When a man lies, he murders some part of the world

Το ομολογώ. Δεν έχω δει ούτε διαβάσει ακόμα Game of Thrones, κι έχω μείνει πολύ πίσω. Έβαλα προχτές το πρώτο επεισόδιο, είδα την πρώτη μισή ώρα, το έκλεισα γιατί έπρεπε να φύγω. Να το ξέρετε όμως, θα επιστρέψω.

Μπορεί να μην έχω δει Game of Thrones, αλλά έχω δει το Camelot. Μια ακόμα σειρά που εντελώς άδικα τελείωσε στην πρώτη σεζόν, χωρίς να δώσει ό,τι είχε να δώσει. Και που δημιούργησε άλλο ένα κοσμικό οξύμωρο στο μυαλό μου. Επιτρέψτε μου να εμβαθύνω.

Υπάρχουν κάποια δημιουργήματα της ανθρώπινης μυθοπλασίας και δημιουργίας γενικότερα που μπορούν να θεωρηθούν οι πατεράδες ολόκληρων genre.  Πιστεύω όλοι συμφωνούμε σε αυτό. Όλοι οι βαμπιροσυγγραφείς έχουν για ευαγγέλιο το βιβλίο του Bram Stoker, όλοι όσοι γράφουν για ξωτικά και δράκους θα θέλανε το βιβλίο τους να ήταν ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, όλοι όσοι γράφουν για μελλοντικές δυστοπίες θα θέλανε να λέγονται Orwell. Να σημειωθεί εδώ ότι δεν έχει σημασία αν ο Orwell ή ο Tolkin ή ο Stoker το κάνανε πρώτοι ή καλύτερα, σημασία έχει πόσο επηρέασαν τους επόμενους. Και τελικά, για να μπούμε και στο θέμα μας, όλοι όσοι γράφουν για βασίλεια και μεσαιωνικοειδείς πολέμους και πολλή λάσπη και συμπαθητική μαγεία αντί για πυροτεχνήματα, έχουν βαθιά ριζωμένο στο μυαλό τους το μύθο του Αρθούρου.

(Όχι ότι η δημιουργία πρέπει να σταματήσει εκεί. Δεν είπα κάτι τέτοιο και μη μου βάζετε λόγια)

Οι δημιουργοί λοιπόν του Camelot έκαναν το εξής απλό. Είδαν την επιτυχία του Game of Thrones, και αποφάσισαν ότι πρέπει κι αυτοί να φτιάξουν μια σειρά που να έχει μεσαιωνικού ύφους ηρωική φαντασία και να εμβαθύνει σε χαρακτήρες με νέο και πιο ώριμο τρόπο, καθώς είναι εξάλλου και η τάση της εποχής. Αλλά για να αντλήσουν υλικό βούτηξαν κατευθείαν στη μήτρα. Πήραν το μύθο του Αρθούρου, χρησιμοποίησαν στοιχεία και από το πιο συγκεντρωτικό και μάλλον πιο «καταλογογραφικό» έργο του Sir Thomas Malory, πλην τις χρονικές αντιφάσεις (λ.χ. ότι ο Αρθούρος χρίστηκε βασιλιάς στο Westminster Abbey – Malory, τι ναρκωτικά παίρνεις), αλλά κυρίως με βαθιά επιρροή από (κλαίω και μόνο που μιλάω για αυτό) την ταινία Excalibur του 1981, τη διασκευή στο μύθο που του έδωσε όλη αυτή την μυστικιστική διάσταση που όλοι αγαπήσαμε.

Το Game of Thrones δημιούργησε την τάση για ώριμη γραφή ηρωικής μεσαιωνικής φαντασίας, το Camelot ήταν μέρος της παράδοσης που δημιούργησε την ηρωική μεσαιωνική φαντασία. Πείτε μου τώρα εσείς ποιος κερδίζει.

Πρωταγωνιστές: Joseph Fiennes ως Μέρλιν, Eva Green ως Μόργκαν, και ο νεαρός Jamie Campbell Bower ως Αρθούρος. Ο οποίος εμφανίζεται στη στέψη του στην αρχή της σειράς ως τρεμάμενο παιδαρέλι-υποχείριο των παιχνιδιών εξουσίας των Μέρλιν και Μόργκαν, και στο τέλος της σεζόν σε σκηνή-καθρέφτης ως αιματοβαμμένος πολέμαρχος και κύριος του εαυτού του. Από τις πιο καλές στιγμές της σειράς, μαζί  με το πώς ο Μέρλιν βρίσκει το σπαθί Excalibur, στο τέταρτο επεισόδιο.

Κι όλα αυτά για να τελειώσει η σειρά νωρίς και άδοξα, επειδή θεωρήθηκαν ασύμβατα τα προγράμματα των πρωταγωνιστών. Τι να πεις. Ο Malory τουλάχιστον δεν παράτησε τη συλλογή του Le Morte d’ Arthur για να ασχοληθεί με παιδική λογοτεχνία.

Advertisements

14 thoughts on “When a man lies, he murders some part of the world

  1. Σε γενικές γραμμές πάντως, ό,τι κινηματογραφικό ή τηλεοπτικό κινείται γύρω απ’ τον μύθο του Αρθούρου είναι λίγο απαίσιο, δεν είναι; Λίγες φορές πετυχαίνει η συνταγή νομίζω. Οπότε ας δούμε Camelot γιατί το έχουμε όλοι ανάγκη. Θα επανέλθω σχολιάζοντας όταν δω.

    Επίσης, ακολούθησα το λινκ για τον sir Thomas Malory στη wikipedia και διάβασα αυτή την υπερεπική φράση: «The surname appears in various spellings, including, Mallerre, Maillorie, Mallory, Mallery, Maelor, Maleore, and as it seems he may have spelled it,[3] Malleorré. The name comes from the Old French adjective maleüré (from Latin male auguratus) meaning ill-omened or unfortunate.» Ενα τίποτα είμαστε.

  2. Να με συμπαθά η χάρη σας κύριε Glass, το Excalibur δεν είναι καθόλου απαίσιο. Πολυκαιρισμένο ναι, αλλά κι αυτό λειτουργεί για μένα με ωραίο τρόπο. Και το Camelot είναι σχολής Excalibur. Εξάλλου, δες ερμηνείες Μέρλιν και Μόργκαν (και βυζιά Μόργκαν) και μετά πες μου.
    Δηλαδή το επώνυμό του μεταφράζεται Σκατότυχος;

  3. Σε γενικές γραμμές λεμεεεε! Δεν λέω για το Excalibur, ούτε για το Holy Grail βεβαίως βεβαίως αλλά ότι από τις εκατό περίπου ταινίες που υπάρχουν, οι 85 θα είναι κάπως ανόητες. Νομίζω.

    Ναι, σερ Τόμας ο Σκατότυχος.

  4. Καλά σε γενικές γραμμές καταλαβαίνεις ότι 85% όλων των ταινιών είναι σκατένιες (πηγή από Εθνική Στατιστική Υπηρεσία). Οπότε δες και πες. Άντε, αν θες κι ένα κακό, μειώνεται σταδιακά η εμφάνιση βυζιών.

  5. Οχι, δεν θέλω κανένα κακό, δεν θέλω να μην μου αρέσει, θέλω να μου αρέσει. Θέλω περισσότερες καλές ταινίες/ σειρές που να έχουν να κάνουν με τον Αρθούρο.

    Αυτό που θέλω να πω είναι ότι από τις εκατό ταινίες που έχουν να κάνουν με τον Κένεντι, οι μισές θα είναι καλές ή έστω θα βλέπονται, το ίδιο ίσως και με τις ταινίες που έχουν να κάνουν με τον Μάη του ’68 ή τον ΙΡΑ ή και με άλλα πολυπαιγμένα θέματα. Στην περίπτωση του Αρθούρου το ποσοστό επιτυχίας μου φαίνεται χαμηλό.

    Eva Green για πάντα στην καρδιά μας, πάντως.

  6. Indeed, indeed. Να σημειώσω σε αυτό το σημείο ότι ο τίτλος είναι τσιτάτο από λόγο του Μέρλιν στο Excalibur, που έκλεψαν και οι Metallica για το To live is to die. Το δε link στην εικόνα, carmina burana του Carl Orff, είναι το soundtrack του Excalibur. Και όχι το soundtrack του Πασοκ γαμώ το κέρατο.

  7. Φίλε Johnny, ομολογώ τη σειρά δεν την έχω δει ακόμη, αλλά είναι στους άμμεσους στόχους μου.

    Τι έχεις να πεις για αυτά που ήρθαν στα αυτιά μου από φίλους καμμένους με το fantasy: «Ρε μαλάκα, το Camelot είναι σα Beverly Hills στο μεσαίωνα».

    Τι συμβαίνει; Θόλωσε η δικιά σου κρίση από τα μεμέ της Εύας ή η δικιά τους από τη μαλακία που τους δέρνει;

    Κρίνω πως και τα δύο ενδεχόμενα είναι πιθανά. Τα βυζιά της Green θα μπορούσαν να θολώσουν και το μάτι του Θεού ούτως ή άλλως.

    ΥΓ= Σκατά σε όσους δε μπορούν να ευχαριστηθούν τον πιο epic ever δίσκο στην ιστορία της ανθρωπότητας που ακούει στο όνομα Carmina Burana, μόνο και μόνο εξαιτίας ΠΑΣΟΚ. Σκατά και στο τελευταίο κατ’επέκταση.

  8. Και οι καλύτερες σειρές των τελευταίων χρόνων (βλέπε Battlestar Galactica) δε σνομπάρουν το εκάστοτε ειδύλλιο. O Apollo δεν τα φτιάχνει ποτέ με την Starbuck, αυτή πάει και πηδιέται σαν το λαγούδι κι αυτός παντρεύεται το μπάζο. Και μετά κάνουν παράνομη σχέση. Και στο μεταξύ οι συγγραφείς έχουν σκάψει τόσο πολύ την υπόθεση σχετικά με τον πόλεμο με τα cylon και έχουν δουλέψει τόσο πολύ τους χαρακτήρες που μέχρι και των κατσαβιδιών τους ξέρεις τον εσωτερικό κόσμο.
    Τα δε ερωτικά του Camelot ούτε στο ελάχιστο δεν πλησιάζουν στην πολυπλοκότητα, ιδιαίτερα δε του Beverly Hills. Αλλά κάπως το θεωρώ μη θέμα, δεδομένου ότι όλες οι ιστορίες για την στρογγυλή τράπεζα αγοράκι και κοριτσάκι είχαν για πρωταγωνιστές.

  9. Σαφέστατα, το σχόλιο μου δεν πήγαινε στα ειδύλλια. Τουναντίον. Θα τα θεωρώ όχι απλά σημαντικά αλλά απαραίτητα. Στις σχέσεις Beverly Hills πήγαινε. Παρενθετικά να πω στον Jimmy τον Glass, όχι, δεν είναι απαραίτητα καλό, κακό είναι.

    Σε κάθε περίπτωση θα δω τη σειρά για να έχω ιδία άποψη, μέχρι τότε καλύτερα απλά να σιωπήσω και να μη δέχομαι αδιαμαρτύρητα τις κρίσεις των καμμένων φίλων μου.

    Επος το Battlestar Galactica παρεπιπτόντως.

  10. Οχι, αν και έχουν δει και αυτή την αήδια.

    Μιλάνε για την ίδια σειρά που η Eva Green δείχνει τα μεμέ της.

    Και όλοι ξέρουμε πως όταν τα δείχνει κανείς δε ξεχνάει που τα είδε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s