Το σουβλάκι της Απελπισμένης

keep-calm-and-love-souvlaki-1

Με λένε Μαριάνθη. Μα η καρδιά μου νωρίς εψυχράνθη. Και πλήττω. Βαριέμαι αφόρητα. Βαριέμαι μέχρι θανάτου, βαριέμαι που ζω. Κάθισα απόψε σπίτι. Νάρκης του άλγους δοκιμές προσπάθησα χθες, μα τίποτε. Το ξέρω. Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Τις δοκίμασα. Κάθε δοκιμή νάρκης του άλγους μου. Δεν ωφελεί. Εν φαντασία και μπάφω, μα τίποτε.

Σήμερα ο μπαμπάς γύρισε αργά από τη δουλειά. Έχει φτάσει εβδομήντα χρονών κι ακόμα πηγαίνει στην εταιρεία και κλείνει συμφωνίες, νέες δουλειές σου λέει άνοιξε τώρα, με Ντουμπάι και Κατάρ. «Πρέπει να αναλάβετε την εταιρεία Μαριάνθη. Εσύ και η αδερφή σου, σα μια γροθιά! Είναι ο κόπος μου!» ουρλιάζει όλη την ώρα. Τον σιχαίνομαι. Δεν με αγάπησε ποτέ. Πάντοτε αγαπούσε την δουλειά του, ποτέ εμένα. Σημασία δεν μου έδωσε.

Η μαμά λείπει, λέει, εκδρομή στην ορεινή Κορινθία με την φίλη της την Έλλη. Έλεος πια με την Έλλη. Το ξέρουμε όλοι πως έχει γκόμενο. Και ο μπαμπάς το ξέρει. Τον έχει δει. Αλλά όχι, το ψέμμα πρέπει να συνεχιστεί, δεν γίνεται να το διαλύσουμε σαν οικογένεια. Ακριβώς. Σαν οικογένεια. Παντρεμένοι για πάντα, σου λέει. Κι εγώ να μένω εδώ, να του μαζεύω το σπίτι, να του μαγειρεύω. Σιχαίνομαι. Μου φέρεται σα να ήμουν καμία δουλάρα. Κουράστηκα πολύ σήμερα, κι ωστόσο πάλι βαριέμαι. Του μαγείρεψα κοτόπουλο στην ψηστιέρα, μα τώρα πάλι βαριέμαι να την πλύνω. Παράτησα τα πιάτα έτσι. Θα τα πλύνει μεθαύριο που θα γυρίσει η μαμά από τον γκόμενο. Μας το χρωστάει. Λίγες ενοχές δε νιώθει που κερατώνει τον μπαμπά; Θα νιώθει. Ε, ορίστε, τόσα πιάτα μαμά σε περιμένουν να τα πλύνεις για να εξιλεωθείς, να βγάλεις από πάνω σου την βρώμα και την μυρωδιά του άλλου.

Κι αυτός ο μαλάκας που τα χω, με κάνει και βαριέμαι. Δύο βδομάδες πηδιόμαστε κι ακόμα κώλο δεν μου ζήτησε. Μιλάει είναι αλήθεια λίγο έξυπνα. Πετάει ατάκες καλές, μα κώλο ακόμα δεν μου ζήτησε και βαριέμαι. Λες να με αγαπάει ο ηλίθιος; Μα πόσο με κάνει και βαριέμαι όταν ζητάει τα ίδια και τα ίδια. Φιλιά στο μέτωπο και αγκαλιές και αγαπούλες. Ο μαλάκας. Με ανάγκασε να ψάχνω να βρω ποιήματα του Κώστα Κρυστάλλη, κάτι μελό να του διαβάσω, μπας και του σηκωθεί. Μου θέλει και ρομάντζα ο κύριος. Αχ πόσο βαριέμαι.
Η ηλίθια η αδερφή μου, πόσο δήθεν θεέ μου. Την κοιτάς κι έχει εκείνο το γαλάζιο το βλέμμα του ξωτικού, το μαλλί το ξανθό που έχει φτάσει η ξανθίλα στον εγκέφαλο. Είναι ρατσίστρια. Αδίσταχτη οχιά, ψεύτρα μέχρι το κόκκαλο. Χαμογελάει, σε αγκαλιάζει, σε φιλά κι ύστερα γυρνά και φτύνει χάμω. Έλεος πια και αυτή. Με έπρηξε πάλι απόψε. Με κυνήγησε στο facebook, κι ας ήμουν offline μου έστελνε πάλι τις κλασικές μαλακίες. Δεν είναι σίγουρη για αυτόν που είναι μαζί αν πρέπει να τον παντρευτεί. Την χτυπάει, μα τον ανέχεται και δεν ξέρει τι να κάνει. Ύστερα με πήρε στο skype. Έλεος πια.

Μπήκα και στα τέσσερα ψεύτικα προφίλ μου στο facebook μα κανένας, κανένας δεν υπήρχε να μου πει κάτι έξυπνο και ωραίο. Ούτε όταν ήμουν ξανθιά τριαντάρα Ιωάννα, ούτε όταν ήμουν μελαχρινή χωρισμένη Αλίκη, ούτε όταν ήμουν καυλιάρα Μαρία στα δεκαέξι μου. Με αυτό το τελευταίο προφίλ μίλησα και στον μαλάκα που τα έχω. Δεν μου απάντησε ωραία. «Είμαι ερωτευμένος» είπε ο ηλίθιος. Με ποια; Με εμένα.

Κάτι πρέπει να βρω την πλήξη μου να σκοτώσω. Ανοίγω το ντουλάπι και χύνονται χάμω δεκάδες χαρτιά. Τα ντελιβεράδικα της περιοχής μας. Οποία εφευρετικότης. Κάτι να φάω, να μη βαριέμαι πια. Έλεος. Με τα σουβλάκια – πλανήτες και τα σουβλάκια – παιχνίδια. Κοτόπουλο Αφροδίτη, Κεμπάπ Πλεημομπίλ. Κάτι άλλο θέλω, κάτι ν’ αλλάξει τη ζωή μου.
Λες μήπως αυτό; Διαβάζω
Το σουβλάκι μας δεν είναι τυχαίο. Χρειάστηκε δύο χρόνια δουλειάς, και γευστικών δοκιμών, μέχρι να τελειοποιηθεί η γεύση του. Χρειάστηκε το ταλέντο και τις γνώσεις πολλών ανθρώπων, που ψάχνουν και αγαπάνε
Παύση: «Αγαπάνε;»
…και αγαπάνε αυτό που κάνουν. Είναι φτιαγμένο αποκλειστικά από λαιμό, ένα από τα καλύτερα κομμάτια του χοιρινού. Γι’ αυτό και είναι πάντα μαλακό, ζουμερό και με υπέροχη γεύση. Για να διατηρεί πάντα σταθερή ποιότητα και γεύση,
Παύση: «σταθερή;»
το σουβλάκι μας παράγεται και συσκευάζεται σε εγκαταστάσεις που τηρούν τους αυστηρούς κανονισμούς HAACP και ISΟ. Η σουβλακερί μας βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να σας προσφέρει το υπέροχο αυτό κρέας, κατ’ αποκλειστικότητα. Μεράκι, χαμόγελο και μια μικρή δόση νοσταλγίας και μοναδικές γεύσεις όπως παλιά.
Παύση: «χαμόγελο;»
Σουβλάκι χοιρινό: Χειροποίητο, από επιλεγμένο χοιρινό κρέας, ελαφρώς μαριναρισμένο ώστε να διατηρείται μαλακό και ζουμερό στο ψήσιμο και γεύση απλά θεϊκή. Το τυλιχτό το συνδυάζουμε με ψιλοκομμένη ντομάτα, κρεμμυδάκι, λίγο φρεσκοκομμένο μαϊντανό και ΤΙΠΟΤΕ παραπάνω για να μην αλλοιωθεί η υπέροχη γεύση του κρέατος.
Σηκώνω το τηλέφωνο. Πείνασα απόψε. Και λέω να πάρω τηλέφωνο τον μαλάκα.

Advertisements

11 thoughts on “Το σουβλάκι της Απελπισμένης

  1. Παράθεμα: Η φακή της απελπισμένης « Τα Νέα του Βελγίου

  2. Παράθεμα: Γελοίες ιστορίες: Lynyrd Skynyrd | Τα Νέα του Βελγίου

  3. Παράθεμα: Το σαμπουάν της Απελπισμένης | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s