Ο Γκάτσμπυ μεγαλώνει

Το περίμενα καιρό. Πάνω από χρόνο. Σήμερα βγήκε το τρέιλερ. Η καινούρια μεταφορά του The Great Gatsby στον κινηματογράφο, δια χειρός Baz Luhrmann, αναμένεται στις αίθουσες γύρω στα Χριστούγεννα. Μου αρέσει να βλέπω τον μύθο του Γκάτσμπι να μεγαλώνει, να εξελίσσεται. Αλλωστε, μπορεί ο κινηματογράφος να προοδεύει, οι ηθοποιοί και τα πρότυπα να αλλάζουν, τα βιβλία του Φιτζέραλντ να διαβάζονται διαφορετικά και οι συμβολισμοί του να προσαρμόζονται στις ανάγκες του κάθε καιρού, αλλά το πράσινο φως μένει ίδιο. Το πράσινο φως που έβλεπε ο Τζέι Γκάτσμπυ απ’ το σπίτι του στην άλλη μεριά της λίμνης και συντηρούσε κοιτώντας το πιο πολύτιμο όνειρό του. Το κάθε πράσινο φως που έχουμε όλοι διαχρονικά μέσα στο μυαλό μας για να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη.

Ο Γκάτσμπυ πίστευε στο πράσινο φως, στο οργιαστικό μέλλον που χρόνο με το χρόνο χάνεται από μπροστά μας. Μας ξέφυγε τότε, αλλά δεν έχει σημασία –αύριο θα τρέξουμε γρηγορότερα, απλώσουμε πιο πέρα τα χέρια μας… Και μια ωραία μέρα…*

Η πρώτη φορά που μεταφέρθηκε στο σινεμά το The Great Gatsby ήταν το 1926. Παράδοξο, καθώς το μυθιστόρημα του Φ.Σ. Φιτζέραλντ είχε κυκλοφορήσει μόλις έναν χρόνο νωρίτερα και δεν είχε αποτελέσει σε καμία περίπτωση ιδιαίτερα μεγάλη εμπορική επιτυχία. Η ταινία γυρίστηκε από τον Herbert Brenon που αργότερα προτάθηκε για Οσκαρ με το Sorrell and Son ενώ τον Γκάτσμπυ υποδυόταν ο Warner Baxter, γνωστός απ’ την ταινία In old Arizona, σε έναν ρόλο που του χάρισε Οσκαρ πρώτου ανδρικού. Φαντάζομαι η πιστότητα των εικόνων απ’ τα πάρτι δεν αμφισβητείται λόγω ταύτισης της περιόδου. The Great Gatsby, 1926

Μετά τον θάνατο του Φιτζέραλντ, το 1940, το θεωρούμενο σήμερα ως το σπουδαιότερο μυθιστόρημά του και ίσως το σημαντικότερο της μεσοπολεμικής Αμερικάνικης λογοτεχνίας, άρχισε να πουλάει. Ετσι, με τον πόλεμο να έχει πια τελειώσει, το 1949, μια νέα παραγωγή έφερε τις εικόνες της ξέφρενης διασκέδασης που είχαν ανάγκη από ακριβώς αυτό: ένα δροσερό Αμερικάνικο όνειρο. Η ταινία γυρίστηκε από τον Elliot Nugent, σε μια απ’ τις τελευταίες δουλειές της καριέρας του. Η μορφή του Γκάτσμπυ πλέον ήταν ο Alan Ladd, γνωστός κυρίως απ’ τον ρόλο του στο Shane, λίγα χρόνια αργότερα. The Great Gatsby, 1949

Το 1974 είχαμε μια ακόμα ταινία, μια κλασική ταινία, με τον Coppola να πειράζει το σενάριο, τον Jack Clayton να σκηνοθετεί και τον Robert Redford να είναι ο Γκάτσμπυ, δίπλα στην Mia Farrow ως Νταίζη Μπιουκάναν. Αν υποθέσουμε ότι ο Φιτζέραλντ είχε στο μυαλό του τα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου για να φτιάξει την φυσιογνωμία του Γκάτσμπυ, αυτός θα ήταν ίδιος, απ’ την κορφή ως τα νύχια, ο Robert Redford. Η ταινία κέρδισε δυο Οσκαρ (κοστούμια, μουσική) αλλά η αλήθεια είναι ότι ήταν κάπως ρηχή και πολύ λίγη για να μεταδώσει οτιδήποτε περισσότερο από μια όμορφη αισθητική. Αλλωστε «πουλήθηκε» ως μια ερωτική ιστορία. The Great Gatsby, 1974

Και επειδή η ιστορία έχει δείξει ότι κάθε 25-30 χρόνια πρέπει να κυκλοφορεί μια καινούρια μεταφορά του βιβλίου, σε λίγους μήνες θα έχουμε την καινούρια ταινία του Baz Luhrmann με τον Leonardo DiCaprio στον ρόλο του RobertRedford Τζέι Γκάτσμπυ και την Carey Mulligan στον ρόλο της Νταίζη. Το τρέιλερ μαρτυρά ότι ο Luhrmann έχει φέρει μερικά απ’ τα κόλπα του Mulin Rouge! για να αποδώσει τα εντυπωσιακά πάρτι του Γκάτσμπι και έχει φτιάξει μια γρήγορη ταινία, όσο πιο αστραφτερή μπορούσε, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να πετύχει, φαντάζομαι, την ειρωνεία που ύφαινε ο Φιτζέραλντ ξοδεύοντας συναίσθημα και υπερβολή. The Great Gatsby, 2012

*Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις Πατάκη

Advertisements

3 thoughts on “Ο Γκάτσμπυ μεγαλώνει

  1. Νομίζω ότι ο Γκάτζμπι του 1974 ήταν ο πραγματικός. Όταν διαβάζεις το βιβλίο είναι σαν να βλέπεις αυτή την ταινία. Εξάλλου, το βιβλίο είναι μια ερωτική ιστορία, άρα καλώς αποδόθηκε ως τέτοια. Ο Γκάτζμπι του 2012 δεν με έπεισε καθόλου στο τρέιλερ. Τι να πει τώρα ο ΝτιΚάπριο σε σχέση με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ; Άσε που τα πάρτι δεν φαίνονται ρεαλιστικά. Επομένως, κρατώντας την ταινία του 1974 μαζί με τις εικόνες από τα πάρτι της ταινίας του 1926 είμαστε καλυμμένοι. Κακώς λοιπόν ξαναβγαίνει στο σινεμά. Ας το μετέφεραν τουλάχιστον και χρονικά στο 2012, να έχει κάποιο νόημα.

  2. Το διαφώνημα διαφώνησε δηλαδή;
    και ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, τον Μονταζιέρη τον έχομε, ας γίνει επιτέλους το μοντάζ που περιγράφει το διαφώνημα, να κρατήσουμε την ταινία του 1974 με τις εικόνες από τα πάρτυ του 1926! Έχω ψηθεί πάρα πολύ!

  3. Δια-φώνημα και Jackson πρέπει να περιμένουμε μέχρι τα χριστούγεννα. Αν δεν μας αρέσει η ταινία τότε βλέπουμε τι θα κάνουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s