέρας ρίχνεις την ασπίδα σου; Εμένα μετά το φαγητό εάν δεν είναι σκηνικό άνω των τριών ατόμων ξενερώνω.

      Επίσης να τονίσω ότι ότι καλύτερο υπάρχει στο σύμπαν του πορνό είναι ιταλικές παραγωγές με ιστορικό κόνσεπτ. Ρωμαίοι, Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος, Ναποελεόντια Εποχή. Συγκηνητικά καλές ερμηνείες.

      • Ναι καταλαβαίνω απόλυτα τι λες, κάποτε και για μένα αυτό το δίωρο μετά το φαγητό ήταν το καλύτερο κομμάτι της ημέρας. Παρ’όλα αυτά, πλέον, το ζήτημα είναι τεχνικό. Αφού φάω κι έχω επιστρέψει στο θρόνο μου, τα χέρια μου δε φτάνουν να ξεκουμπώσουν το παντελόνι. Για να μην πάει όμως και όλος ο χρόνος μου χαμένος, επιλέγω κάτι retro και soft που θα με κρατήσει τουλάχιστον στο κλίμα. Αν έχεις κάποια συμβουλή επί του θέματος, θα έκανες έναν άνθρωπο ευτυχισμένο.

  25. Μια λύση είναι η στολή «μόνο σώβρακο εντός κλειστών χώρων» αλλά τώρα που αρχίζει το κρύο και λεφτά για πετρελαίο δεν υπάρχουν αντενδείκνυται.

  26. Παράθεμα: Τα 50 καλύτερα άλμπουμ του 2012 (μπορεί και όχι…). « Τα Νέα του Βελγίου

  27. Παράθεμα: Τα 50 καλύτερα άλμπουμ του 2012 (μπορεί και όχι…) « Τα Νέα του Βελγίου

  28. Παράθεμα: Τα 50 καλύτερα άλμπουμ του 2012 (μπορεί και όχι…) | Τα Νέα του Βελγίου

  29. Παράθεμα: Eurovision Special 2013 | Τα Νέα του Βελγίου

  30. Παράθεμα: Τα 50 καλύτερα άλμπουμ του 2012 (μπορεί και όχι…) | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s