Christmas Wanda

Η καλύτερη στιγμή του χρόνου: ανήμερα Χριστούγεννα, αργά το απόγευμα, όταν γυρνάς στο σπίτι μετά από το οικογενειακό τραπέζι και είναι όλα τακτοποιημένα, λίγο σκοτεινά και αθόρυβα, τόσο πολύ που βγάζεις γρήγορα τα παπούτσια και βουτάς στον καναπέ με το μεγάλο φως του σαλονιού κλειστό, για να μπορείς να είσαι μέλος της συνωμοσίας και όχι απλός παρατηρητής. Εκείνη την ώρα που όλα έχουν κατασταλάξει αρκετά, το φαγητό και τα γλυκά έχουν αρχίσει να βρίσκουν μια θέση στο στομάχι σου, τα φωτάκια στο δέντρο δεν αναβόσβηναν σπαστικά όπως τόσες μέρες πριν αλλά με μια γλυκιά ευπρόσδεκτη αρμονία και το χέρι σου, όπως πλησιάζει στο πρόσωπό σου κρατώντας μια ζεστή κούπα με τσάι καραμέλα, μυρίζει μελομακάρονο, από αυτό που είχες φάει νωρίτερα, έτσι για το καλό. Η επανάληψη κάποιων πραγμάτων μας συντηρεί. Το τέλος της μέρας των Χριστουγέννων είναι ένα από αυτά τα πράγματα.

Ολα αυτά γενικώς. Ειδικώς, φέτος τα Χριστούγεννα γύρισα σπίτι και δεν είναι η πρώτη φορά, είμαι σίγουρος αν και δεν μπορώ να το αποδείξω, που το πρόγραμμα της τηλεόρασης είχε διαλέξει για την ημέρα αυτή το A fish called Wanda, μια ταινία που έχει καταφέρει να θεωρείται «εορταστική» για την ελληνική τηλεόραση αν και δεν έχει ίχνος εορταστικής αύρας, δεν αναφέρεται ούτε μια φορά στα Χριστούγεννα, ούτε στην Πρωτοχρονιά, ούτε υπάρχουν τρεις μάγοι, ούτε αγγελάκια, ούτε θαύματα -Wonder. Wanda. Wonder, τέλος πάντων. Δεν είναι καν η κλασική ταινία για όλη την οικογένεια, δεν αποτελεί μαγνήτη που θα κρατήσει παιδιά, γυναίκες και παππούδες καρφωμένους στο ίδιο κανάλι. Τα λέω όλα αυτά γιατί έτσι όπως καθόμουν στον καναπέ και έβλεπα την εν λόγω ταινία το βράδυ των Χριστουγέννων (και το χέρι μύριζε μελομακάρονο και τα φωτάκια στο δέντρο αναβόσβηναν με μια γλυκιά αρμονία, ναι, ναι) είδα και θυμήθηκα και γέλασα με κάποιες πολύ διασκεδαστικές σκηνές είναι η αλήθεια όπως αυτή στην οποία ο Archie (John Cleese με όλο το σεβασμό) γδύνεται την ώρα που μπαίνει μπαίνει στο σπίτι η οικογένεια που μένει στο σπίτι στο οποίο γδύνεται.

Η καλύτερη βέβαια στιγμή της ταινίας, η πιο αγαπημένη, είναι όταν πάλι ο Archie, με αυτό το all time classic αριστοκρατικό στιλ της καθημερινότητας, εκφωνεί στην Wanda το ακόλουθο επικό λογύδριο, έναν απ’ τους πιο τέλειους μίνι μονολόγους του Αγγλικού σινεμά:

Wanda, do you have any idea what its like being English? Being so correct all the time, being so stifled by this dread of, of doing the wrong thing, of saying to someone «Are you married?» and hearing «My wife left me this morning,» or saying, uh, «Do you have children?» and being told they all burned to death on Wednesday. You see, Wanda, we’ll all terrified of embarrassment. That’s why we’re so… dead. Most of my friends are dead, you know, we have these piles of corpses to dinner. But you’re alive, God bless you, and I want to be, I’m so fed up with all this. I want to make love with you, Wanda. I’m a good lover – at least, used to be, back in the early 14th century. Can we go to bed?

Και σκέφτομαι ότι ο Βρετανός πολίτης του 1988 (όπου γυρίστηκε η ταινία), ο άνθρωπος που περιγράφει σχετικά κωμικά ο Archie -προσπαθώντας κυρίως να κατακτήσει την καρδιά της Wanda- ο άνθρωπος δηλαδή που είναι terrified of embarrassment, ο τόσο εσωστρεφής και συναισθηματικά δυσκίνητος, ο άνθρωπος που μένει αμήχανα αμέτοχος απ’ τις χαρές της ζωής, ο δυσλειτουργικός και μόνος, ο άνθρωπος που ως κυρίαρχη αίσθηση αντιλαμβάνεται την ελάχιστη υπόστασή του σε σύγκριση με το μέγεθος του σύμπαντος, αυτός ο άνθρωπος δεν είναι καθόλου διαφορετικός από τον μέσο Ευρωπαίο του 21ου αιώνα, 25 χρόνια μετά, μοιάζει πολύ με εμένα, με εσένα. Ξέρεις τώρα.

Γιατί τελικά νιώθει κανείς αρκετά μόνος το βράδυ των Χριστουγέννων, μέσα σε αυτή την χαριτωμένη ατμόσφαιρα, νιώθει το εφήμερο της εορταστικής αύρας, θυμάται ότι τα μελομακάρονα είναι ένα μάλλον υπερεκτιμημένο γλυκό, βλέπει τη σκόνη στα ράφια της βιβλιοθήκης, τις κουρτίνες που καλύπτουν στραβά τη θέα της απέναντι πολυκατοικίας και είναι πραγματικά τόσο αδύνατη η ισορροπία σε έναν δύσκολο κόσμο όταν τον βλέπεις μέσα απ’ τη βιτρίνα των Χριστουγέννων, ακόμα και αν εκείνη τη στιγμή η τηλεόραση παίζει μια αγαπημένη αλλά καθόλου χριστουγεννιάτικη ταινία.

ΥΓ: αφού μιλήσαμε για την Χριστουγεννιάτικη ελληνική τηλεόραση να δώσουμε τα εύσημα στους υπευθύνους της που προβάλανε δυο φορές την ίδια μέρα, διαφορετικό κανάλι και διαφορετική ώρα βέβαια, το Sleepless in Seattle. Εξαιρετικός συγχρονισμός.

Advertisements

4 thoughts on “Christmas Wanda

  1. Παράθεμα: και του χρόνου « Τα Νέα του Βελγίου

  2. Πολυ ωραιο κειμενο μπραβο!
    Οταν πρωτοειδα την Wanda μου φανηκε σχεδον εξωγηινη αλλα βλεπω κι εγω οτι οσο περναει ο καιρος ειναι πολυ πιο κοντα μου απ’οτι νομιζα..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s