Στις λεωφόρους της Θεσσαλονίκης

Ήταν ένα βροχερό του Απρίλη πρωινό. Βρισκόμαστε στα 1653. Την εικοστή ενάτη του Μάη, την αποφράδα τούτη για το Γένος μέρα, ο μπαρμπα-Γιακουμής ξεκινούσε τις γίδες του να αρμέξει. Έκλεισε πίσω του την πόρτα κι άρχισε το κεντρικό καλντερίμι του Καπέσοβου να ανηφορίζει. Το Καπέσοβο βρίσκεται στο Ζαγόρι. Ο προεστός, αυτό το πουλημένο στους Τούρκους τομάρι είχε απαγορεύσει στο δρόμο να περπατάνε μετά την εικοστή βραδινή και να μη γίνονται συγκεντρώσεις πολιτικές. Οι κρεμασμένοι χόρευαν στης πλατείας το γέρικο πλατάνι. Παρ’ όλα αυτά ο Γιακουμής την απαγόρευση αψήφισε και με ψυχής περίσσευμα σηκώθηκε το πρωί που δεν απαγορευόταν να πάει να αρμέξει τις αγελάδες του. Σιωπή… Στο άδειο Καπέσοβο περπατούσε, όλα τα παράθυρα κλειστά. Ομέρ τον λέγανε τον προεστό, κι έτσι όταν μικρός ήταν η μάνα του έλεγε του αντί για «κου-κου-τα κου-κου-τα» «ομερ-τά, ομερ-τά». Από εκεί βγήκε και η σε όλους μας σήμερα γνωστή ομερτά, της σιωπής ο νόμος, ο νόμος ο μαφιόζικος που ισχύει σε όλα της Σικελίας τα χωριά όπως το Καπέσοβο. Το Καπέσοβο είναι ένα χωριό όμορφο. Τα προϊόντα του αγνά είναι, ωριμασμένα στο ωραίο ζαγορίτικο αγέρι που πνέει στο Καπέσοβο. Έχουμε ένα ποτάμι, ένα γεφύρι και μέρος του δάσους μας έχει μπει στο πρόγραμμα NATURA. Υπάρχουν δύο κοινοτικοί ξενώνες, τέσσερις ταβέρνες και ένα καφενείο. Το Καπέσοβο είναι φιλόξενο στον επισκέπτη, ενώ προσφέρεται και για λαογραφική έρευνα, καθώς ο μέσος όρος ηλικίας του χωριού είναι στα 25 έτη, δηλαδή εδώ μένουν όλο νέα παιδιά που βλέπουν τηλεόραση και σερφάρουν στο ίντερνετ, άρα αν είστε λαογράφος δεν θα έχουν τίποτα να σας πουν, τις πολύτιμες ιστορίες, παραδοσιακές συνταγές και παροιμίες για τις οποίες είναι ξακουστό το Καπέσοβο σε όλον τον ντουνιά. Επίσης, το Καπέσοβο είναι γνωστό τοις πάσι για την πανέμορφή του Αστερόπη! Η Αστερόπη είναι μια σκουληκαντέρα που ανήκει στο γένος των πολυχαιτών της οικογένειας των αλκιοπιδών. Έχει οπλισμένο με σκληρά μικρά δοντάκια το ρύγχος. Το σώμα της αποτελείται από μικρές σμήριγγες πολλών νηματίων και οι οφθαλμοί της είναι πολύ πλησίον ο ένας στον άλλο, λένε τα προβλήματά τους και σου εμπνέουν αλληλοκατανόηση και σεβασμό. Όταν ο Βαρινύ ήρθε στο Καπέσοβο τα πράγματα ήταν τελείως αλλιώς. Βέβαια, πάτησε σίγουρα στον δρόμο του μια Αστερόπη κι εκείνη πόνεσε και τον τσίμπησε κι εκείνος πόνεσε και έκανε «Ο λα λα!» όπως κάνουν όλοι οι Γάλλοι όταν πονάνε ή όταν βλέπουν μεγάλα στήθη. Αλλά το Καπέσοβο… Τι ανάπτυξη αλήθεια! Ήταν, ήταν πάρα πολύ διαφορετικά απ’ ότι σήμερα. Εντελώς διαφορετικά. Καμία σχέση. Ο Βαρινύ γεννήθηκε στην Ουτρέχτη, αν και ήθελε να θεωρείται Γάλλος. Αφού επιχείρησε μακρύ ταξίδι στης Βόρειας και της Νότιας Αμερικής τα μέρη, εγκαταστάθηκε στην Χαβάη ως πρόξενος της Γαλλίας εκεί. Ένα πρωί ο φύλαρχος Χαχαλίλι του παρήγγειλε ένα κολλιέ με λουλούδια, με πάρα πολύ όμορφες ορχιδέες. Ο Βαρινύ ως τότε δεν είχε υποψιαστεί ποτέ ότι υπάρχει περίπτωση να είναι αλλεργικός στις ορχιδέες, στις γαρίδες και στις αξύριστες μασχάλες. Τι να γίνει. Μια ιθαγενής πολύ όμορφη είναι η αλήθεια, αλλά με αξύριστες μασχάλες και πολλές γαρίδες στα μαλλιά του έφερε ένα ήσυχο πρωί του Μάρτη του 1967 το κολιέ με τις ορχιδέες. Ο Βαρινύ έγινε κατακόκκινος! Είναι δυνατόν; Να χάνουμε εμείς από την Γερμανία 4-0; Ευτυχώς ήρθε αμέσως ο ναύαρχος Μπιούικ και του έβγαλε τις ορχιδέες από την μύτη. Επειδή ο Βαρινύ είχε σκύψει να δέσει τα κορδόνια του, ο Μπιούικ που την κουνούσε λίγο την αχλαδιά είναι η αλήθεια, αποφάσισε να αρπάξει την ευκαιρία και να ξύσει ο ίδιος την κατακόκκινη και πρησμένη από τις ορχιδέες μύτη του Βαρινύ. Ο Βαρινύ τότε είπε σοβαρά: «Τα βαρέθηκα όλα αυτά! Φεύγω και πάω στο Καπέσοβο!» Κι ήταν εκείνο το ήσυχο πρωινό του Μάρτη του 1967 που ακούστηκε για πρώτη φορά στα περίχωρα της Χαβάης το όνομα του ξακουστού χωριού της Ηπείρου. Όταν έφτασαν τα νέα στο Καπέσοβο, ο κόσμος έκανε γιορτή. Έβλεπες μιλιούνια να καταφθάνουν από κάθε χωριό του Ζαγορίου για την μεγάλη γιορτή. Στην πλατεία του χωριού είχε στηθεί ένας μεγάλος χορός, μάλιστα η Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής είχε φροντίσει να στείλει την Μεγάλη Χορευτική Ομάδα Των Κυρίων Με Τα Παλτό (Μ.Χ.Ο.Τ.Κ.Μ.Τ.Παλ.) καθώς και μέγα πλήθος ανταποκριτών των ξένων εφημερίδων και μερικούς πηλοποιούς, γιατί σε τούτο το χωριό είχαν μεγάλο πρόβλημα με τα καπέλα, τους τα έτρωγαν συνέχεια οι κατσίκες μιας και τα περνούσαν για σανό, τι ήταν καπέλα από ψάθα Ιταλίας…Ταυτόχρονα ο Βαρινύ ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι από την Χαβάη στην Ουτρέχτη κι από εκεί στην Παραμυθιά του Νομού Ιωαννίνων, ταξίδι το οποίο τον επηρέασε σημαντικά στην συγγραφή του μοναδικού μεγάλου ταξιδιωτικού έργου του «Ταξίδι του ναύτου Ζαν-Πωλ στην Αυστραλία». Ύστερα ο μπαρμπα-μπαρμαν-Γιακουμής απελπίστηκε με όλα αυτά και πήγε για ύπνο. Χα-ψψψψψψψψψψ,Χα-ψψψψψψψ,Χα-χα-ψψψψψψψ, ροχάλιζε όλο το βράδυ στην μπάρα του μπαρ On the Road στο λιμάνι, στις λεωφόρους της Θεσσαλονίκης.

Advertisements

6 thoughts on “Στις λεωφόρους της Θεσσαλονίκης

  1. Αγαπητέ Jackson twosheds σηκώνω τα χέρια ψηλά. Είσαι ένα μυστήριο. Σαν τον Γιακουμή.

    Οι Μ.Χ.Ο.Τ.Κ.Μ.Τ.Παλ. πού εμφανίζονται φέτος;

    Α, πολύ εύστοχη η φωτο της Λιέγης.

  2. Τεράστια αρρώστια το κείμενο. Αρρώστια όμως όχι αήδιες. Μαζεύω τα μυαλά μου, κάπου εκεί με τη σκουληκαντέρα και το «ξύσιμο» της μύτης, μου ξέφυγαν και τα ψάχνω.

  3. Παράθεμα: Αστυνομική Λογοτεχνία τύπου IKEA « Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s