Τι μάθαμε απ’ το φετινό Champions League

Τι μάθαμε απ’ το φετινό Champions League, περιμένοντας πλέον μόνο τον τελικό που είναι μια ξεχωριστή ιστορία και θα ασχοληθούμε μαζί του όταν έρθει η ώρα του. 

  • Dortmund Marseille 2-3 και Dinamo Lyon 1-7. Τέτοιο παλαβό φινάλε σε ομίλους είχαμε καιρό να δούμε. Στην περίπτωση της Lyon ήταν εντυπωσιακό το γεγονός ότι μετά και το έβδομο γκολ ο Γκομίς πήρε γρήγορα την μπάλα από τα δίχτυα για να γίνει η σέντρα, επειδή ήξερε ότι ακόμα και αυτό το σκορ δεν θα έφτανε αν ο Αγιαξ έβαζε έστω κι ένα γκολ στην Ρεάλ στο άλλο παιχνίδι που γινόταν παράλληλα στο Αμστερνταμ. Φοβερά πράγματα. Τα σενάρια που ήθελαν τον Πλατινί να στήνει τα παιχνίδια επειδή είναι Γάλλος ή επειδή δεν συμπαθεί τον Ολυμπιακό ευτυχώς ξεφούσκωσαν γρήγορα.
  • Η εσωστρέφεια των Αγγλων που καταδιώκει εδώ και δεκαετίες και την εθνική τους ομάδα, εκφράστηκε απόλυτα και φέτος με τον αποκλεισμό των δυο ομάδων του Μάντσεστερ απ’ την φάση των ομίλων ακόμα. Ηταν σαφές απ’ την αρχή ότι η Premier League θα κριθεί ανάμεσα στις δυο, οπότε City και United, ενώ βάση ρόστερ άξιζαν να βρίσκονται ακόμα και στους ημιτελικούς, προτίμησαν να αφοσιωθούν στον μεταξύ τους εμφύλιο.
  • Μεγάλη απογοήτευση η Dortmund που ανά διαστήματα φέτος και σχεδόν όλη τη χρονιά πέρυσι στην Bundesliga έπαιξε διαστημικό ποδόσφαιρο, μένοντας τέταρτη στον όμιλο πίσω απ’ τον Ολυμπιακό, την αστεία Marseille και την χειρότερη Arsenal της δεκαετίας. Είναι η κλασική περίπτωση ωστόσο που θέλει τον χρόνο της για να βρει τα πατήματά της, παίζοντας με τα μεγάλα παιδιά. Του χρόνου την περιμένουμε καλύτερη. Για μια ακόμα χρονιά επίσης ήταν μετριότατες οι Ουκρανικές και οι Ρώσικες ομάδες που αποδεικνύουν ότι όσους Βραζιλιάνους κι αν αγοράσουν και όσο φυσικό αέριο κι αν στριμώξουν στους χορηγούς τους, παραμένουν συμπαθητικές ομάδες επιπέδου Europa League.

  • Νομίζω ελάχιστοι έχουν εικόνα του San Paolo απ’ την εποχή του Μαραντόνα. Δεν ξέρω αν θύμιζε καθόλου όσα είδαμε φέτος. Η Napoli πάντως έζησε μεγάλες στιγμές και έγινε το κέντρο του ενδιαφέροντος του ποδοσφαιρικού κόσμου με το αντισυμβατικό της 5-2-3 και τους Καβάνι και Λαβέτσι (στο άθροισμά τους ίσως) να θυμίζουν τον Ντιέγκο. Δεν ήταν αρκετά σκληρή, όπως αποδείχτηκε, για να φτάσει μέχρι πιο ψηλά στη διοργάνωση αλλά όσο άντεξε ήταν υπέροχη. Ενα άλλο ποδόσφαιρο. Με την αναρχία του ενθουσιασμού της κέρδισε καινούργιους οπαδούς. Είναι κρίμα γιατί όταν επιστρέψει στο Champions League ίσως οι δυο σούπερ σταρ της να παίζουν στην City ή στην Real ή κάπου αλλού τέλος πάντων.
  • Ο ΑΠΟΕΛ του 2011-12 είναι η εθνική Ελλάδας του 2004. Μόνο που το Champions League είναι λίγο πιο δύσκολο. Αλλά ομάδες όπως ο ΑΠΟΕΛ ή η Plzen, η Otelul, η ΒΑΤΕ, η Trabzonspor υπάρχουν στη διοργάνωση για αυτόν τον λόγο. Μια απ’ αυτές μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο και τότε έχει πλάκα. Κατά τ’ άλλα κάνουν απλώς την διοργάνωση πιο βαρετή.
  • Η φάση των 16 ήταν σαφώς καλύτερη απ’ την φάση των προημιτελικών. Αν εξαιρέσουμε τις δυο ισπανικές και την Μπάγερν που πέρασαν εύκολα Leverkusen, CSKA και Basel, τα υπόλοιπα παιχνίδια ήταν αγνά αριστουργήματα. Ο ΑΠΕΟΛ πέρασε την Lyon στα πέναλτι, η Milan γλίτωσε τα χειρότερα χάνοντας μόνο 3-0 στο Λονδίνο απ’ την Arsenal, η Chelsea χρειάστηκε παράταση για να κάνει το 4-1 επί της Napoli, η Inter κατάφερε να αποκλειστεί απ’ την Marseille στο τελευταίο λεπτό, ακόμα και το Benfica Zenit ήταν μια τίμια μάχη. Αντιθέτως, αν εξαιρέσουμε το ηρωικό δεύτερο ημίχρονο της Benfica στο Stamford Bridge, δεν θα θυμόμαστε τίποτα απ’ τους άλλους τρεις προημιτελικούς. Και αυτό το δεύτερο ημίχρονο θα το θυμόμαστε όχι μόνο επειδή οι Πορτογάλοι με δέκα παίκτες έπαιξαν την Chelsea σαν την γάτα με το ποντίκι, αλλά και για τον θρυλικό πανηγυρισμό του υπέροχου Ραούλ Μεϊρέλες στο γκολ των Αγγλων στις καθυστερήσεις, έναν πανηγυρισμό ταχυδακτυλουργού που μπαίνει πανάξια στο πάνθεον, μαζί με το σνιφάρισμα του Ρόμπι Φάουλερ, την «μπαστουνιά» του Μπέλαμι και λίγους, πολύ λίγους, ακόμα.

  • Οταν βάζεις το El Classico ανάμεσα στους ημιτελικούς του Champions League μην περιμένεις τις δυο ισπανικές ομάδες να είναι φρέσκιες στις ρεβάνς. Η Real έμεινε από δυνάμεις κόντρα στην αποφασισμένη Bayern (φοβερός ο όρκος νίκης απ’ τον Σβαϊνστάιγκερ και τους άλλους) και ήταν τυχερή που έφτασε μέχρι τα πέναλτι ενώ η Barcelona δεν είχε καθαρό μυαλό να βάλει ένα γκολ στην Chelsea που έπαιζε με δέκα παίκτες και χωρίς κεντρικό αμυντικό. Ετσι, τρως γκολ και απ’ τον Τόρες. Ο ισπανικός τελικός που έμοιαζε δεδομένος πήγε περίπατο και μάλλον καλώς έγινε αυτό γιατί έτσι εξασφαλίσαμε ότι θα διατηρηθεί αυτή η αγαπημένη παράδοση που θέλει καμία ομάδα να μην κατακτά το Champions League δυο φορές στη σειρά. Οταν αυτή η παράδοση σπάσει, θα έχει χαθεί ένα μέρος της γοητείας της διοργάνωσης.
  • Θυμάται κανείς τι ωραίος παίκτης που ήταν κάποτε ο Κακά;
  • Εχει αποδειχτεί τελικά ότι η μέθοδος που διατυπώθηκε ως «παρκάρισμα λεωφορείου», είναι η μοναδική για να κερδίσεις την Barcelona. Το έκανε και ο Μουρίνιο με την Ιντερ πρόπερσι, το έκανε και ο Ντι Ματέο με την Chelsea φέτος. Θα πει κανείς, αφού πετυχαίνει, γιατί δεν το κάνουν όλες οι ομάδες που παίζουν με τους Καταλανούς. Ρίχνεις 10 παίκτες μέσα στην περιοχή και άντε να τρυπώσουν οι Μέσι. Αυτή η άμυνα όμως, στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου εύκολη. Το να παίζεις 90 λεπτά χωρίς κατοχή μπάλας σε εξουθενώνει και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσες. Η συγκέντρωση που απαιτείται είναι πολύ μεγαλύτερη από οποιονδήποτε άλλο τρόπο παιχνιδιού που, ως πιο σύνθετος, επιτρέπει το λάθος. Επίσης, ακόμα και από κάποιο ένστικτο, το να παραδεχτείς την καθολική ανωτερότητα του αντιπάλου είναι πολύ ζόρικο. Να δεχτείς δηλαδή ότι οι άλλοι είναι τόσο καλύτεροι από σένα που για να τους κερδίσεις πρέπει να κάνεις αυτό το υποτιμητικό πράγμα. Ωστόσο (και εν προκειμένω) δεν είναι ντροπή, καθόλου ντροπή μάλιστα, το να παίζεις στον τελικό του Champions League.
  • Αυτή η ιστορία με τις τιμωρίες των παικτών που χάνουν τον τελικό πρέπει να τελειώσει. Δεν ξέρω πώς. Ας μεταφέρεται η ποινή διπλασιασμένη την επόμενη χρονιά. Ή ας μετράει μόνο η απευθείας κόκκινη κάρτα (βλέπε Τέρι) και όχι το άθροισμα των κίτρινων που κάποιος παίκτης μπορεί να την κουβαλάει από δεν ξέρω κι εγώ πότε. Ο Ιβάνοβιτς ήταν σχεδόν βουρκωμένος στη συνέντευξη μετά το παιχνίδι ενώ όταν είδα την φάτσα του Μπαντστούμπερ ήθελα να κλείσω την τηλεόραση.
  • Αν εδώ και λίγα χρόνια το Champions League σας φαινόταν κάπως άδειο ή άχρωμο, του χρόνου θα καταλάβετε τι έφταιγε. Επιτέλους, η Juventus επιστρέφει.
Advertisements

5 thoughts on “Τι μάθαμε απ’ το φετινό Champions League

  1. Σαν την αγελαδα που -αφου την αρμεξουν- ριχνει μια και χυνει ολο το γαλα της καρδαρας και εσυ. Γεμιζε, γεμιζε ομορφα και ωραια το κειμενο αποτελωντας μια λιτη, ομορφη και «ξυπνια» αναδρομη στο τι εγινε φετος στο τσου-λου μεχρι που εγραψες για τη γιουβε. Οποια ξενερα θεε μου. Μπλιαχ αυτη η ομαδα.

  2. Παράθεμα: Τι μάθαμε απ’ τον τελικό του Champions League « Τα Νέα του Βελγίου

  3. Παράθεμα: Against all odds: η ιστορία της Τσέλσι « Τα Νέα του Βελγίου

  4. Παράθεμα: Τι μάθαμε απ’ τους φετινούς ομίλους « Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s