Τελετή Έναρξης 1/2: Ο θρίαμβος της ποπ κουλτούρας

Πιστοί στο να καλύπτουμε κάθε πτυχή των μεγάλων αθλητικών γεγονότων αλλά και των πιο σημαντικών τηλεοπτικών στιγμών, αποφασίσαμε να πούμε δυο λόγια για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, την τελετή που παρακολούθησαν χιλιάδες Ελληνες τηλεθεατές αντιμετωπίζοντάς την με μια σχετική υπεροψία τύπου «η δικιά μας ήταν καλύτερη». Η βασική ένσταση, όπως αποτυπώθηκε στα κοινωνικά δίκτυα αλλά και σε δεκάδες σάιτ, ήταν ότι από το σόου του Ντάνι Μπόιλ έλλειπαν οι ιστορικές αναφορές για το βρετανικό παρελθόν, σε αντίθεση με την τελετή του 2004 που ανέτρεχε σε κάθε άκρη του πολιτισμού μας παρουσιάζοντας το μεγαλείο της ελληνικής κληρονομιάς.

Η τελετή έναρξης της Αθήνας ήταν πολύ ωραία. Η προχθεσινή το ίδιο. Βλέπετε, δεν υπάρχει κάποιος κανόνας, κάποια υποχρέωση από πλευράς των διοργανωτών να κάνουν μαθήματα ιστορίας, δεν οφείλουν να ανατρέξουν στην παλαιότερη ιστορική στιγμή της χώρας τους. Ο Παπαϊωάννου επέλεξε να το κάνει και το έκανε καλά. Ο Ντάνι Μπόιλ επέλεξε να κάνει κάτι άλλο και το έκανε άψογα. Αποφάσισε να βασιστεί, στο μεγαλύτερο διάστημα της τελετής, στον σύγχρονο πολιτισμό της Βρετανίας, ο οποίος, εδώ που τα λέμε, είναι ως ένα σημείο ο σύγχρονος πολιτισμός όλων μας. Ετσι ο Βρετανός σκηνοθέτης άρχισε να ρίχνει στο Ολυμπιακό Στάδιο όλα τα χαρτιά της βρετανικής ποπ κουλτούρας, κυρίως μέσω της μουσικής. Beatles, Stones, Who, Pink Floyd, Sex Pistols, Bowie, Clapton, Queen, Pet Shop Boys, Eurythmics, Stone Roses, Adele και οι Arctic Monkeys σε ζωντανή εμφάνιση για δυο τραγούδια μόνο. Όλα αυτά (και αρκετά ακόμα που ξεχνάω) είναι Βρετανικά και ναι, διαμόρφωσαν την διασκέδαση και την καθημερινότητά μας εδώ και εξήντα χρόνια. Δεν είναι λίγο πράγμα. Οι Αγγλοι είναι περήφανοι, καλά κάνουν και καλώς επέλεξαν αυτή την πτυχή τους για μια τελετή που στο κάτω κάτω είναι ένα μέινστριμ σόου.

Κάποια στιγμή στις οθόνες πρόλαβα να δω τον Γιούαν Μακ Γκρέγκορ απ’ το Trainspotting να τρέχει και τον Χιού Γκραντ να εξομολογείται τον έρωτά του στο Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία. Απενοχοποιημένα και δίχως ίχνος σοβαροφάνειας, ο Ντάνι Μπόιλ έριξε ακόμα και τον Ρόαν Ατκινσον στο παιχνίδι, διακωμωδώντας την πιο ιερή κινηματογραφική στιγμή των Ολυμπιακών Αγώνων, βλέπε οι Δρόμοι της Φωτιάς. Μέσα σ’ όλα και ο Μπέκαμ, ο Τζέιμς Μποντ και ο Τιμ Μπερνερς Λι, σε μια ακόμα κατάθεση σημασίας, με τον «εμπνευστή» του ίντερνετ να χαιρετάει το πλήθος που φωτιζόταν με την επιγραφή «This is for everyone».

Μοντέρνο, κεφάτο, διασκεδαστικό, χιουμοριστικό, αυτοσαρκαστικό ακόμα και συγκινητικό –ίσως- στο τέλος με την τεράστια φυσιογνωμία του Μακάρτνεϊ, ο οποίος μπορεί να είναι ολίγον μπούρδας καμιά φορά αλλά δεν παύει να είναι ένας ζωντανός θρύλος. Βγήκε για να πει ένα τραγούδι, το «διασημότερο νανανανα της ιστορίας», όπως είπε και ο Δημήτρης Χατζηγεωργίου και αυτό ήταν ένα πραγματικά ωραίο φινάλε.

Advertisements

3 thoughts on “Τελετή Έναρξης 1/2: Ο θρίαμβος της ποπ κουλτούρας

  1. Παράθεμα: Τελετή Έναρξης 2/2: Έτσι χτίσαμε τη Mordor « Τα Νέα του Βελγίου

  2. Παράθεμα: Δίσκοι που ποτέ δε σταμάτησα να ακούω 4/6: Arctic Monkeys – Favourite Worst Nightmare « Τα Νέα του Βελγίου

  3. Παράθεμα: 6+1 πράγματα που πρέπει να μάθετε για τους Arctic Monkeys (πριν σας θάψουν) | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s