You think you live in a democracy

You think you live in a democracy. You think this country stands for freedom of speech. It does not. *

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ο κανονικός τίτλος του ποστ, για να καταλαβαινόμαστε, είναι: «Πέντε mini series του BBC που πρέπει να δείτε». Όχι όποιες κι όποιες. Συγκεκριμένα πέντε που έχουν μεταξύ τους μερικά θεματικά κοινά: κοινωνική διαφθορά, συνωμοσίες, παιχνίδια εξουσίας, καλούς και κακούς αστυνομικούς, τρομοκρατικές απειλές, μυστικούς πράκτορες, δημοσιογράφους που κινούν τα νήματα, μυστηριώδεις δολοφονίες, εμπόρους ναρκωτικών που αποκτούν δύναμη και τέτοια ωραία πράγματα. Σειρές που κινούνται ανάμεσα το πολιτικό δράμα και το αστυνομικό ή δικαστικό μοντέλο.

Οι βρετανοί διαχειρίζονται πολύ αιχμηρά όλα αυτά τα ζητήματα (που οι Αμερικάνοι εξετάζουν συνήθως κάπως χονδροειδώς), έχουν δει ότι ο κόσμος ανταποκρίνεται και με σημαία την εγγύηση ποιότητας του BBC παράγουν καινούρια τηλεοπτικά προϊόντα τέτοιου είδους, τα οποία τελικά είναι και πολύ υψηλού επιπέδου: δυνατά σενάρια, καλές σκηνοθεσίες, οι πιο αναγνωρίσιμοι βρετανοί ηθοποιοί. Το BBC μάλιστα εδώ και δεκαετίες τελειοποιεί το μοντέλο των mini series (δηλαδή σειρών που ολοκληρώνονται έπειτα από 4 έως το πολύ 10 επεισόδια) και πλέον έχει φτάσει σε ένα κορυφαίο σημείο.

Παρακάτω έχω διαλέξει τις κατά τη γνώμη μου καλύτερες τέτοιες περιπτώσεις της τελευταίας δεκαετίας. Επαναλαμβάνω ότι αναφέρομαι σε αστυνομικό-πολιτικό δράμα, μόνο σε παραγωγές του BBC της τελευταίας δεκαετίας και αποκλειστικά σε mini series. Μην μου πει κανείς ότι ξέχασα το Office ή το Doctor Who.

Η σειρά που παραθέτω είναι χρονολογική.

1) State of Play, 2003

Θεωρείται σταθμός στη σύγχρονη παραγωγή του BBC, υπόδειγμα για τις σειρές ανάλογου ύφους που ακολούθησαν και αφετηρία για μια επαναπροσέγγιση στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την τριπλέτα κυβέρνηση – τύπος – αστυνομία. Η βοηθός ενός πολιτικού βρίσκεται νεκρή και όπως πολύ καλά φαντάζεστε δεν γλίστρησε στο μπάνιο. Εμείς ακολουθούμε κυρίως την έρευνα των ρεπόρτερ της Herald που έχουν μυριστεί κάποια συνωμοσία -εκδότης της εφημερίδας είναι ο τεράστιος Bill Nighy που καθοδηγεί με την all time classic βρετανική του μεγαλοπρέπεια μια ομάδα νεαρών ρεπόρτερ που έχουν αναλάβει την υπόθεση. Ανάμεσά τους ο John Simm (πριν πέσει σε κόμμα και μεταφερθεί στο 1973), η συμπαθέστατη Kelly Macdonald και ο James McAvoy (πριν αρχίσει τις ταινίες εποχής που τον έκαναν διάσημο, βλέπε Atonement). Άξιος αναφοράς και ο David Morrissey στον κομβικό ρόλο του βουλευτή των εργατικών αλλά και ο Philip Glenister ως επιθεωρητής της αστυνομίας (πριν συναντήσει τον John Simm στο 1973). Η σειρά έγινε τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσμο (δόθηκε και από κάποια εφημερίδα στην Ελλάδα πριν λίγα χρόνια) και τελικά έγινε και ταινία στις ΗΠΑ, μια συμπαθητική σύνοψη περισσότερο, τίποτα όμως το πολύ εξαιρετικό.

2) The state within, 2006

Ο βρετανός πρέσβης στην Ουάσινγκτον αντιμετωπίζει μια τεράστια διπλωματική κρίση: ένα βρετανικό αεροπλάνο ανατινάζεται στο αεροδρόμιο της Αμερικανικής πρωτεύουσας. Μέσα σε ένα σύμπαν γεμάτο από φιλοδοξίες και μυστικά, πράκτορες και πανίσχυρους πολιτικούς, η σειρά ουσιαστικά σχολιάζει την παγκόσμια αντίληψη για την τρομοκρατία στην εποχή μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Δεν πετυχαίνει κάποιο σπουδαίο πολιτικό ή κοινωνικό σχόλιο, δεν βάζει το μαχαίρι στο κόκαλο δηλαδή, αλλά έχει πάντα ενδιαφέρον να παρουσιάζεις αυτό που κρύβεται πίσω από ό,τι φαίνεται σε τέτοιου τύπου μυθικές συνομωσίες. Η πλοκή γυρίζει γύρω απ’ τον βρετανό πρέσβη που τον υποδύεται ο Jason Isaacs που σε κάνει να υποφέρεις μαζί του, ενώ στον ρόλο της υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ βλέπουμε την Sharon Gless, που γίνεται όσο αντιπαθητική και όσο εκνευριστική χρειάζεται. Κάπου διάβασα ότι θυμίζει το 24 χωρίς τη δράση του αλλά δεν συμφωνώ ιδιαίτερα. Η απειλή απ’ την ανατολή υπάρχει διάχυτη αλλά με έναν πιο κομψό, πιο βρετανικό και πιο ειλικρινή τρόπο, προσαρμόζοντας αρμονικά το ανθρώπινο στοιχείο πλάι στο πανανθρώπινο συμφέρον. Και είναι μάλλον αυτό το στοιχείo που κάνει τις αποφάσεις να φαίνονται δύσκολες, τα διλήμματα να μοιάζουν άλυτα και γενικώς τη σειρά στο σύνολό της να μην παραπέμπει σε δεκάδες αντίστοιχου θέματος αμερικανικές προσπάθειες.

3) The hour, 2011

Μεταφερόμαστε στο 1956, μεταπολεμικό Λονδίνο. Σε πρώτο πλάνο στην παγκόσμια σκηνή βρίσκεται η κρίση του Σουέζ. Σε δεύτερο, η σκιά του ψυχρού πολέμου που καλύπτει τα πάντα. Μέσα από ένα βαρύ και αβέβαιο κλίμα τόσο σε πολιτικό όσο και ατομικό επίπεδο, γνωρίζουμε τους ανθρώπους που δουλεύουν για την παραγωγή μιας τηλεοπτικής εκπομπής ονόματι The Hour. Ο ιδιόμορφος και αντισυμβατικός Ben Whishaw (ο καλύτερος ίσως νεαρός βρετανός ηθοποιός), η γοητευτική και ταλαντούχα Romola Garai και ο παρουσιαστής της εκπομπής Dominic West (που δεν θυμίζει καθόλου τον ξεροκέφαλο και αγαπημένο Jimmy McNulty του Wire). Παίζει ακόμα, σε έναν εξαιρετικό δεύτερο ρόλο και η Anna Chancellor, η οποία όμως πάντα θα μου θυμίζει το «παπί» απ’ το Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία. Τέλος πάντων, σπουδαία ατμόσφαιρα, πινελιές από espionage ταινίες του ’70, πολύ δυνατές ερμηνείες (ειδικά απ’ τον Whishaw) και μια τεράστια πολιτική συνωμοσία που αποκαλύπτεται βήμα βήμα και δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Οπότε όχι, λαϊφσταϊλίστες όλου του κόσμου, δεν είναι το «βρετανικό Mad Men» όπως βαλθήκατε να γράφετε επειδή προφανώς είδατε στα δέκα πρώτα λεπτά ένα τύπο να καπνίζει και να πίνει. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, ένα κάπως υποτιμημένο διαμαντάκι. Και ναι, ξέρω, δεν θα έπρεπε να μπαίνει στην κατηγορία mini series αλλά μεταξύ μας, δεν νομίζω ότι θα υπάρξει ποτέ εκείνος ο δεύτερος κύκλος που μας υποσχέθηκαν, οπότε κρατάμε αυτά τα έξι επεισόδια ως ένα αυτοτελές μέρος. Η ιστορία άλλωστε ολοκληρώνεται.
UPDATE: τελικά υπήρξε δεύτερος κύκλος, σχετικά ανεξάρτητος. Αν δηλαδή περιμένετε συνέχεια, δεν έχει. Ο δεύτερος κύκλος ήταν καλός, αλλά αισθητά χειρότερος.

4) The shadow line, 2011

Ένας διαβόητος έμπορος ναρκωτικών αποφυλακίζεται αναπάντεχα, αλλά πριν προλάβει να φτάσει σπίτι του δολοφονείται μέσα στο αυτοκίνητό του. Από αυτό ξεκινάμε και σκαλίζοντας λίγο λίγο δεν φαντάζεστε πού καταλήγουμε. Διαφθαρμένοι μπάτσοι και αφοσιωμένοι μπάτσοι, έμποροι ναρκωτικών, μεσάζοντες, δημοσιογράφοι που χώνουν τη μύτη τους παντού και μια αινιγματική φιγούρα, ένας απ’ τους καλύτερους τηλεοπτικούς χαρακτήρες που έχω δει ποτέ, ο «θα έρχομαι κάθε βράδυ στον ύπνο σου», ο Stephen Rea. Εξαιρετικά γυρισμένο (μια σκηνή καταδίωξης στο δεύτερο επεισόδιο –ή στο τρίτο, δεν θυμάμαι- είναι πραγματικά για σεμινάριο) και με μια σειρά συγκλονιστικών ερμηνειών, χωρίς καμία υπερβολή. Εκτός απ’ τον Stephen Rea που κλέβει την παράσταση, προσωπικά με ανατρίχιασε και ο Christopher Eccleston, στον ρόλο μιας αμφιλεγόμενης φυσιογνωμίας του υποκόσμου. Καλός, αν και πιο συμβατικός ο Chiwetel Ejiofor στον ρόλο του βασικού αστυνομικού και ο Tobias Menzies (ο Βρούτος απ’ το Rome, δεν μπορούσα να το πιστέψω) στον ρόλο του δαιμόνιου ρεπόρτερ. Η σειρά παίζει με τα λεπτά όρια του καλού και του κακού, της ευτυχίας και της δυστυχίας, την κρίσιμη, θολή γραμμή που ξεπερνάς ή δεν ξεπερνάς. Αυτήν τη γραμμή, οι οριακοί χαρακτήρες της σειράς την περνάνε συνέχεια και αυτό είναι μάλλον που τους δημιουργεί και τόσα προβλήματα. Τα επτά επεισόδια βλέπονται με μια ανάσα.

5) Line of duty, 2012

Οι Εσωτερικές Υποθέσεις είναι αγαπημένο θέμα δεκάδων αμερικανικών ταινιών. Σ’ αυτό το στιλ αλλά σε λιγότερο στρέιτ καταστάσεις, κινείται και το Line of duty. Ο βασικός μας χαρακτήρας, έπειτα από ένα ατυχές περιστατικό, μεταφέρεται απ’ την αντιτρομοκρατική στο τμήμα των Εσωτερικών Υποθέσεων της βρετανικής αστυνομίας και αναλαμβάνει να διαλευκάνει αν είναι «βρόμικος» ένας πολύ αγαπητός επιθεωρητής που κερδίζει κάθε χρόνο το βραβείο του «αστυνόμου της χρονιάς». Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, αν δεν υπήρχε καπνός δεν θα υπήρχε σειρά και έτσι έρχονται στην επιφάνεια διάφορα πράγματα που θα έπρεπε να μείνουν θαμμένα. Η σειρά έχει γερά θεμέλια, είναι άρτια απ’ την αρχή μέχρι το τέλος, κάνει αρκετά λεπτά κοινωνικά σχόλια που της δίνουν μια αίσθηση ποικιλίας και βλέπεται μια κι έξω. Είναι άλλωστε μόνο πέντε επεισόδια. Το καστ είναι και εδώ εντυπωσιακό: τον ήρωά μας τον παίζει ο Martin Compston, ο οποίος, αν δεν σας λέει κάτι το όνομά του, είναι ο πιτσιρικάς απ’ το Sweet Sixteen του Ken Loach. Η συνεργάτης του είναι η Vicky McClure, ο υπό διερεύνηση αστυνομικός είναι ο Lennie James ενώ σε έναν πολύ κομβικό ρόλο εμφανίζεται η Gina McKee (Naked, Notting Hill, Wonderland κτλπ), η οποία μετά από τριάντα χρόνια στο σινεμά και την τηλεόραση μου φαίνεται πλέον εξαιρετικά γοητευτική.

*Η φράση του τίτλου και του υπότιτλου είναι απ’ το The Hour.

Advertisements

17 thoughts on “You think you live in a democracy

    • Δε φαντάζεσαι τι κάνει ο άνθρωπος. Είναι σαν να μελέτησε τους δέκα καλύτερους (σχετικούς) χαρακτήρες απ’ την ιστορία του σινεμά και να έφτιαξε έναν υπερχαρακτήρα που θα επηρεάσει όλους τους επόμενους. Και λέει και κάτι ατάκες απίστευτες.

  1. Εμένα μ’ έψησε ο Bill Nighy! Αλλά επειδή βλέπονται με μια ανάσα τα επεισόδια του The Shadow Line με ψήνει εξίσου. Βέβαια, και το The Hour με τέτοια ατάκα δε σου αφήνει και πολλά περιθώρια να μην το δεις. Πάλι θα τα δω όλα γαμώτη…

    Το Luther δε θα μπορούσε να ανήκει στην κατηγορία mini series, jimmy? Με 6 επεισόδια στον πρώτο κύκλο και 4 στο δεύτερο.

    • Ο Bill Nighy πώς να μην σε ψήσει;

      Ολα πάντως βλέπονται πολύ εύκολα, αν έχεις χρόνο δεν θα κάνεις διάλειμμα. Το The Hour είναι η δικιά μου αδυναμία πάντως, είχα πάθει πλάκα όταν το είδα (πέρυσι δηλαδή) και δεν το καταλαβαίνω που είναι τόσο χαμηλά στο imdb. Αλλά τα έχουμε ξαναπεί τα του imdb.

      Οχι, το Luther δεν θεωρείται mini series γιατί έχει δυο σεζόν. Οπως και το Sherlock ας πούμε. Επίσης είναι βασικό στοιχείο το να είναι συνεχόμενα και όχι αυτοτελή τα επεισόδια. Και τώρα εσύ θα πεις ότι και στο Luther υπάρχει μια συνέχεια. Και εγώ θα σου πω ότι είναι δυο σεζόν οπότε δεν έχει σημασία.

  2. Κάθε πράγμα στη σειρά του jackson… Μπορείς να μάθεις την αλήθεια στο Game of thrones και μετά να δεις το The Hour. Αν και θα είναι λίγο περίεργη μετάβαση. Σου πάει το The Hour πάντως, θα σου αρέσει νομίζω.

  3. Κοίτα, το θέμα είναι πολύ λεπτό, θα σου πω δυο πράγματα. Πρώτον ότι οι Αμερικάνοι μπορούν να λένε ό,τι θέλουνε και δεύτερον ότι σύμφωνα με τον ορισμό που μπορείς να διαβάσεις στη wikipedia, έχω μάλλον δίκιο κυρίως ως προς το δεύτερο επιχείρημα.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Miniseries

  4. Δε δέχεσαι ούτε τα Emmy, ούτε και τα Golden Globe και μου λες ότι έχεις δίκιο επειδή το λέει η wikipedia? Νίκησες – τι άλλο μπορώ να πω…

    (κατά βάθος συμφωνώ μαζί σου – να ξέρεις)

  5. Εντάξει δεν ξέρω τι είναι τι, ξέρω όμως αυτό: μετά από έντονες πιέσεις μέσω του μπλογκ, το bbc αποφάσισε να επισπεύσει την πρεμιέρα της δεύτερης σεζόν του The Hour για να σταματήσω να γκρινιάζω και έτσι όχι μόνο θα υπάρχει δεύτερη σεζόν αλλά ξέρουμε και ότι ξεκινάει στις 12 Νοεμβρίου.

    Μια μεγάλη νίκη για τα Νέα του Βελγίου.

  6. Παράθεμα: Η άνοδος και η πτώση του Top Gear | Τα Νέα του Βελγίου

  7. Παράθεμα: Ποιος σκότωσε τον Ντάνι Λάτιμερ; | Τα Νέα του Βελγίου

  8. Παράθεμα: Το BBC στον πόλεμο | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s