Τελετή Έναρξης 2/2: Έτσι χτίσαμε τη Mordor

Η Βρετανική τελετή έναρξης στηρίχτηκε σε ένα μεγάλο «τώρα»  και σε ένα μεγάλο «εμείς». Η άνθιση του πολιτισμού μας δεν ήταν κάποτε, είναι τώρα. Δεν ήταν πριν 2500 χρόνια, και μπορούμε να στηρίξουμε μια βραδιά με πολιτισμικό υλικό όχι παλιότερο από 60 χρόνια. Κι επιπλέον, μια μόνιμη νύξη ότι «τα θυμάσαι αυτά τα χιλιάδες τραγούδια που έχουν κολλήσει στο μυαλό σου κατά καιρούς; Εμείς τα κάναμε». και «ξέρεις αυτήν κι αυτόν την ταινία κι αυτά βιβλία και αυτό τον κωμικό κι αυτόν τον χαρακτήρα; Από εμάς τον ξέρεις». Κι όλα αυτά με γερές δόσεις αυτοσαρκασμού, ελαφρότητας και ειλικρίνειας. Όλα αυτά όμως τα λέει καλύτερα και εκτενώς ο jimmy glass.

Αυτό που μένει να πούμε, και αυτό που ξέφυγε κάπως από το κύριο μοτίβο της όλης βραδιάς, ήταν το πρώτο μισάωρο της τελετής. Για όσους δεν το είδαν, αυτή είναι η σύνοψη. Τα φώτα ανάβουν και το γήπεδο φαίνεται γεμάτο από μια ειδυλλιακή σκηνή βρετανικής εξοχής: γρασίδι καλύπτει όλο το γήπεδο, ανεμόμυλοι και χωριάτικα σπίτια παντού, χωρικοί ξέγνοιαστοι κάνουν διάφορες αγροτικές εργασίες και παιδιά παίζουν από δω κι από κει. Ο Kenneth Branagh, ως άρχοντας της εποχής, περιδιαβαίνει με χαμόγελο ικανοποίησης, κάνει μια στάση, πετάει έναν σαίξπηρ, συνεχίζει. Ξαφνικά η μουσική γίνεται πιο κρουστή και ρυθμική. Μπαίνουν στο σκηνικό καβουρνιασμένοι εργάτες, ξηλώνουν το γρασίδι. Βγάζουν βαριοπούλες. Τεράστια γρανάζια εμφανίζονται. Χυτήρια απλώνονται σαν λάβα. ο ένας μετά τον άλλον, τεράστιες καμινάδες υψώνονται. Διάφοροι άρχοντες της εποχής εμφανίζονται κάνοντας έναν γκέι χορό προόδου και ικανοποίησης. Το πράσινο μειώνεται όλο και περισσότερο και ο φωτισμός είναι όλο και πιο σκοτεινός, μέχρι που τελικά νομίζεις ότι το μόνο που φωτίζει το γήπεδο είναι ο τεράστιος πύρινος κύκλος στη μέση του γηπέδου, ο οποίος τελικά σηκώνεται στον ουρανό πάνω από το γήπεδο για να συναντήσει άλλους τέσσερεις και να σχηματίσουν όλοι μαζί το σήμα των σύγχρονων ολυμπιακών, θέαμα που κάνει όλους τους εργάτες και τους άρχοντες να σταματήσουν και να κοιτάξουν.

Είναι, λίγο πολύ, η πιο γκροτέσκα και πιο φοβερή περίληψη της βιομηχανικής επανάστασης που έχω δει. Ο Danny Boyle αποφάσισε ότι δε θα χαριστεί καθόλου στην ωραιοποίηση της εποχής, φάνηκε σαν να απαντάει ένα μεγάλο «έστω» σε μια πιθανή αντίδραση του κοινού που θα έλεγε «what have you done?». Κι αυτό, σε μεγάλο βαθμό, έδωσε και το στίγμα της όλης τελετής. Αν το υπόλοιπο σόου ήθελε να δείξει ότι η μισή και βάλε σημερινή παγκόσμια κουλτούρα έχει αγγλική ρίζα, μια τέτοια παρουσίαση της βιομηχανικής επανάστασης έδειχνε στον κόσμο ότι δεν είναι μόνο ο πολιτισμός, είναι ολόκληρα τα γρανάζια της οικονομίας και της κοινωνικής διάρθρωσης του μοντέρνου κόσμου που προέρχονται από εμάς. Και το έδειχνε με τόση και βαθιά ειλικρίνεια (γιατί τόσο φοβερές εικόνες δεν μπορούσαν να γίνουν τυχαία), που περνούσε ένα μήνυμα ότι έχουν καλή επίγνωση και του προς τα πού πήγαν την ιστορία με την καλή έννοια, αλλά και του τι σκατά κάνανε στο περιβάλλον στην πορεία, και του τι θυσίες έκαναν όλοι όσοι δούλεψαν προς αυτό, αλλά και τελικά, ότι όντας ικανοί για τόσο τρομερά πράγματα, και μπόρεσαν να μάθουν από αυτά από πρώτο χέρι, και μπορούν να τα αναστρέψουν.

Με λίγα λόγια, περίπου αυτό μας είπαν, ότι είναι ικανοί για τρομερά πράγματα, και από τις δύο απόψεις. Κι αυτό είναι το ίδιον των κραταιών εθνών. Και τουλάχιστον έχουν το γνώθι σαυτόν να είναι κραταιό έθνος με συναίσθηση των καλών και των κακών που έχουν κάνει, σε αντίθεση ίσως με κάποιο ομόγλωσσο κράτος στην αντιπέρα όχθη του Ατλαντικού.

Ή τουλάχιστον αυτά ήθελαν να δείξουν στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών τους Αγώνων.

Advertisements

3 thoughts on “Τελετή Έναρξης 2/2: Έτσι χτίσαμε τη Mordor

  1. Μαθαίνω από ένα συνάδελφο στο Λονδίνο, ότι το κείμενό σου ξετρέλανε τη βασίλισσα. Ειδικά εκεί με το «κραταιό έθνος», κοκκίνισε από καμάρι. Στον υπαινιγμό για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, έσφιξε τη μικρή, γερασμένη γροθιά της. Και αφού τέλειωσε, σηκώθηκε, περπάτησε μέχρι το παράθυρο, σταύρωσε τα χέρια πίσω από τη μέση και άφησε το βλέμμα της να ταξιδέψει στον γαλανό, εκείνη τη μέρα, βρετανικό ουρανό.

  2. Δεν ξέρω τι να υποθέσω Sally. Ότι σε έπιασε παραπονάκι τύπου «ο δικός μου μπαμπάς είναι πιο δυνατός» όταν ανέφερα ένα έθνος κραταιό αντί για το δικό σου; Ότι είσαι από αυτούς που είπαν «η δικιά μας τελετή ήταν καλύτερη» και δεν δέχονται αντιρρήσεις; Ότι είχες θέματα στην πρωινή τουαλέτα και ξύπνησες κατσούφης;

    Κι αν θες να ξέρεις, δεν το έκανα για τη βασίλισσα, για τη Thandie Newton το έκανα.

  3. Εγώ έχω πληροφορίες απ’ το περιβάλλον του Κάρολου που επιβεβαιώνουν όσα αναφέρει ο Sally. Μάλιστα μαθαίνω ότι συζητώντας με την βασίλισσα σχετικά με το κείμενο ανέφερε: «το καλύτερο σημείο, μαμά, ήταν αυτό με τα ‘ξαδέρφια’ μας».

    Επίσης, θέλω να πω ότι όλα αυτά που αναφέρεις, Johnny και αυτά που αναφέρω εγώ δίπλα ακόμα περισσότερο, έχουν έναν υποκειμενισμό, δεδομένης της συμπάθειας που έχουμε και οι δυο (σε γενικές γραμμές) στην βρετανική κουλτούρα. Δηλαδή απ’ την ατμόσφαιρα, τα χρώματα, το χιούμορ και τη μουσική μέχρι την γκροτέσκα προσέγγιση και το αυτοσαρκαστικό κλίμα, όλα ήταν υπερβολικά μπρίτις και αυτό δεν είναι ευχάριστο για όλους, ούτε κατανοητό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s