Σε ευχαριστώ David – Μέρος 1ο

Ξέρω πως θα μπορούσα να γράψω χίλιες πεντακόσιες λέξεις για τον David Bowie άνετα. Αναγνωρίζω όμως πως δεν του αξίζει ένα σεντόνι ακόμη –έχουν γραφτεί τόσα για πάρτη του. Ξέρω πως θα μπορούσα να μιλάω βράδια ολόκληρα για την απόλυτη έκπληξη που αποτελούν η πορεία και η μουσική του. Τελικά το μόνο που μπορώ να καταθέσω είναι αυτό που προκαλεί σε μένα ο υπέροχος αυτός κύριος. Και θα ήθελα γρήγορα να τα πω όλα. Όπως εκείνος μπορεί να περικλείσει τον κόσμο ολόκληρο σε ένα ρεφρέν του.

Το χειρότερο όμως είναι πως πραγματικά εξαρχής είμαι σίγουρος πως θα αποτύχω.

Πριν χρόνια, το “Ziggy Stardust and the Spiders from Mars” (1972) με έκανε να καταλάβω πως δεν είναι μόνο το πολύ heavy στη μουσική αυτό που με φτιάχνει. Μετά άφησα τα χνάρια του, τα φοβόμουν για pop –κακή λέξη στο κάποτε λεξιλόγιό μου. Αρκούσε να είχα διαβάσει τότε, βέβαια, μια αποθησαυρισμένη λεπτομέρεια της ζωής του για να πάρει ο Bowie τη θέση που του αρμόζει στους αγαπημένους μου ροκ μύθους. Οι κόρες των ματιών του είναι διαφορετικές στο χρώμα όχι εκ γενετής, όχι από κάποιο νόσημα, αλλά από τσαμπουκά. Του τσάκισε το μάτι ένας κολλητός του για μια γκόμενα. Στο μυαλό μου έγινε ήρωας.

Και τραγούδησε παθιασμένα για sci-fi δυστοπίες πολύ καλύτερα από πολλούς πομπώδεις μεταλλάδες που αγαπάω.  Στο “Drive-In Saturday” του “Alladin Sane” (1973) φτιάχνει μια ιστορία για το πώς –στο μέλλον- οι άνθρωποι θα μαθαίνουν να πηδιούνται βλέποντας τσόντες. Καλώς ήλθατε στον 21ο αιώνα του streaming πορνό. Πως το ήξερε;  Λίγο μετά, στο “Panic in Detroit” του ίδιου δίσκου, αφήνει χώρο στον Mick Ronson να κάνει τα δικά του –και να μας πείσει γιατί αξίζει ο συνοδοιπόρος του να μπει στο πάνθεον της ηλεκτρικής κιθάρας. Τα δικά του κάνει ο Bowie από την άλλη στο “Diamond Dogs” (1974) όπου παίζει μέχρι και τις κιθάρες. Και ας τον θάβουν οι κριτικοί. Δισκάρα είναι, ιδιαίτερα εκεί στο τέλος, που σε τρία κομμάτια απλώνει σαν αράχνη που υφαίνει ιστό όλη την ατμόσφαιρα του οργουελικού χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα. Glam ξε-glam ροκ, το ξεγυρισμένο riff του “The Width of a Circle” από το “The Man who sold the World” (1970) τώρα πια κάνει πια παρέα στο μυαλό μου –τόσο heavy- με τα αργόσυρτα riff των Black Sabbath. Μέχρι και στο τελείως –ξένο για τα γούστα μου- folk “David Bowie” (1967) λατρεύω την εξυπνάδα των συνθέσεων του. Η πλάκα είναι πως ακόμα και όταν διασκευάζει τραγούδια άλλων, βλέπε “Port of Amsterdam”, τα κάνει δικά του οράματα. Ανθρώπινα μα και συνάμα απάνθρωπα θλιμμένα. Γίνεται ο ήρωας-αφηγητής. Μεταμορφώνεται δε γίνεται απλά. Όπως μεταμορφώθηκε από «Hunky Dory» (1971) – τι γλυκός δίσκος, Θεέ μου- σε Ziggy Stardust και έπειτα Halloween Jack και ύστερα The Think White Duke και έφτασε να ζει με κόκα, γάλα και καυτερές πιπεριές. Πέρασε από όλα τα ρεύματα, από folk σε hard rock και έπειτα soft και μετά glam και ήταν ικανός να γράψει τους πάντες και τα πάντα στα διαστημικά του παπούτσια σε μία στιγμή. Στο “David Live” (1974) χλευάζει όλη τη μέχρι τότε πορεία του. Βγάζει τη γλώσσα σε ακροατές, θεατές και στο σύμπαν ολόκληρο. Παίρνει όλα τα κομμάτια και τα ερμηνεύει στη soul –με την οποία είχε κολλήσει τότε- εκδοχή τους. Έτσι επειδή θέλει και μπορεί. Τρεις μήνες τώρα τα αυτιά μου έχουν μεταμορφωθεί σε ρετροσπεκτίβα των ήχων του. Είχα αφήσει το “Space Oddity” (1969) για το τέλος. Όντας σίγουρος πως δε μπορεί να με εντυπωσιάσει άλλο. Ναι, σίγουρα. Γι’ αυτό όποτε τον ακούω να τραγουδάει απνευστί τις γραμμές από το «Unwashed and Somewhat Slightly Dazed» δεν κρατιέμαι. Με πιάνει ένας γλυκός κόμπος στο λαιμό. Και κλείνω ευτυχισμένος τα μάτια μου.

Κατεβαίνοντας με τ’ αμάξι στο στρατόπεδο που υπηρετούσα, 5 η ώρα το πρωί, όλα γύρω ήταν μηδέν, γκρίζα, νεκρά και φοβερά. Και ήταν αρκετό το εναρκτήριο riff από το “Rebel, Rebel” για να διώξει όλη την αρρώστια αυτού του κόσμου μου.

Σε ευχαριστώ David και συγγνώμη που ο μαλάκας έγραψα πάλι πολλά –και δεν έχω φθάσει ακόμα ούτε στα μισά της καριέρας σου.

Advertisements

19 thoughts on “Σε ευχαριστώ David – Μέρος 1ο

  1. Είναι από αυτά τα θέματα ο Bowie που δεν ξέρεις τι να πρωτοσχολιάσεις.

    Όσο πάντως για τη σχέση του κου Δαυίδ με την βαριά μουσική, ένα τρίβια έχω μόνο να παραθέσω. Το βασικό θέμα του τραγουδιού Andy Warhol από το Hunky Dory δεν μπορείς παρά να δεχτείς ότι οικειοποιήθηκε μετά το master of puppets (περίπου στο 6:20).

    Νεσπά;

  2. Πιστεύετε ότι μπορούμε να πούμε ότι τα διάφορα «ρεύματα» απ’ τα οποία πέρασε τον επηρέασαν στον ρόλο του ως Νίκολα Τέσλα στο Prestige;

    Συγνώμη για αυτό το κρύο αστείο, δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Κι εγώ σε ευχαριστώ David, συνέχισε έτσι Jorn.

  3. Jackson περιμένω την επιστημονική του ανάλυση επί του θέματος.

    Nube, λέω να γράψω κιάλλο, σύντομα. Απλά να μπω καλά στη Βερολινέζικη περίοδό του και θα γράψω ξανά.

    Johny με κούφανες και η αλήθεια είναι πως εάν δεν είχες υποδείξει το σημείο, αποκλείεται να το είχα πάρει χαμπάρι.

    Επίσης Nube μην κακιώνεις τον jimmy για το κρύο αστείο. Πιστέυω ότι ήξερε γιατί το έλεγε. Ήξερε βαθιά μέσα του ότι τόσο ηλεκτρισμό -έστω στη μορφή ενισχυτών και κιθάρας- και τόση κόκα μόνο κάποιος σα τον Νίκολα Τέσλα θα μπορούσε να αντέξει. Και ο Bowie φυσικά. Μήπως λοιπόν εμπνεύστηκαν στην ταινία τον ρόλο του Τέσλα από τον Ντέιβιντ τον ίδιο;

  4. Επειδή δίνεις μια άλλη διάσταση στο θέμα του Τέσλα, Jorn και επειδή πρέπει να είναι η πρώτη φορά που συμφωνείς με τον Jimmy, δεν έχω παρά να το δεχτώ.

  5. Nube πρέπει να φταίει που μόλις ξύπνησα. Μην ανησυχείς, θα γίνω πάλι ο εαυτός μου.

    Αφού δεν το πιστεύεις jimmy, γιατί το είπες; Έχεις σύνδρομο τουρέτ και δε μπορείς να κρατήσεις το στόμα σου κλειστό;

  6. Από το 2006 που είδα την ταινία στο σινεμά περιμένω μια ευκαιρία να κάνω αυτό το αστείο. Νομίζω δεν μπορούσε να μου παρουσιαστεί καλύτερη. Και πάλι συγνώμη.

  7. Κοίτα αυτό το θέμα με τα «συγγνώμη»‘ που λες, δε μας ενδιαφέρει και πάρα πολύ. Γνωρίζουμε πως είσαι παθολογικά ενοχικός, οπότε είναι αναμενόμενο. Τώρα, σχετικά με το σύνδρομο τουρέτ, πες μας τι γίνεται.

    Είναι φανερό ότι κάτι τρέχει. Συνεχίζεις.

  8. Εγώ πάντως άνοιξα ερκοντίσιον σήμερα, οπότε Jimmy χρειαζόταν το παίγνιό σου.
    Ενίσταμαι για την κίνηση του Johnny όστις την έβγαλε έξω και μας την δείχνει, ενώ πρέπει να γίνει χωριστό θέμα για τις συκγκεκριμένες μουσικοκλοπές, βλέπε Τζόνι Κας Αη Γουοκ Δε Λάην- Λουκιανός Κηλαηδόνης- Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά, μια καλή νοικοκυρά.
    Αλλά νομίζω πως Ο Jimmy ζητά συγγνώμη εκ μέρους του Johnny οπότε εντάξει παιδιά.
    Και σόρυ εκ μέρους μου επίσης.

  9. Τα 5» που προσπαθούσα να συλλάβω τι ειναι το «steaming πορνό» άξιζαν ολη την εμπειρια του post. Συγγνωμη για την ενόχληση.

  10. μμμ…ναι…(γκουχ).

    Γλώσσα λανθάνουσα…

    Το αλλάζω αμέσως. Προφανώς -όλοι το καταλάβαμε ε;- streaming εννοούσα και όχι steaming.

    Αλλά τώρα που το κοιτάω βλέπω ότι streaming έγω γράξει.

    Φίλε st3v3 μάλλον στην περίπτωση σου παρουσιάζεται περίπτωση λανθάνουσας ανάγνωσης…

    Γιατί άραγε;…

  11. ειπα εγω οτι το γραψες λαθος?:P

    δε σου χω πει την ιστορια που- εν μεσω ολυμπιαδας- εχω κατσει πενταλεπτο μπροστα απο περιπτερο αναρωτωμενος γιατι η τριπλουνιστρια με τις μπουτάρες στο πρωτοσελιδο αθλητικης εφημεριδας εχει «παθος για βοθρο*» ?

    παραδεξου το ομως…steaming πορνό εχει πιο πολυ γούστο.

    * βαθρο ηλιθιε…βαθρο.

  12. Ρε δε ξέρω αν φταίει η αχρωματοψία σου, εάν σου κόλλησα δυσλεξία ή είσαι απλάς τελειωμένος.

    Πάντως και τα δύο έχουν τεράστιο γούστο. Ιδιαίτερα -κατά την άποψη μου- το «πάθος για βόθρο».

    Σαν uber-κατεστραμμένο ιταλικό ερωτικό κόμικ από τα 70s ακούγεται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s