Ιππότες, γουρούνια, δολοφόνοι

Πόσες οι πιθανότητες να υπάρχει κάτι σάπιο σε ένα Μεσαιωνικό βασίλειο; Αρκετές θα λέγαμε. Ξέρετε βουβωνική πανώλη και έτσι.

Πέρα από την ιατρική σαπίλα του πράγματος όμως υπάρχει και η πιθανότητα ο εκάστοτε βασιλιάς να σου καρφώνει φόρους στον κρόταφο με το «άτσε ντούε», οι ιππότες να σου «καρφώνουν» τη γυναίκα, η γυναίκα σου να «καρφώνεται» με τους ιππότες για ένα κρεμμύδι και το παιδί σου να σου του φάει κάποιο αγριογούρουνο. Υπάρχει δε και η περίπτωση να σου μειώσουν τις αμοιβές από το επάγγελμά σου στο μισό, να σου επιβάλλουν έκτατες εισφορές για κουμπιά αλλά και κουμπότρυπες και να σε εκτελούν επειδή δεν έχεις να πληρώσεις. Πόσο να αντέξει μια καρδιά; Να πάνε να φάνε σκατά –αλλά έτσι είναι η πραγματικότητα. Uber-σαπίλα δηλαδή.

Στην παράσταση «Η μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου», η απάντηση στο ερώτημα περί σαπίλας έρχεται σε μορφή γνωμικού: Η καρδιά δεν είναι βυζί, σπάνια θα βρεις δυο μαζί. Η θεατρική ομάδα «Αστούρθοι» καταπιάνεται με το μείζον θέμα της αποσταθεροποίησης του εν λόγω τίμιου επαγγέλματος στη Μεσαιωνική Σκοτία. Ξέρετε, τότε που τα πράγμα ήταν όπως πρέπει. Οι βασιλιάδες ήταν αιμοδιψείς παπάρες, οι μπάσταρδοι ήταν μπάσταρδοι, οι αιμομίχτες ήταν αιμομίχτες και οι πουτάνες –ε, τι άλλο;- πουτάνες. Όχι όπως σήμερα που ρουφιάνοι και παλικάρια γίναμε όλοι μαλλιά κουβάρια. Στο «Θέατρο του Ήλιου» προτείνω να τρέξετε –όσο προλαβαίνετε- κάθε Δευτέρα και Τρίτη να δείτε την παράσταση. Ιδιαίτερα ο ρόλος του Ευγένιου, βοηθού Δημίου στο επάγγελμα, αποτείνει -στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον- φόρο τιμής στον ρόλο του Baldrick από το Black Adder (επικοκωμική σειρά του BBC στα 80s).

Και δε ξέρω τι λένε οι μπαρουτοκαπνισμένοι θεατρομανείς, αλλά εγώ που αγρόν αγοράζω περί θεάτρου, ξέρω μονάχα πως πέρασα υπέροχα. Ξεκαρδιζόμουνα σα το πεντάχρονο κάθε δύο λεπτά. Σε τελική ανάλυση μιλάμε για μια μαύρη κωμωδία, με στοιχεία επιθεώρησης και φόντο το Μεσαίωνα . Προφανώς και είναι γαμάτη. Να ξέρετε, κιόλας, πως μετά την παράσταση είναι πολύ πιθανόν να σας ανοίξει η όρεξη να δείτε τους «Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης». Και οτίδηποτε μπορεί να σε παραπέμψει, έστω και εμμέσως, στους Monty Pythons είναι πολύτιμο. Ζήτω τα Dark Ages.

υγ: Το σύνθημα «Ιππότες, γουρούνια, δολοφόνοι» -που κοσμεί την παράσταση σε μια σκηνή της- πρέπει να είναι η επιτομή της αλήθειας για κάποιον που είναι μεταλλάς, αριστερός και παίζει rpg.

Advertisements

5 thoughts on “Ιππότες, γουρούνια, δολοφόνοι

  1. Jorn Hammerrat, με καράψησες! Και με την ευκαιρία, fart in their general direction, their mother was a hamster and their father smelled of elderberries που λεγε και μια ψυχή. Καλές καλειδο-σκοπιές και δύναμη μαν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s