Φωτιά κανείς;

Μετά όλοι μπήκαν στα κουτάκια τους κι άναψαν τα σπίρτα.
Αυτοπυρπολήθηκαν. Όσοι τα κατάφεραν.
Οι υπόλοιποι παρέμεναν με τα εγκαύματα τους να σέρνονται γύρω από τους
οικισμούς τους, με το στίγμα της εμπειρίας.
Τι έχουν να θυμούνται όσοι αυτοθυσιάστηκαν;
Επιτυχία ή αποτυχία;
Κράτησαν και τις δύο στην τσέπη τους.
“Σε περίπτωση ανάγκης,” είπαν οι πιο ανασφαλείς,
“Σε περίπτωση έκστασης,” είπαν οι ανασφάλιστοι.
Νεκροί και ζωντανοί τώρα ζούσαν μαζί.
Οι πρώτοι όμως είχαν κρατήσει κάτι,
οι άλλοι απλώς ακολουθούσαν φορτωμένοι τις αποσκευές. Οι σημαδεμένοι.
Το ταξίδι δε θα κρατούσε πολύ. Ήταν μέχρι να καταρρεύσουν οι κουβαλητές.
Οι άλλοι μην έχοντας κάποιον να τους ακολουθεί, κατασκήνωσαν δίπλα δίπλα.
Μη χαθούν.
“Επιτυχία” κήρυξαν όλοι οι νεκροί.
“Πρέπει να οργανωθούμε” είπε ο αρχηγός και έστησε το κουτί του.
Οι άλλοι τον αντέγραψαν.
Η ιστορία αυτή δεν είχε τέλος…κι εγώ κουράστηκα.
Ακούμπησα το κεφάλι μου στον τοίχο.
Σκοτάδι παντού, δεν είχε άλλα να δω.
Κάηκαν όλα τα σπίρτα, μαζί και τα σπιρτόκουτα.
Άνοιξα γρήγορα το παράθυρο, παντού σπιρτόκουτα.
Τα σπίρτα περπατούσαν στους δρόμους, οδηγούσαν πολυτελή αυτοκίνητα, κι όλα τη νύχτα γύριζαν στα σπιρτόκουτα.
Φαντάστηκα το βλέμμα μου, το είδα να παίρνει μορφή και να γίνεται δράκος.
Έπρεπε να με καταβροχθίσω.
Άρχισα να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο.
Ξαφνικά μια φλόγα, δύο, ο χώρος, ο πολύτιμος μου χώρος καιγόταν,
τελείωνε το οξυγόνο.
Είχα καεί μέχρι τη μέση και κάθισα να το απολαύσω. Αυτό λοιπόν είναι ασφυξία;
Αυτό θα πει εύφλεκτος;
Μάζεψα τη στάχτη μου σ’ ένα κουτάκι, για να θυμάμαι που ανήκα.
Τώρα δεν ανήκω σε κανέναν, ούτε και σ’ εμένα.
Είμαι ένας απλός παρατηρητής μιας ζωής που έζησα για να το ζήσω κι αυτό.
Η ζωή των άλλων; Αυτή αρχίζει και τελειώνει κι όσοι πρωταγωνιστούν δε βλέπουν το τέλος.
Ούτε εγώ θα το δω. Δε με αφορά το τέλος τους, το επέλεξαν – είπα.
Την αρχή θέλω και τι θα την κάνουν θέλω να δω.
Όταν κληθούν να αποφασίσουν θα ‘ναι μέσα σε δευτερόλεπτα.
Κι αυτοί που δε θα χτυπήσουν τα κεφάλια τους στον τοίχο, δεν θα μάθουν να βάζουν φωτιά.

Advertisements

3 thoughts on “Φωτιά κανείς;

  1. Mamba, η τιμή που μας κάνεις είναι τεράστια. Η χαρά μας δεν περιγράφεται.

    «Μάζεψα τη στάχτη μου σ’ ένα κουτάκι, για να θυμάμαι που ανήκα». Πολύ βαρύ, Mamba, πολύ δυνατό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s