God’s unwanted children

Tyler-fight-club-736832_1024_768

Advertisements have us chasing cars and clothes, working jobs we hate so we can buy shit we don’t need. We are the middle children of history, with no purpose or place. We have no great war, or great depression. The great war is a spiritual war. The great depression is our lives. We were raised by television to believe that we’d be millionaires and movie gods and rock stars — but we won’t. And we’re learning that fact. And we’re very, very pissed-off. We are the quiet young men who listen until it’s time to decide.

Τελικά από πού να την πιάσεις πρώτα αυτήν την ταινία. Μια ταινία-άξιο τέκνο του 1999, που απέτυχε εμπορικά στους κινηματογράφους, για να γίνει όχι πολύ αργότερα και για πολλά χρόνια ένα έργο must-see, κυρίως για την ενδοσκόπησή του στην εποχή του, μέσα από το πρίσμα της ανατροπής.

Και λέω «την εποχή του», γιατί πλέον είναι σαφές ότι η εποχή που περιγράφει, ειδικά στον παραπάνω λόγο του Tyler Durden στα μέλη του fight club, φαίνεται να έχει τελειώσει για τα καλά. Ο κόσμος, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, δείχνει να ξυπνάει από το λήθαργο που ο Tyler περιγράφει, σαν ύστερα από chemical burn. Η εποχή του Great Depression δεν έχει να ζηλέψει από το σήμερα, στην Ελλάδα ειδικά το ξέρουμε καλά. Και τα φαινόμενα Indignados, Occupy Wall Street, 99 percent, anonymous, wikileaks, δείχνουν ότι οι νέοι άνθρωποι του ’99 άκουσαν αρκετά, και σιγά-σιγά αποφασίζουν.

Σαφής είναι και η αναφορά της ταινίας και στο V for Vendetta, τότε ακόμα μόνο graphic novel. O V αφυπνίζει το καταπιεσμένο Λονδίνο, ο Tyler Durden αφυπνίζει τον Tyler Durden, βασανίζοντας τον για να καταφέρει να αφεθεί και να βγάλει ό,τι έχει πραγματικά μέσα του, όπως και ο V την Evey. Και φυσικά, όλοι ξέρουμε τι επιρροή είχε το V for Vendetta σε όλα τα σημερινά κινήματα.

Η επιτυχία του Fight Club όμως τελικά δεν είναι μόνο ότι είναι άλλη μια (γαμάτη) ταινία απελευθέρωσης μέσω του χάους και της αναρχίας. Η επιτυχία είναι ότι κατάφερε τόσο καλά να περιγράψει τα φαινομενικά μακάρια χρόνια που διένυε ο κόσμος, που έριξε μέσα και αρκετά ψίχουλα πρόβλεψης του τι μέλει γενέσθαι.

Fuck damnation. Fuck redemption. We are God’s unwanted children, with no special place and no special attention, and so be it.

Advertisements

8 thoughts on “God’s unwanted children

  1. Θα σταθώ στο ότι είναι όντως απίστευτη η πορεία αυτής της ταινίας για να φτάσει σήμερα να είναι σχεδόν κλασική. Νομίζω ότι έχασε αρκετό κόσμο στην αρχή (όλα τα κορίτσια ας πούμε) επειδή ήταν μια ταινία με ξύλο. Οταν ο κόσμος κατάλαβε ότι ήταν μια ταινία «με ξύλο» άρχισε να αποκτά τεράστια φήμη. Πρέπει να υπάρχουν καμιά δεκαριά ατάκες που μου έρχονται στο μυαλό και καμιά δεκαριά σκηνές, έτσι απλά. Να δώσουμε το κρέντιτ στον Παλάνιουκ.

  2. Καλά, δεν έχω λόγια για το βιβλίο, αυτά που η ταινία κάνει με τρικ της κάμερας το βιβλίο τα περνάει με μια καταπληκτική γραφή, με αποκορύφωμα την πρώτη συνάντηση των δύο πρωταγωνιστών.
    Αλλά δε στάθηκα στο βιβλίο γιατί η ταινία ήταν που είχε το μεγάλο impact στο ευρύ κοινό. Και εδώ έρχονται και κάθονται διάφορα ζητήματα του αν η ταινία τελικά πρόβλεψε ή επηρέασε, και όλα αυτά τα μεταμοντέρνα.

  3. Η ταινία -και το βιβλίο- απλά μαμεί.

    Έχει πλάκα, όταν σκέφτομαι, τις αρχές του 2000. Τότε το μείζον πρόβλημα ήταν -ανάλογα- με τις σπουδές σου, πόσο επιτυχημένος θα γίνεις.

    Εάν σπούδαζες οικονομικά, πόσο φραγκάτος υπεργιάπης θα γίνεις.

    Εάν σπούδαζες φιλολογία, ένιωθες πως μόνο «καθηγητάκος» -αφού αυτή είναι η κοινωνική σταθερά πρεστίζ σχετικά με το προαναφερθέν επάγγελμα- μπορούσες να γίνεις αλλά τουλάχιστον με χοντρά λεφτά από τα ιδιαίτερα.

    Και οι δυο περιπτώσεις είχαν σχεδόν σίγουρο το μακάριο βόλεμα -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

    Τώρα πτυχιούχοι, παίρνουμε 4 ευρώ την ώρα και είμαστε έτοιμοι να πούμε ευχαριστώ.

    Αναμενόμενη η βία.

    Δε ξέρω έαν τα προέβλεψε ο Πάλανιουκ. Πάντως σίγουρα τα προείδε.

    Σε γνωρίζω από την κόψη που με χρέη μετρά τη γη.

  4. Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια το βόλεμα ήταν ορισμός της ευτυχίας, τουλάχιστον για τη δική μας τη γενιά που άρχιζε να καταλαβαίνει τι γίνεται σ’ αυτόν τον κόσμο. Η ατάκα που ήταν στη μόδα ήταν «θα σπουδάσω κάτι σχετικά με υπολογιστές που είναι η δουλειά του μέλλοντος». Αυτό κι αν ήταν προφητικό.

    Επίσης είναι από τις ταινίες που -περισσότερο από καμία άλλη ίσως- βλέπεται και ξαναβλέπεται. Κανείς δεν το έχει δει μόνο μια φορά. Ακόμα και για να δει τον Μπραντ Πιτ να εμφανίζεται πριν εμφανιστεί επίσημα.

  5. Παράθεμα: Crime Movies Vol. 1 « Τα Νέα του Βελγίου

  6. Παράθεμα: Ολοκληρώνοντας την τριλογία του Forbrydelsen « Τα Νέα του Βελγίου

  7. Παράθεμα: Βαρεμάρα και ηλιθιότητα στις ταινίες του ’90 | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s