Το κίνητρο κάθε πορείας διαμαρτυρίας

Το κίνητρο κάθε πορείας διαμαρτυρίας είναι στην πραγματικότητα το ερωτικό.
Όταν πηγαίνουμε και δεν πέσει ξύλο, δεν ανοίξει ούτε ένα μέτωπο και γίνει η πορεία ήρεμα και δίχως κινδύνους, απλώς δεν μας αρέσει μετά. Αν δεν γίνει ούτε ένα επεισόδιο, δεν νιώσουμε για μια στιγμή ότι κινδυνεύουμε, μετά θα μας ρωτήσει κανείς «Πώς πήγε η πορεία;» και θα απαντήσουμε «Ε, εντάξει, μέτρια.» Κι η αφήγησή μας τελειώνει εκεί. Ξενέρωτα πράγματα. Δεν έχεις τίποτε καλό να πεις. Ενώ ο υποτιθέμενος σκοπός μας έχει ευοδωθεί. Δηλαδή, έχουμε διαμαρτυρηθεί, έχουμε εκφράσει τα «αιτήματά» μας κατά των Τριακοσίων καιταλοιπά καιταλοιπά.

Ενώ όταν πέφτει ξύλο; Τι ωραία που είναι, έτσι δεν είναι; Έρχεται εκείνη η μυστηριώδης άγνωστη, μας λούζει με μαλόξ, πιανόμαστε αλυσίδα κι έχουμε έναν κοινό εχθρό: τον Μπάτσο. Και φτιαχνόμαστε λιγάκι, κινδυνεύουμε, έχουμε εκείνη την αίσθηση μικρού γλυκού θανάτου που προσφέρει κάθε τσιγάρο. Ο Μπάτσος γίνεται «γουρούνι» δηλαδή ζώο. Μα και εμείς γινόμαστε κάποιο ζώο, άλλο που δεν ονοματίζεται. Γινόμαστε εκείνο το τρομαγμένο μικρό σκιουράκι, δεν ξέρω, λιθρίνι πιασμένο στην πετονιά, ποντίκι πιασμένο στη φάκα, γαρδέλι πιασμένο στην ξώβεργα;
Πάντως πλησιάζουμε την ώρα της «επικίνδυνης» πορείας διαμαρτυρίας την ζωώδη μας φύση. Έτσι, το ένστικτο το γενετήσιο ενεργοποιείται, κι ας μην πραγματώνεται. Απέναντί μας είναι ο μπάτσος, κινδυνεύουμε από αυτό το «ζώο» να μας φάει, οπότε; Οφείλουμε να αναπαράγουμε το είδος, να επιβιώσουμε, να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Ενστικτωδώς αγκαλιαζόμαστε. Μα έρχεται ο λόγος και η ηθική και μένουμε σε εκείνες τις αθώες αγκαλιές. Κι ύστερα τελειώνει η πορεία και έχουμε να αφηγηθούμε κάθε είδους ανδραγάθημα «Ναι ρε φίλε, μας είχανε πάρει οι μπάτσοι στο κατόπι και τους την σκάσαμε, χωθήκαμε σε ένα μαγαζί και μας έσωσε ο μαγαζάτορας» Δηλαδή, άνοιξε την πόρτα του και μας υποδέχτηκε. Σαν ευγενική κυρά ανταποκρινόμενη στο ερωτικό μας κάλεσμα. Από τι μας έσωσε; Από τη ζωώδη μας φύση. Ή από τους εραστές που θέλουμε και δεν θέλουμε, τους Μπάτσους. Τι είναι τα καδρόνια κι οι σημαίες οι κόκκινες; Φαλλοί οργισμένοι και επιθετικοί. Κι οι πλαστικές ασπίδες των ΜΑΤατζήδων; Αιδούμενα αιδοία αμυνόμενα. Γιατί στην πραγματικότητα, όλοι, μα όλοι, πολύ θα το θέλαμε να κάναμε μία μεγάλη ερωτική συνέλευση μαζί με τα ΜΑΤ μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη.

Γι’ αυτό, το κίνητρο κάθε πορείας διαμαρτυρίας είναι στην πραγματικότητα το ερωτικό.

Advertisements

14 thoughts on “Το κίνητρο κάθε πορείας διαμαρτυρίας

  1. Γινόμαστε όλο και περισσότεροι οι απογοητευμένοι σύντροφοι. Να μαζευτούμε να πιούμε κανα ποτό στον Κόκκινο Λωτό.

  2. από τον Freud στον Jung, μα τι ευχέρεια είναι αυτή Jimmy! Η αλήθεια είναι πως ούτε κ γω το είχα προσεγγίσει ψυχαναλυτικά το όλο θέμα Jackson,, ανοίγεις δρόμους- σε κάθε περίπτωση πάντως nube diaz έχεις δίκιο πολλά ποτά στον «κόκκινο» λωτό θα μας σώσουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s