Exit Life, Enter Night*

“I have all the characteristics of a human being: blood, flesh, skin, hair; but not a single, clear, identifiable emotion, except for greed and disgust.” – Patrik Bateman, American Psycho.

Με τις απόψεις να διίστανται, για το κατά πόσο το American Psycho (2000) είναι θρίλερ, φιλμ κοινωνικής κριτικής, μαύρη κωμωδία ή και τα τρία μαζί το συμπέρασμα –κατά την άποψη μου- παραμένει ένα: πως πρόκειται για μια από τις πλέον έξυπνες ταινίες που είδαμε τη δεκαετία που μας πέρασε. Πέρα από την «είμαι τόσο καλός που θα σας πείσω και για τα απίστευτα» ερμηνεία του Christian Bale, η μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Brett Easton Ellis με έβαλε και σε ένα άλλο τριπάκι -ιδιαίτερα τις προάλλες που την είδα για τρίτη φορά στη ζωή μου.  Άρχισα να αναλογίζομαι την κενότητα του γιάπικου γκλάμουρ που μας βομβαρδίζει από τη δεκαετία του 80 μέχρι και σήμερα.

Ολη αυτή η υπερβολική εμμονή στα brands, η επιμονή να είσαι τέλειος σε όλα, ξεκινώντας από τη δουλειά σου, προχωρώντας στους 6pack κοιλιακούς και τα αψεγάδιαστα κουστούμια σου, στο μαλλί διαφήμιση Vidal Sassoon, στο τέλεια περιποιημένο με κρέμες δέρμα σου, στο loft που «βρωμάει» τακτοποίηση και design, στις ανάγλυφες επαγγελματικές κάρτες και καταλήγοντας, βέβαια, στα “last but not least” gadgets. Όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από μια σύγχρονη μορφή σκλαβιάς. Τα αναζητάς είτε γιατί σου λείπουν πιο βασικά αλλά όχι υλικά αγαθά είτε γιατί έχοντας λυμένα τα πάντα χρειάζεσαι κάτι για να παιδεύεσαι. Μια μαζοχιστική αναζήτηση για το «Άγιο γιάπικο Δισκοπότηρο» που θα νικήσει τη βαρεμάρα. Όμως, τελικά, σκατά ευτυχισμένο σε κάνουν αυτά τα goals που συνέχεια πρέπει να πιάνεις.

Ο Patrick Bateman, ο πιο γιάπης σειριακός δολοφόνος που γνώρισε ο μάταιος κινηματογραφικός τούτος κόσμος, παρανοεί ασφυκτιώντας μέσα στην τέλεια καθημερινότητά του. Ψάχνει στο αίμα και στις δολοφονίες αυτό που λείπει από την ζωή του. Μεταφράζοντας ελεύθερα μέρος του εναρκτήριου για τούτο το post εσωτερικού μονολόγου του, βλέπουμε που τον έχει καταντήσει το κυνήγι του γιάπικου ονείρου: «δεν έχω ούτε ένα ξεκάθαρο, αναγνωρίσιμο συναίσθημα, πέρα από απληστία και αποστροφή». Και βέβαια όταν δεν σου έχει μείνει  τίποτα άλλο πέρα από αυτά, λογικό είναι να διαμελίσεις τον ανταγωνιστή σου –που τόλμησε να έχει καλύτερη επαγγελματική κάρτα από σένα- με μια τσεκούρα «να», να αποκεφαλίσεις μοντέλα και να σφάξεις με το αγαπημένο σου αλυσοπρίονο μια πόρνη. Αναμενόμενο. Το “American Psycho” δεν ασκεί κριτική με την τεκμηριωμένη και αληθοφανή ματιά του στο σύμπαν των 80s, την αρχική δηλαδή χρονική πηγή των γιάπηδων. Το κάνει αντίθετα με ένα ακόμα πιο επικίνδυνο όπλο: το δαιμονιώδες μαύρο χιούμορ του. Αποδομεί το σαθρό οικοδόμημα του new age american dream υπό των ήχο διασκεδαστικής pop. Ο Phil Collins εκτελεί χρέη μουσικής υπόκρουσης για ξύλο, ναρκισσιστικά γαμίσια και νοθευμένη κοκαΐνη. Όχι, κυρίες και κύριοι, ο Patrik Bateman δεν είναι θύτης, θύμα είναι. Ενας από εκείνους τους γιάπηδες που στο κυνήγι του άπιαστου τέλειου ονείρου τους έπεσαν μαχόμενοι. Χάνοντας κάθε συναίσθημα στην πορεία. Θλιβερά υπεραρπακτικά που κατασπαράχτηκαν στο ίδιο τους το κυνήγι. Εξήλθαν από την πραγματική ζωή για να μπουν σε μια τρομακτική και χωρίς χρώματα διάσταση, σε μια διάφανη νύχτα που απουσιάζει καθετί το ειλικρινά πραγματικό. Ένα αιώνιο βράδυ που η αγάπη, η συμπόνια, η πραγματική φιλία είναι ηχηρά απούσες.

*παράφραση στίχου του “Enter Sandman” από το Black Album των Metallica.

Advertisements

6 thoughts on “Exit Life, Enter Night*

  1. Η αλήθεια είναι ότι Christian Bale είναι ο πιο στιλιζαρισμένος δολοφόνος στην ιστορία του σινεμά, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον. Αν πάντως έπρεπε να κανουμε μια γενικότερη αναφορά στην καριέρα του (που είναι αξιοσημείωτη), δεν θα έπρεπε να παραλείψουμε την υπέροχη ερμηνεία του ως Laurie στις Μικρές Κυρίες το 1994. Για να σας προλάβω, αυτό που είπα δεν είναι καθόλου gay, είναι απλά κοριτσίστικο.

    Ωραίο κείμενο giorgosrobolas.

  2. Να πούμε επίσης ότι ο Christian Bale καταφέρνει να είναι πάρα πολύ καλός και στο «Reign of Fire», ταινία σε post-apocalyptic setting, με πινελιές Mad Max και το σημαντικότερο: γαμιστερούς δράκους. Δυστυχώς, παρ’όλα τα προαναφερθέντα, η ταινία δεν καταφέρνει ποτέ να απογειωθεί. Μένει στο τέλος η ερμηνεία του Christian. Και οι δράκοι. Κάτι είναι και αυτό.

    Υγ1= Και τον Matthew Mcconaughey, κακό δεν το λες στη συγκεκριμένη ταινία. Οπότε δε ξέρω γιατί δεν απογειώνεται. Ισως οι σκηνές πικρής «αμερικανίλας» να χαλάνε το γλυκό.

    Υγ2= Ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια, μικρή κυρία.

  3. Παράθεμα: Πριν το “Drive”, το βίαιο σύμπαν του N. W. Refn « Τα Νέα του Βελγίου

  4. Παράθεμα: Daniel Day-Lewis: τα καλύτερα « Τα Νέα του Βελγίου

  5. Παράθεμα: Ολοκληρώνοντας την τριλογία του Forbrydelsen « Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s