Κατ’ οίκον Σινεμά, η καλύτερη στιγμή του

Πολλές φορές το μόνο που θες να κάνεις είναι να δει μια ταινία. Φευ, τα σινεμά δε παίζουν τίποτα καλό. Ή έτσι θέλεις να πιστεύεις. Γιατί βαθιά μέσα σου από πού πραγματικά έχεις ανάγκη είναι να μη βγεις Σάββατο βράδυ. Χρειάζεσαι να βουλιάξεις στον καναπέ, μπροστά στο DVD,  στην υπέροχη αγκαλιά του.

Οι προμήθειες που χρειάζονται απλές. Τσιγάρα, καμιά μπύρα, φάι απ’έξω (προφανώς αφού βαριέσαι) και παρέα –με την τελευταία να είναι το λιγότερο σημαντικό συστατικό. Μετά χρειάζεσαι μια ταινία που δε θα σε ρίξει κατάθλιψη. Εάν ήθελες κάτι άλλο, θα είχες πάει στο σινεμά.

Αφού το σκηνικό είναι έτοιμο και αφού θες να ζεις τη ζωή στα άκρα, λες να μη δεις μία αλλά δύο ταινίες. Ιδανικές επιλογές για κάτι τέτοιο εχθές φάνηκαν να είναι το “Prometheus” του Ridley Scott και το “The Avengers” με τους μισούς υπερήρωες της Marvel. Το πρώτο ήταν μούφα και μάλιστα διπλή σε περίπτωση που έχεις δει τα “Alien”, αν και ψιλοανταμοίβεσαι στο τέλος. Ψιλό είπα. Το δεύτερο ήταν αυτό που περιμένει κανείς: ξύλο, εκρήξεις, κάνα βυζί της Scarlet Johanssοn και πολλές καλές ατάκες από τον Iron Man aka Robert Downey Jr. Αυτά όμως δεν έχουν σημασία. Σημασία έχει ότι βλέπεις σινεμά, στο σπίτι, χωρίς να χρειάζεται να σπαταλήσεις περιττή ενέργεια.

Κάθεσαι αναπαυτικά στον δικό σου καναπέ, τρως από τα πατατάκια που ο ίδιος επέλεξες, κατεβάζεις τη Paulaner που εσύ ψώνισες από τον Σκλαβενίτη, καπνίζεις τα τσιγάρα σου –το ένα μετά το άλλο- απολαμβάνοντας την ουσία του ιδιόκτητου χώρου. Ότι είναι δικός σου και μπορείς να κάνεις ότι σου καπνίσει. Μέχρι και να κοιμηθείς.

Αγία Υπνηλία

Ναι, να κοιμηθείς. Και μη ρωτήσετε «Ε, τότε, γιατί να βάλεις ταινία;». Εκεί κρύβεται η μισή χαρά. Βαριέσαι τόσο και έχεις τόση ανάγκη να σαπίσεις που θέλεις να παραβείς ακόμα και τους κανόνες που ο ίδιος θέσπισες για το βράδυ. Θες να βάλει το DVD να παίζει και μετά να πάρεις τον γλυκό υπνάκο σου. Ετσι, επειδή απλά μπορείς. Με τους ήχους από εκρήξεις να σε νανουρίζουν, με τις ομιλίες των φίλων να σου χαϊδεύουν τα αυτιά, με ένα φούτερ για κουβέρτα ενώ το «τσαφ, τσαφ» από τους αναπτήρες σου θυμίζει ότι πέρασαν άλλα δέκα λεπτά. Και εσύ είσαι απόλυτα ελεύθερος. Έπεσες σε μισής ώρας νιρβάνα ενώ έβλεπες ταινία. Και ήταν γλυκιά σα πετιμέζι.

Γιατί το σινεμά μπορεί να κάνει ακόμα και αυτό. Να σου κρατήσει θορυβώδη παρέα ενώ εσύ διαλυμένος από την εβδομάδα θέλεις πολύ απλά ξεκούραση. Τόσο το μεγαλείο του.

Φυσικά όλο το προαναφερθέν σενάριο διαγράφεται με τη μία όταν υπάρχουν σπαζοκέφιδες. Ξέρετε εκείνα τα άτομα που την ώρα που ακουμπάς τα δάκτυλα του Μορφέα ως άλλη εκδοχή του Αδάμ του Μιχαήλ Άγγελου πετάγονται σαν τις πορδές. «Μη κοιμάσα», «Ξύπνα, θα χάσεις την ταινία», «Έλα, έλα, να μη κλείνουν τα ματάκια λέμε». Ακόμη χειρότερο δε το σενάριο όπου σε σκουντάνε για να σε ξυπνήσουμε. Και εσύ λιωμένος στον ύπνο και έχοντας ρίξει τις άμυνές σου, ανοίγεις αδύναμος τα μάτια σου τρομαγμένος ωσάν να είδες το ίδιο το Alien. Εκείνοι οι άνθρωποι που σου κλέβουν ότι πιο ιερό έχεις εκείνη τη στιγμή: το δικαίωμα στον ύπνο καθώς βλέπεις DVD.

Advertisements

8 thoughts on “Κατ’ οίκον Σινεμά, η καλύτερη στιγμή του

  1. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο καλύτερος ύπνος γίνεται παρακολουθώντας κάποιο αθλητικό γεγονός που δεν σε ενδιαφέρει. Ιδανική συνταγή, που ταιριάζει και στη διαδικασία που περιγράφεις, Jorn, είναι κάποιο παίχνιδι nba που έχεις κάνει κόπο να το βρεις σε stream απλά και μόνο να ακούς αμερικάνους εκφωνητές να αποθεώνουν κάποιον υπεραθλητή ενώ γλυκά αδιαφορείς για το αν οι Σανς έχασαν από το Ντάλας.

  2. Δε θα διαφωνήσω, μάλλον θα συμφωνήσω.

    Απλά, δε μπορούσα να γράψω για τον ΝΒΑ – δυστυχώς. Οι άθλιοι τηλεοπτικοί υπέυθυνοι αυτού του τόπου μας έχουν στερήσει αυτό το δικαιώμα από τη μη συνδρομητική τηλεόραση. Μεγάλη απώλεια.

  3. Σας έχει τύχει ποτέ να λέτε μια ιστορία, στην οποία να παρεμβάλλετε μια πληροφορία (τύπου η τάδε χώρισε, ή ο τάδε την έχει τριάντα πόντους) που να εκτροχιάζει εντελώς το ενδιαφέρον του ακροατή σας; Ε, αυτό μου συνέβη όταν έγραψες «κάνα βυζί της Scarlet Johanssοn».

    Για την ιστορία, και ειδικά στην 3D έκδοση, ο κώλος της ήταν που έκανε το μπαμ.

  4. Για την ιστορία, πέρα από κάθε οπίσθιο, πέρα από τα 3D και την οποιαδήποτε καταληπτική φαντασία -που αφορά τα φαινόμενα- η απλή πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια για καμία άλλη σκέψη. Παρά μόνο την προφανή: Την Εύα. Ποίος άνδρας θα κοιμόταν εάν συμμετείχε εκείνη σε ταινία; (ρητορική ερώτηση).
    «Και όσον αφορά το πρόσωπό μου σιωπώ». Ι.Κ.

  5. De profundis, σου απαντώ επί προσωπικού, έχοντας πάντα την ελπίδα πως αντιλήφθηκα τη δύσκολη γραφή σου. Σχετικά με τον άντρα τον υπογράφοντα το ως άνω κείμενο, τον υποφαινόμενο δηλαδή, όχι η Εύα αλλά η Μόνικα Μπελούτσι στα τέσσερα με μηλαράκι στο στόμα και αλειμμένη με baby oil να ήταν ο ύπνος θα με κέρδιζε. Θα κοιμόμουν. Διότι ύπνου αρχομένου πάσα αρχή παυσάτω.

    Υπόγραφω περιμένοντας εναγωνίως την απάντησή σου.

  6. Καλό και το προσωπικό – ως γνωστόν η κοινωνική απεύθυνση πέθανε. Εκτός των άλλων, στηρίζουμε ειλικρίνεια και αφού ούτε καν η Μόνικα -για μένα η Εύα υπερέχει- δε στέκεται ικανό πρότυπο είναι πολύ γοητευτική η παραδοχή αυτή του ύπνου στη θέα οποιασδήποτε καλαίσθητης καμπύλης. Υou’re cramping my miserable style, ωστόσο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s