Το τροπάριον της Καντιανής

Who are you to say Immanuel Kant
that I just can’t?
Της οικουμένης κλέος και ωράισμα

Προεόρτιον
«Ὡς ἂρα διά γυναικός ἐῤῥρύη τὰ φαῦλα»
είπε ο Θεόφιλος της Κασσιανής και δεν τον άκουσε κανείς
«Ἀλλά καὶ διά γυναικός πηγάζει τά κρείττω»
απάντησε εκείνη και έφυγε για την αραχνιασμένη της κλίνη
(Μα όταν τ’ ανοίγεις και μιλάς, πόσο, μα πόσο πλήττω;)

Κύριε, η εν πολλαίς αληθείαις περιπεσούσα γυμνή,
Κείται παρ’ εμοί, τα πάντα εν σινδόνει ρει
κι ουδέν μένει ειμή
παρ’ εκ παρθένος να την κάμω γυνή.
Την εμήν αισθομένη καυλότητα μυροφόρον αναβλύζουσα στάξιν,
οδυρομένη μύρα εμοί προ του ενταφιασμού του δαυλού εν τω χλοερώ της σήμα και τάφω
τον κοιμίζει και γλαύκας ες Αθήνας κομίζει.
Οίμοι! λέγουσα, ότι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας,
ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της αμαρτίας.

Δέξαι μου τας πορφυράς πηγάς των δαυλοδακρύων,
Μα του φιλοσόφου τας Κατηγορικάς Προσταγάς του Εμμανουήλ του Καντ
Δίωκε,
ότι αι φιλοσοφίζουσαι νεφέλαι του
της θαλάσσης το ύδωρ κατεσθίουσι,
και τας αισθήσεις καταδουλούσι.
Άντε μη κουρέψω το μούσι
Τα λέει κι ο Καββαδίας στο «Πούσι».

Κάμφθητί μοι υπό των στεναγμών της καρδίας,
τε και υπό των στοναχών της συνουσίας.
Πόρρω απέχει το «καλόν» του «καθήκοντος»
Ότε εγγίζης τον «καυλόν» του προσήκοντος.
Είτα δε ες κλίνας
Ως εν τοις ουρανοίς, εν αφάτω γλύκα διαβιείς εν εντερική κενώσει.
Πόθεν έχει γνώναι ο Εμμανουήλ τα εμά καθήκοντα,
ώστε εις Προσταγάς να τα ενώση;
Που να σου πάρει ο διάολος την ηθική την a priori
Θυμάμαι τότε που ήμην βοσκός εις τα όρη.

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας,
Και θέσω όπλον σκουριασμένον παρά πόδα,
Ότι ειμί ποδαρολάγνος και κατοικοεδρεύω εν οδώ Μιχαήλ Βόδα.
Αποσμίξω τους δε πόδας πάλιν μετά των της κεφαλής μου βοστρύχων,
ακροώμαι δε των σων ιμερικών ήχων,
ως εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα,
γέμισε τον τόπο τσίσα
κι είτα, τω φόβω εκρύβη.

Αμαρτιών σου τα πλήθη,
πώς η καλύβα επωλήθη
και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει Καντιανή;
Έχε ες νουν την ψυχοσωτήριον ηδονή.
Ει και μη εμήν δούλην παρίδης,
Απολαύει Σε ες αεί, ο αμέτρητον έχων το έλεος Σπασαρχίδης.

Advertisements

8 thoughts on “Το τροπάριον της Καντιανής

  1. Μετά την πολλοστή ανάγνωση για να το καταλάβω, γιατί ως γνωστόν τα «αρχαία» μου είναι σκατά, φοβάμαι πραγματικά να εισχωρήσω βαθύτερα. Φοβάμαι τι μπορώ να βρω jackson.

  2. «Σκουλίκια! Ω σύντροφοι, χωρίς αυτιά και μάτια, εμπρός!
    Να ένας λεύτερος για σας, χαρούμενος νεκρός
    φιλήδονοι φιλόσοφοι, γέννα παλιά της σήψης,
    ελάτε, στο κουφάρι μου ριχτείτε δίχως τύψεις
    και πείτε μου: μπορεί να δεί κι άλλους βασανισμούς
    τ’ άψυχο αυτό σαραβαλο, νεκρό μες τους νεκρους;»

    Από «Ο χαρούμενος νεκρός»,
    Κάρολος Μπωντλαιρ
    μτφ: Γιώργης Σημηριώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s