«I am a Golden God»

Θα μπορούσα να γράφω σεντόνια για το πόσο ωραία ήταν την πρώτη μέρα του rockwave, ακριβώς γιατί είχε τόσο λίγο κόσμο, και για τις φανταστικές περιπέτειες των αδερφών μου στα παρασκήνια. Θα μπορούσα να γράφω για τη μούμια που λεγόταν Ozzy, αλλά δεν πήγα. Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για τον ανήλεο οδοστρωτήρα που λέγεται live των Prodigy, αλλά αυτό που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό πιο έντονα από το Σαββατοκυριακοδεύτερο μουσικής που πέρασε, ήταν ο κύριος Iggy Pop.

Κι ούτε καν για τη μουσική του, έτσι κι αλλιώς η punk πλευρά μου ήταν πάντα ατροφική, αν και έχει πάρα πολλά καλά κομμάτια για να περάσεις υπερβολικά καλά τη Δευτέρα απόγευμά σου. Το θέμα με τον Iggy Pop όμως ήταν ότι ήταν εκεί, με το μακρύ (βαμμένο φαντάζομαι πια) μαλλί του, με ορέξεις να τρέχει πέρα δώθε, με στόμα που ξεχείλιζε εγκάρδιες προσβολές σε μπάντα και crew. Και ανάμεσα σε μια μπάντα που άφησε τα σημάδια του χρόνου να φανούν, ανάμεσα σε τρεις γέρους που καταλαβαίνεις ότι έφυγαν από την κανονική τους ζωή με μια καλή σύνταξη σε κάποια χαζοπόλη της Αμερικής, και χαίρονται που έχουν την ευκαιρία να κάνουν τουρ. Όχι ο Iggy όμως. Ο Iggy είναι άλλη πάστα.

Ο Robert Plant είχε ανέβει σε μια ταράτσα μια μέρα, κάποτε μέσα στο απόγειο της μουσικής πορείας των Zeppelin, κοιτάζοντας από κάτω του το Sunset Strip, και φώναξε «I am a Golden God». Αυτό που δεν ήξερε (ή μάλλον μέσα του καταλάβαινε πολύ καλά), ήταν ότι είχε δίκιο. Για να γίνεις θεός, πρέπει να λατρευτείς από πολλούς. Και ο Robert Plant λατρεύτηκε, όπως και οι υπόλοιποι Zeppelin, όπως ο Iggy Pop, ο David Bowie, οι Who, οι Beatles, με τρόπο που ήταν πολύ πιο κοντά στη θρησκευτική λατρεία σε σχέση με τις επόμενες γενιές μουσικών. Γιατί έγιναν γνωστοί σε μια εποχή που δεν υπήρχε κιθάρα σε κάθε δωμάτιο, δεν υπήρχε τόσο δομημένη μουσική βιομηχανία, όπως λ.χ. τη δεκαετία του ’90, δεν υπήρχε γνώση της μηχανικής της μουσικής βιομηχανίας από το κοινό, ούτε σκληρή κριτική της από τα περιοδικά. Δεν υπήρχε απομυθοποίηση και δεν υπήρχε ειρωνεία σε αυτή τη λατρεία, ακόμα. Και αυτοί δεν ήταν άνθρωποι. Έπαιρναν βουνά ναρκωτικών και επιβίωναν (ή όχι), πετούσαν τηλεοράσεις από παράθυρα ξενοδοχείων, πάρκαραν αμάξια μέσα σε γεμάτες πισίνες, πηδούσαν ό,τι κινούταν και ο ένας τον άλλον, και δεν το έκαναν για να αντιγράψουν κάποιον προηγούμενο, για να κρατήσουν κάποια ροκ παράδοση, ή σαν προώθηση image. Το έκαναν επειδή μπορούσαν. Και ο κόσμος τους λάτρεψε, δυνατά και αγνά.

Κάθε φορά που βλέπω τον Iggy Pop, αυτό βλέπω, ότι ένας Golden God ήρθε πάλι να μας δει. Το έχανε μουσικά πάνω στη σκηνή αρκετά συχνά, δε σκαρφάλωσε σε κανέναν ενισχυτή, και στα αρχίδια μου. Δεν κρίνεις έτσι έναν Golden God.

Έτσι το βλέπω. Ίσως βέβαια όλα αυτά να είναι εντύπωσή μου, γιατί είμαι πιστός.

Advertisements

3 thoughts on “«I am a Golden God»

  1. Οντως, η αυθεντικότητα και η θρησκευτική προσέγγιση ήταν μεγάλη απόλαυση εκείνα τα χρόνια. Οχι ότι είχα γεννηθεί δηλαδή αλλά καταλαβαίνεις. Στο κάτω κάτω είμαι κι εγώ πιστός.

    Εξαιρετικό Johnny.

  2. Απόλαυση είναι η κοκακόλα Jimmy. Αυτό ήταν δουλειά οχτάωρη, ήταν πόνος στην καρδιά, ήταν μεράκι και μαράζι. Όχι ότι κι εγώ είχα γεννηθεί, αλλά καταλαβαίνεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s