Πεζά Haiku Μπαρόβια op. 9

Περνώντας τις πύλες του Κόκκινου Λέοντα πίσω από το Χίλτον, μόνο σοφίες μεγάλων μεθυσμένων ανδρών μπορούν να ειπωθούν.

Εντός ξύλο παλιό, βελάκια και ατμόσφαιρα βγαλμένη από τα σπλάχνα των μπαρ του περασμένου αιώνα. Η συνάντηση έλαβε χώρα υπό το άγρυπνο βλέμμα μιας παλιάς καραβάνας πίσω από τη μπάρα, ενός φύλακα αγγέλου των μπαρόβιων.  Τι πιο γλυκό από τη συνύπαρξη με τους εκλεκτότερους των φίλων, ιδιαιτέρως τη μέρα της απολύσεως εκ του μισητού ελληνικού στρατεύματος. Πολλώ δε μάλλον όταν αναπάντεχα βρίσκεται εκεί και ο προσωπικός σου εν ποτώ και λογοτεχνία μέντορας. Τα έπεα ήταν πτερόεντα, μα τα ποτά και οι Amstel Bock πιο φτερωτές. Μοιραία, λοιπόν, στο τέλος ξεκίνησαν οι εκμυστηρεύσεις.

Ο διαμένων στη Θεσσαλονίκη κολλητός μου είπε γεμάτος ειλικρίνεια: «Δεν πίνω πια σπίτι. Βγαίνω από το σπίτι μόνο και μόνο για να πιω. Έχω κάνει άλματα».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s